you're the same as me

MOKE - GRACE OF GOD

2011-05-04T21:48:00.005+02:00

Ook dit jaar weer kun je op 5 mei overal in Nederland terecht voor een bijzondere programmering op de verschillende bevrijdingsfestivals. Traditiegetrouw reizen enkele Nederlandse acts, als Ambassadeurs van de Vrijheid, per helikopter langs een aantal van deze festivals. Dit jaar viel deze eer oa te beurt aan Moke.

Speciaal voor de gelegenheid schreven ze de sterke single Grace Of God, die onlangs verscheen op een verzamel CD met liedjes van Nederlandse artiesten. De opbrengst komt ten goede aan Herinneringskamp Westerbork. Het nummer is uiteraard ook afzonderlijk te downloaden voor het goede doel op iTunes. Doen dus!

Moke zal te zien zijn op de bevrijdingsfestivals in Groningen, Leeuwarden, Assen en als uitsmijter in Zwolle samen met het Metropole Orkest.

Facebook Grace Of God.

THE CHAPEL CLUB IN PARADISO (20.04.2011)

2011-04-23T13:58:00.005+02:00

The Chapel Club; één van die aanstormende Britse bandjes, flink getipt en gehyped, die wel eens heel groot zou kunnen worden. Ze passen in ieder geval helemaal in deze tijd qua sound. Een beetje White Lies en een beetje Editors, maar dan net iets meer ‘kunstacademie’; adverteert Paradiso het optreden van vanavond.

Debuutplaat Palace kwam eind januari uit maar heeft vooralsnog nog niet al teveel stof doen opwaaien, want de bovenzaal is slechts half gevuld. Onterecht. The Chapel Club wekt een gedreven en oprechte indruk met hooguit een nog wat onwennige en te bescheiden podium presence.

De band heeft wat tijd nodig om op stoom te komen maar met Maybe I begint het te stromen. En in een te kort uurtje krijgen we vakkundig een mooi gebalanceerde mix van donkere intensiteit, melancholie, en intieme melodieuze schoonheid, met als hoogtepunt hitje All The Eastern Girls.

Grootste troef is de stem van zanger Lewis Bowman die soms eng veel op Ian McCulloch (Echo And The Bunnymen) lijkt, maar ook regelmatig aan Morrissey doet denken, en dat zorgt er precies voor dat het allemaal niet te zwaar op de hand wordt. Enige aantekening is de slecht afgestelde drum, die zo vlak en lomp klinkt dat het lijkt alsof drummer Mitchell hout staat te hakken.

Eastern Girls live in Paradiso

ARCTIC MONKEYS DOEN STOELENDANS

2011-04-12T15:02:00.002+02:00

Na Brick By Brick, die vreemde door drummer Mat Helders ingezongen track, werd vandaag de eerste officiële single van de nieuwe Arctic Monkeys plaat gelanceerd. Don't Sit Down 'Cause I've Moved Your Chair verschijnt bovendien tijdens Recordstore Day aanstaande zaterdag op vinyl in een special edition.

Het vierde album Suck It And See komt op 6 juni uit. De door Josh Homme geïnspireerde zware (woestijn)rock van Humbug zijn ze nog lang niet zat, zoveel moge duidelijk zijn bij het luisteren van Don't Sit Down.. Gelukkig neemt Alex Turner de vocalen wel weer voor zijn rekening.

BEADY EYE - MILLIONAIRE

2011-04-12T14:11:00.003+02:00

De tweede single van Beady Eye is het door gitarist Andy Bell geschreven Millionaire. En dit keer komt de inspiratie eens niet uit Liverpool, maar verrassend genoeg leidde Pink Floyd's album 'Meddle' tot het schrijven van Millionaire.

"A medal with me and you’ll meddle with yourself
For there is a higher wealth. Love them like a millionaire"

Hoort u het er in? Wij ook niet. Wat we wel horen is dat Bell 'Meddle' onafgebroken draaide tijdens een zonnige roadtrip langs de kust van Spanje op weg naar het Dalimuseum in Figueres. Check de video, even zonnig en laidback als het nummer zelf.

"Sweet Cadaques to Figueres a 40 minute ride
You drive it and I spend it looking out my window
Sweet Salvador the shadows painted and the light he saw
The way I see it now so clear like diamonds on the water"

THE VACCINES IN PARADISO (27.02.2011)

2011-02-27T16:24:00.007+01:00

What did you expect from the Vaccines? is de naam van het aankomende debuutalbum van The Vaccines, één van de grote hypes van dit moment. En ja; een nummer 3 notering in de BBC list of 2011 en genamecheckt worden als oa de nieuwe Ramones, Libertines en Drums schept inderdaad enige verwachtingen

Ook in de uitverkochte bovenzaal van Paradiso is een voorzichtige opwinding voelbaar over dit Londense viertal, wiens staat van dienst voorlopig nog niet verder rijkt dan 2 singles. The Vaccines lijken zelf gelukkig weinig last te hebben van hun gehypte status. Zonder al teveel omhaal spelen ze in dik drie kwartier iedereen omver met een energie en overtuiging die de verwachtingen van het begin tot het einde waar maken.

Het gaat allemaal recht vooruit; puntige rocksongs die even abrupt eindigen als ze beginnen en over het algemeen rond de twee minuten klokken. Invloeden varieren van Ramones, The Jam en Jesus And Mary Chain tot wat meer hedendaagse bands als The Drums en Glasvegas.

Ondanks de rauwe recht-toe-recht-aan benadering hebben de liedjes een slim vakmanschap en meer diepte dan je op het eerste gehoor zou zeggen. "I think it takes balls to make simple music", zegt zanger Justin Young in een interview met de BBC, om maar aan te geven dat eenvoudige songs maken niet betekent dat er geen diepgang in moet zitten.

Daarvan getuige bijvoorbeeld het wave achtige A Lack Of Understanding en het bijna epische Family Friend, dat live ontaard in opzwepende marsdrums en een flinke bak feedback. Dankzij de gebruikelijke internetkanalen worden aanstekelijke hitjes als Post Break Up Sex, Blow up en natuurlijk Wreckin' Bar al voorzichtig meegezongen.

The Vaccines is geen band van gedoe. Geen attitude of gevatte praatjes on stage, maar gewoon sympathieke jongens die weten hoe je een pakkend nummer maakt en dat live kunnen onderschrijven. Eigenlijk is bijna elk liedje raak en van het soort kwaliteit dat zo vertrouwd klinkt dat je denkt dat je het al jaren kent, zonder aan frisheid in te boeten.

Na 14 nummers in krap 50 minuten is het gedaan; voorbij voor je er erg in hebt en het enige wat je eigenlijk wilt is de hele set nog een keer horen. Ons hebben ze helemaal overtuigd, we kijken uit naar de festivals deze zomer, waar ze zomaar zouden kunnen uitgroeien tot publieksfavoriet.

The Vaccines - Wreckin' Bar/If You Wanna (live@Paradiso)

Setlist:

Wolf Pack
We Are Happening
Post Break-Up Sex
Blow It Up
It's All Good
All In White
Under Your Thumb
Wetsuit
A Lack of Understanding
Wreckin' Bar
If You Wanna
Family Friend
encore
Sometimes Good Guys (Don't Wear White)
Norgaard

Gezien: The Vaccines, Paradiso, 26 februari 2011

DE 10 BESTE ALBUMS VAN 2010

2010-12-31T15:31:00.008+01:00

Koude rillingen in de hitte, lome melodieën, veelbelovende debutanten en mooie producties. En hulde aan mr. Burton, zware tassen en The Spark. Kortom; mijn 10 albums van 2010.

10. The Thermals - Personal Life
Dankzij Spotify en zonder voorkennis stuitte ik op deze band. Later las ik ergens dat ze vroeger veel beter waren. Meer punk enzo, minder geproduceerd. Geproduceerd is natuurlijk een beetje een vies woord. Dat moet ik dan maar eens uit gaan vinden, hoe dat zit. Ik vind ze in ieder geval in 2010 heel goed. Mooi geproduceerd ook.

9. Jon Allen- Dead Mans Suit
Rafelige emotie, een jonge Rod Stewart. Schitterende stem, hardwerkende jongen, zeer getalenteerd en goede backing-band. Luister naar In Your Light en huiver. Dit is zo'n plaat die je eindeloos kunt blijven draaien. Doet het ook erg goed met kerst trouwens. En Allen haalt hiermee zomaar mijn 10.

8. Paul Weller - Wake Up The Nation
Kleine kans dat Weller niet in mijn lijst staat als hij een nieuwe plaat uitbrengt. Heroes are forever. Wake Up The Nation grijpt (meer dan zijn vorige solo albums) terug op het hoekige werk van The Jam. Stevig en gevarieerd.

7. The Coral - Butterfly House
Soms weet je pas als het terug is wat het was dat je zo hebt gemist in de albums daarvoor. The Spark. Butterfly House heeft alles in zich wat een goed Coral album bezit, met als bonus een fris fruitige sprankeling van hervonden chemie.

6. Broken Bells - Broken Bells
Daar is hij, Mr Brian Joseph Burton alias Danger Mouse. Hoe briljant is die man eigenlijk? Alleen al dit jaar is hij verantwoordelijk voor 3 ongekend sterke albums; van de Black Keys, Danger Mouse & Sparklehorse (net buiten m’n top 10) en Broken Bells. En dan heb ik het nog niet eens gehad over eerder werk met Beck, The Gorillaz, Gnarls Barkley... Maargoed, hij dus. Samen met James Mercer van The Shins, de man met één van de mooiste vocalen van deze tijd. Een gouden combinatie.

5. Frightened Rabbit - The Winter Of Mixed Drink
“You know when you’re carrying a really heavy bag for what seems like forever and you reach wherever you’re going, finally dump it down on the floor and it feels like your arms are slowly rising up in happy relief.” Aldus de NME om het gevoel bij deze plaat te omschrijven. Niets aan toe te voegen.

4. The Black Keys - Brothers
Vuig en zompig; the way we like it. Ook de Black Keys stoten dit jaar, net als The National, door naar het grote publiek. Verdiend! Riep iemand Danger Mouse?

3. Balthazar - Applause
Bijzonder sterk debuutalbum. “Gortdroog, melodieus, laidback, vol hitpotentie, de lo-fi Arctic Monkeys... “ Aldus een greep uit de recensies. Bathazar is inderdaad precies al het voorgaande. Ga dit luisteren en laat je meeslepen door de heerlijk loom gezongen vreemde teksten van Maarten Devoldere en Jinte Deprez, het zachtjes rammelend gitaarwerk en een paar heerlijke baslijnen...

2. Tame Impala – Innerspeaker
Eén van de grootste verassingen van dit jaar. Jaren ’60 psychedelica met een zanger die klinkt als John Lennon, en dan toch nergens als copycat klinken. Dat is een prestatie. Heerlijk, dromerig toegankelijk... Werelddebuut.

1. The National - High Violet
In juli dit jaar schreef ik over een gedenkwaardig optreden op een mooie zomeravond in Brooklyn: “Deze man [Mat Berninger] zorgt ervoor dat je elk haartje op je lijf afzonderlijk overeind voelt komen tot één grote rilling terwijl het buiten 32 graden is. Wie doet hem dat na?” Daarom dus, The National op 1 in deze lijst.

MILES KANE'S ODE AAN THE MUSIC MACHINE

2010-11-26T12:59:00.005+01:00

Begin volgend jaar verschijnt het eerste solo album van Miles Kane, voormalig frontman van The Rascals en vooral bekend als wederhelft van Alex Turner in The Last Shadow Puppets.

Inhaler is de eerste single en klinkt eigenlijk precies als een combinatie van beide bands. Ook hier heeft Kane zich laten beinvloeden door de jaren 60, specifieker gezegd, Inhaler is een remake (of ode aan, zo je wilt) van het nummer Mother Nature Father Earth van 60's garage-psychedelica band The Music Machine.

Het is nog niet duidelijk hoe Kane's album gaat heten of wat de exacte releasedatum is, wel is bekend dat niemand minder dan Noel Gallagher gastvocalen levert op het nummer 'My Fantasy'. Als tegenprestatie speelt Kane mee op het lang verwachte solo album van Gallagher, dat ergens diep in 2011 zou moeten uitkomen.

Miles Kane - Inhaler

De officiele video van Inhaler vind je hier (live at MOJO-Liverpool)
Het nummer Mother Nature Father Earth van The Music Machine vind je hier

THE BOXER REBELLION IN PARADISO (11.11.10)

2010-11-12T12:23:00.008+01:00

The Boxer Rebellion is typisch zo'n band met een lange adem en een hoge gun factor. Gisteravond stonden ze in de uitverkochte bovenzaal van Paradiso en lieten ze zien dat ze eigenlijk een maatje te groot zijn voor deze zaal.

Sinds 2003 timmert The Boxer Rebellion aan de weg met goed in het gehoor liggende, galmend sferische shoegazerock met de nodige hitpotentie. Een sound die zich beter leent voor de grote stadions dan de intieme setting van Paradiso.

Jarenlang echter werd de Londonse band geplaagd door botte pech. Het begon veelbelovend in 2003 toen ze getekend werden door legendarische platenbaas Alan McGee (Oasis, Primal Scream, Libertines) en er een tour met The Killers werd gepland. Maar Zanger Nathan Nicholson werd ernstig ziek, de tour werd gecancelled en twee weken na het verschijnen van debuutalbum Exits in 2005 ging het label van McGee zielloos ten onder.

Sindsdien brengt The Rebellion materiaal in eigen beheer uit en grijpen ze elke gelegenheid aan om te spelen. Gisteravond stond er een geoliede, hardwerkende en strakke band op het podium, die misschien nog wat meer eigen karakter moet ontwikkelen, met name in de interactie met het publiek maar verder klaar is voor de grotere zalen.

In februari verschijnt hun derde plaat A Cold Still en de preview gisteravond van oa de nummers Step Out Of the Car en The Runner klonk veelbelovend. Zou dit dan de verdiende doorbraak betekenen?

The Boxer Rebellion - Red Light Means Go

The Boxer Rebellion - Forces

Website
Facebook

LUISTER LIAM GALLAGHER'S BEADY EYE

2010-11-10T12:57:00.003+01:00

Vandaag lanceert Beady Eye, de nieuwe band van Liam Gallagher hun eerste gratis downloadtrack. Ha, de nieuwe band van Liam.. dat is natuurlijk gewoon Oasis. Maar dan zonder gitarist en hofleverancier van britpophits Noel Gallagher, die na de zoveelste ruzie met broer lief, zijn kapotgeslagen gitaar aan de wilgen hing.

En terwijl Noel voorlopig de brave huisvader uithangt en sport-programma's presenteert met komiek Russel Brand, hebben Liam en zijn Oasis-maatjes topproducer Steve Lillywhite gestrikt en werd deze zomer een plaat opgenomen.

Hoe klinkt dat? Uiteraard vindt Gallagher zelf dat Beady Eye the next big thing is, maar Bring The Light is vooral een nogal standaard, recht toe recht aan rock 'n roll nummer in de traditie van Jerry Lee Lewis. Niet speciaal iets mis mee maar echt warm lopen we er op de redactie nog niet voor. Misschien u wel. Oordeelt u zelf.

JON ALLEN IN DE MELKWEG (02.11.10)

2010-11-03T10:34:00.009+01:00

De oude zaal van de Melkweg is goed gevuld voor singer/songwriter Jon Allen. Zijn debuutplaat Dead Mans Suit kwam begin dit jaar in Nederland uit en single 'In Your Light' heeft flink wat airplay gekregen. Vanavond speelt hij bijna het hele album aangevuld met wat werk van een eerdere EP en een voorproefje van zijn nieuwe cd die volgend voorjaar uitkomt.

Allen is het type natuurlijke performer; een beetje een troubadour, met akoestische gitaar, corduroy jasje, verwaaid haar en warrig baardje. Hij bezit die kenmerkende ontwapenende Britse charme van bescheidenheid verpakt in humor, wat hem direct de zaal voor zich doet winnen. Dit, tezamen met zijn prachtige hese stemgeluid, maakt het een groot plezier om naar te kijken en luisteren. Hij wordt in de pers veelvuldig vergeleken met een jonge Rod Stewart die dezelfde rafelige emotie bezit, maar invloeden van Bob Dylan en Neil Young zijn ook nooit ver weg.

De set begint klein en ingetogen (alleen Allen en gitarist Simon Johnson, die tevens een prachtige tweede stem levert) met een akoestisch setje van Going Home, een Iers aandoend folkliedje dat eerder gebruikt werd in een commercial van Landrover, en countryballad Lay Your Burden Down. Pas bij Take Me To The Heart valt de band in, wat live een stuk indrukwekkender klinkt dan op de plaat. Het gevaar van dit genre is dat teveel akoestische gevoeligheid live vrij snel tot een verzadigpunt komt, maar met Allen's uitstekende band blijft het tempo er lekker in.

Bij Happy Now wordt al voorzichtig meegezongen en als single In Your Light voorbijkomt durft Allen het aan om het publiek een heel refrein te laten zingen. Waarvoor we vervolgens uitgebreid bedankt worden. Vlak voor de encore geeft Jon aan dat hoewel dit het laatste nummer we natuurlijk allemaal wel weten hoe het werkt, maar hij wil ons toch alvast bedanken voor het geval hij onverhoopt geëlektrocuteerd wordt en geen toegift kan spelen. Je weet tenslotte nooit..

Als dan in de encore eindelijk titelsong Dead Mans Suit voorbijkomt, na veelvuldige verzoeken van een man op het balkon, is iedereen tevreden. De show eindigt net zo ingetogen als hij begon met prachtige nieuwe ballad Last Orders. Daarna staat Allen zelf een doosje meegebrachte cd's te verkopen, die veel te snel zijn uitverkocht en loopt de band gewoon door het publiek de apparatuur naar buiten te schuiven. Precies het soort rommelige charme dat past bij deze gloedvolle avond.

In Your Light

MOKE + METROPOLE ORKEST

2010-10-02T16:51:00.002+02:00

Misschien niet zo'n voor de hand liggende samenwerking, die tussen Moke en het Metropole Orkest. Wel eentje die erg goed uitpakt. Vier gezamenlijke studiodagen in februari en een muzikale en persoonlijke klik tussen band en dirigent Jules Buckley leidde tot een verregaande collaboratie.

Als resultaat debuteerde het orkest dit jaar samen met de Amsterdamse rockers op Neerlands grootste festivalpodium Pinkpop (voor Moke de 2e jaargang op rij). Op 15 oktober verschijnt hiervan een live CD/DVD, én aanstaande zaterdag 9 oktober geven band en orkest samen een avondvullende show in de Heineken Music Hall.

Voor het Metropole past Moke uitstekend in het programma 'de week van het Metropole' een vorig jaar gestart jaarlijks evenement waarbij het orkest de grenzen tussen klassiek en pop verkend, samen met (inter)nationaal bekende artiesten. Ook voor Moke was de timing perfect. Met het eind vorig jaar verschenen tweede album The Long And Dangerous Sea zette de band een grootser en meer georkestreerd geluid neer, dat zich prima leent voor deze samenwerking.

Het album dat simpelweg Moke + Metropole Orkest heet bevat geen nieuw Moke materiaal. Wel een volledige registratie (zowel op CD als DVD) van de Pinkpop show, behind the scenes materiaal en drie studiotracks. Naast een bewerking van The Emigration Song zijn dat twee mooi uitgevoerde covers; Enjoy The Silence van Depeche Mode en nieuwe single Survive van David Bowie. Luister hieronder naar Survive in de Moke uitvoering en het origineel van Bowie.

Live:
Zaterdag 9 oktober, Heineken Music Hall (Amsterdam)
Download Survive op itunes

THUISWEDSTRIJD VOOR THE NATIONAL IN BROOKLYN

2010-07-29T01:34:00.004+02:00

Terwijl in New York de hitte langzaam plaats maakt voor een zwoele zomeravond, fietst uw verslaggever Prospect Park binnen, de enorme groene oase van Brooklyn en misschien wel het mooiste park van de stad. The Prospect Park Bandshell is het oudste openlucht podium van New York en programmeert al 32 jaar bands. Vanavond behoort het podium toe aan Brooklyn's eigen The National.

Als de laatste dromerige klanken van support Beach House tussen de bomen verdwijnen worden de picknick-kleedjes opgevouwen en dromt de menigte naar voren. Al bij de eerste klanken van Runaway barst een daverend gejuich los, het is duidelijk dat The National hier een thuiswedstrijd speelt. Bijna alles wordt meegezongen en elke uithaal en beweging van zanger Matt Berninger levert groot enthousiasme op.

Uiteraard ligt het zwaartepunt vanavond op High Violet, het album waarmee de band eindelijk grote internationale erkenning verdienden. Daarnaast spelen ze verrassend veel van Alligator uit 2005, zoals het gevoelige Baby, We'll Be Fine.

Het nummer Slow Show wordt speciaal opgedragen aan Leonard Cohen omdat de bagage van de band in Portugal met die van hem is verwisseld. De gitaren van Cohen durft de bescheiden band niet aan te raken, dus spelen ze vanavond op geleende instrumenten. De band lijkt, ondanks de lange weg die ze hebben afgelegd, nog steeds lichtelijk verbaasd over het recente succes, hoewel Berninger grapt dat ze gelukkig vanavond voor het eerst lopend naar hun optreden konden; zo'n stretchlimo gaat ook vervelen.

Berninger doet zijn karakteristieke schutterige bewegingen, loopt schijnbaar besluiteloos heen en weer over het podium om vervolgens exact getimed een enorme uithaal te produceren zoals in het adembenemende Squalor Victoria. De hoge uithalen zijn niet altijd even zuiver en de lage noten regelmatig mompelend, maar hij zingt zo vol overgave zijn hart uit z'n lijf dat het niet uitmaakt. Deze man zorgt ervoor dat je elk haartje op je lijf afzonderlijk overeind voelt komen tot één grote rilling terwijl het buiten 32 graden is. Wie doet hem dat na?

De band is ogenschijnlijk rommelig maar speelt eigenlijk een zeer geoliede rockshow. Vooral het smerig scheurende Available, gevolgd door de ingehouden Cardinal Song maakt diepe indruk, evenals afsluiter Fake Empire. Er trekt er een voelbare rilling door het park als 5.000 kelen woord voor woord meezingen.

In de toegift pakt de band nog even zwaar uit met Secret Meeting, Mr. November en natuurlijk Terrible Love. Als Berninger vertelt dat dit park zijn favoriete plek is, en vraagt of iedereen die uit Brooklyn komt heel hard wil schreeuwen is het duidelijk. De thuisbasis is trots op hun band, en Brooklyn is mede door The National momenteel dé hofleverancier van uitzonderlijk talent.

Little Faith

Bekijk hier de setlist.

You're The Same As Me opereert momenteel vanuit Brooklyn, New York.

TRIXIE WHITLEY HEEFT SOUL

2010-07-25T05:27:00.009+02:00

Als je als 22-jarige Belgische gevraagd wordt als frontvrouw voor Black Dub, de band van muzikaal genie Daniel Lanois (producer/songwriter voor oa U2, Bob Dylan, Neil Young en Peter Gabriel) dan doe je iets heel erg goed. En dat doet Trixie Whitley. Niet alleen heeft deze Belgisch/Amerikaanse schone een stem waar de soul vanaf spat, ze speelt ook nog eens zeer verdienstelijk drums, keyboard en gitaar.

Whitley groeide op in New York en na een aantal jaren in Belgie keerde ze op haar 17e definitief terug naar Amerika. Ze nam de afgelopen tijd twee EP's op; Strong Blood, geproduceerd door Meshell Ndegeocello (2008) en The Engine (2009).

Samen met Black Dub bracht ze onlangs de single I'd Rather Go Blind uit. Het eerste Black Dub album was gepland voor einde dit jaar maar is uitgesteld tot nader order nadat Daniel Lanois betrokken raakte bij een ernstig motorongeluk. Ook de geplande tour werd afgelast. Whitley heeft ondertussen een nieuwe gelegenheidsband om zich heen verzameld waarmee ze onder haar eigen naam optreedt totdat Black Dub weer up and running is.

Voor wie toevallig in New York verblijft deze zomer; aanstaande maandag is ze te bewonderen in The Rockwood Music Hall (Lower East Side).

MLDC'S TRAGIC TALES OF A GENIUS

2010-06-06T13:01:00.014+02:00

Dat Vlaanderen excelleert in prachtige muziek bepleitte ASP collega Peter onlangs al bij het aanprijzen van Marble Sounds. En hoewel de ogen van indieminnend Belgie en Nederland vooral gericht zijn op Vlaanderen doet ook Wallonie een stevige duit in de zak met het onlangs verschenen 'Tragic Tales Of A Genius'. Een pop-opera gebaseerd op het leven van Brian Wilson, van de Luikse band My Little Cheap Dictaphone (tegenwoordig kortweg MLDC).

Een pop-opera? Jawel, en vergeet direct de associatie met pompeuze jaren '70 conceptrockers want dit is andere kost. Rijk georkestreerd dat wel, maar bombastisch of sentimenteel wordt de plaat nergens. Tragic Tales Of a Genius is muzikaal gezien eerder schatplichtig aan Mercury Rev, Elbow, Flaming Lips en een vleugje Oasis en Coldplay.

Het album verhaalt over het getormenteerde bestaan van het muzikale genie, geplaagd door innerlijke demonen, eenzaamheid en een beroerde jeugd, altijd op zoek naar verlichting in de muziek. Naast het leven van Brian Wilson haalde MLDC ook inspiratie uit de biografien van Tom Waits en Johnny Cash.

Voor single What Are You Waiting For wist de band niemand minder dan Jonathan Donahue van Mercury Rev te strikken voor een vocale gastbijdrage. Bekijk hieronder de schitterend geanimeerde cinema-noir clip.

NIETS AAN DE HAND MET DARWIN DEEZ

2010-06-06T09:28:00.009+02:00

In de categorie zomerhit lijkt Darwin Deez goede kansen te maken met de aanstekelijke single Radar Detector. Vrolijk rammelende, niets aan de hand indiepop uit New York. Ja, daar worden we blij van.

Dat de band onder aanvoering van de uberblije hippie Darwin Smith on stage tussen elk nummer absurde aerobicdansjes uitvoert en melige medleys inzet, vergeven we ze dan maar. Het London Calling publiek was er dit voorjaar -terecht- nog niet helemaal klaar voor, zo'n overdosis opgewektheid.

Hun gelijkgenaamde debuutalbum klinkt echter helemaal niet onaardig, met name uitschieters als genoemde single, Bad Days, Bomb Song en Constellations (twinkle, twinkle little star). BBC Radio 1 vergeleek de band al met buddies The Strokes. Daarvoor is naar mijn menig hun geluid te eenzijdig, maar een vrolijke Strokes-light? Wel ja. Luister naar Radar Detector.

PAUL WELLER IN DE MELKWEG

2010-05-15T21:50:00.008+02:00

Twee avonden stond veteraan en Mod-held Paul Weller in de Melkweg, en uw verslaggever was er bij. Twee avonden van hoog niveau, enorm speelplezier, bezieling en een gedrevenheid waar menig 20-jarige jaloers op zou zijn.

Weller is er de man niet naar om zich ergens makkelijk vanaf te maken, om avond aan obligate best-of sets ten gehore te brengen. Hij weet zich na een carrière van 35 jaar nog steeds te vernieuwen (luister dat eclectische nieuwe album 'Wake Up The Nation'), hij perst elke show het allerbeste van zichzelf uit z'n tenen, en doet dit alles met zoveel passie en vuur dat het een genot is om de hem live te aanschouwen. Of zoals OOR terecht stelt: de grootmeester aan het werk.

Verrassende touropener
De eerste show van de Europese tour blijkt er één vol verrassingen. Wie komt voor de bekende, stemmige singer/songwriter ballads van Weller komt bedrogen uit. In hoog tempo en ongekend hard wordt zo'n beetje het gehele nieuwe album over het publiek uitgestort, afgewisseld met een aantal origineel gekozen oudere tracks (wo Dust & Rocks, Start!, Strange Town). Weinig rustmomenten, geen akoestische intermezzo's maar dik anderhalf uur rock 'n roll waarin alle mogelijke stijlen voorbij komen. De punkrock van The Jam klinkt nog steeds lekker rauw, Style Council hit Shout It To The Top is nog even fris als 25 jaar geleden en het nieuwe werk is een rare maar aangename mengelmoes van rock 'n roll, motown en acid jazz.

Het is de eerste helft voor het publiek duidelijk even wennen, maar dat geldt ook voor de band die in deze aftrap zoekt naast de juiste balans in de setlist. Na een nummer of zeven gaat de hoogste versnelling eraf en wordt het live verrassend goed uit de verf komende Trees ingezet. Een tweede rustpunt volgt vlak voor het einde met het prachtige, song for lost souls everywhere, Broken Stones. In de toegift voert de Modfather het tempo weer flink op en wordt de zaal, tot grote euforie van de oudere garde The Jam-fans, getrakteerd op twee nummers die lang niet live zijn gehoord; Art School, in duet met toetsenist Andy Crofts en Scrape Away. Ondanks de wat rommelige set en het slecht afgestelde geluid (een vervelende Melkweg kwaal) kan dit concert de annalen in als overdonderend, rauw en uniek.

Geoliede vrijdag
Vanavond start Weller ingetogen met Into Tomorrow, Aim High en Seaspray, om daarna gas te geven met Moonshine, de opener van gisteravond. Er is flink aan de setlist gesleuteld, en niet alleen in volgorde. Maar liefst 14 van de 27 nummers vanavond zijn gister niet gespeeld. Toegevoegd is bijvoorbeeld pianoballad Invisible, One Bright Star en een daverende uitvoering van Peacock Suit. Het geluid is nog steeds niet optimaal maar de set kent een betere opbouw met meer rustpunten. Dit heeft wel tot gevolg dat halverwege de aandacht wat verslapt met Andromeda, het lang uitgesponnen Pieces Of A Dream en de eigenlijk wat saaie cover How Sweet It Is (To Be Loved By You).

Maar met verrassing Pretty Green wordt wederom een lang niet gehoord The Jam nummer gespeeld, en is de zaal in één klap weer wakker en helemaal op stoom tot aan de eerste toegift. Die bestaat vanavond uit een schitterende meerstemmige akoestische set met prachtige uitvoeringen van All On A Misty Morning en Brand New Start waarin ook de drummer een couplet voor zijn rekening neemt, en Steve Cradock uitblinkt op slideguitar. Als tijdens de tweede toegift opnieuw Art School wordt gespeeld en afsluiter Whirlpools End wordt er voorin flink gesprongen.

Qua opbouw was vrijdag de betere avond, maar in uniciteit scoort voor mij de donderdag het hoogst. De enthousiast springende NRC recensent naast mij, die de show van donderdag met vijf sterren beloonde, vat twee intense avonden in één prachtige zin samen. Dit is muziek om in te wonen.

Strange Town, Melkweg, donderdag 13 mei 2010

Brand New Start, Melkweg vrijdag 14 mei 2010

setlist van donderdag
setlist van vrijdag

GRUIZIGE HERRIE VAN DE ARCHIE BRONSON OUTFIT

2010-04-15T15:25:00.006+02:00

Ook ineens zin in een flinke bak zompige, gruizige en galmende garage psychedelica? Dan moet u bij de Archie Bronson Outfit zijn.

Dit Britse trio timmert al jaren aan de weg met denderende drums, smerige rammelgitaren en hoekige riffs. Op het recent uitgekomen Coconut maken ze voor het eerst gebruik van synthesizers en dance grooves zonder hun garage afkomst te verloochen. En dat levert, zeker in de eerste helft een explosief geheel op.

Opener Magnetic Warrior dendert als een sneltrein langs je trommelvliezen, terwijl het donkere Shark Tooth eigenlijk een heel aanstekelijk ritme heeft, en samen met Hoola en Chunk bijna poppy klinkt, ware het niet voor het overstuurde stemgeluid van zanger Sam Windett.

Helaas zakt de plaat in het tweede deel flink in. De te schelle productie en de overstuurde gruizigheid beginnen dan richting de irritatiegrens te gaan en de nummers klinken als niet veel meer dan album-fillers. Met Harness (flink geleend van The Cult) wordt dit nog even goedgemaakt maar afsluiter Run Gospel Singer doet dit weer helemaal teniet. Gelukkig staan er enkele ijzersterke uitschieters op Coconut, zoals Magnetic Warrior en Shark's Tooth, die de plaat wel de moeite waard maken.

Archie Bronson Outfit speelt 4 mei in Paradiso, Amsterdam en 6 mei in Merlyn, Nijmegen

PLAN B PAST NIET IN EEN HOKJE

2010-04-15T14:11:00.008+02:00

Achter Plan B (google-technisch niet een heel geschikte naam..) gaat de 26 jarige Britse rapper Ben Drew schuil. Zijn vorige album, vol stoere, vuig spuwende teksten over drugs, sex en geweld, leverde hem de bijnaam 'The British Eminem' op. Maar op zijn nieuwe plaat maakt hij een soort 360 flip richting retrosoul. Ja, u leest het goed, retrosoul. Een soort Engelse Waylon zeg maar.

Gelukkig is hij het rappen nog niet verleerd, waardoor dit nieuwe album een uitermate vreemde combinatie is geworden tussen slicke retro-soul (van het soort met blazers, koortjes en swingende orgeltjes) én The Streets achtige rap met her en der een scheurende gitaarpartij. Zei iemand iets over Rivella?

Plan B scoort met dit subgenre beduidend beter dan als rapper. Het Brittanische muziekjournaille struikelt weer eens over elkaar om de mooiste superlatieven toe te kennen. Maar het werkt, want Plan B gaat deze week zeer waarschijnlijk uit het niets op #1 binnen komen in de Engelse charts. Niet slecht voor een tweede plan.

Het album 'The Defamation Of Strickland Banks ligt deze vanaf deze week in de winkel.

KASHMIR - TRESPASSERS

2010-04-03T15:31:00.007+02:00

In februari kwam het zesde album uit van het Deense Kashmir (inderdaad ontleend aan het beroemde Led Zeppelin nummer). De band draait al mee sinds begin jaren '90 maar eerlijk gezegd een beetje aan mij is voorbij gegaan. Hun vorige album, met gastvocalen van David Bowie en Lou Reed, is alweer van vijf jaar terug. Kashmir maakt meeslepende rock, dromerig maar ook dreigend, met onverwacht heftige uitbarstingen. Voor liefhebbers van Radiohead, Coldplay, Doves en Boxer Rebellion.

Het album werd geproduceerd door Andy Wallace die vanaf de jaren '80 werk deed voor grote namen als Nirvana, The Cult, Jeff Buckley en Kasabian. Kashmir komt in mei naar Nederland en speelt op 18 mei in Vera, Groningen, 19 mei in W2, Den Bosch en 20 mei in de Melkweg, Amsterdam.

Kashmir - Mantaray

BLOOD RED SHOES ZIJN SNOEIHARD TERUG

2010-02-27T11:36:00.014+01:00

Fire Like This is de titel van het tweede album van Blood Red Shoes, en daar is geen woord van gelogen. Wat een gloeiendhete en denderende plaat! De hand van top rockproducer Steve Albini (oa Nirvana, Pixies, Breeders) is goed te horen; de focus is verschoven van dance-punk naar rauwe rock, en de Blood Red Shoes lijken zich hierin helemaal thuis te voelen.

De plaat is analoog opgenomen met minimale overdubs waardoor er bijna een live gevoel ontstaat en het geheel urgenter en rauwer klinkt dan voorganger Box Of Secrets. Zware gitaarriffs en pompend drumwerk worden afgewisseld door enkele mooie rustpunten waarin de vocalen van Laura-Mary Carter prachtig tot hun recht komen.

In een tijd waarin veel (relatief nieuwe) Britse bands worstelen met het zoeken naar een eigen geluid en de hegemonie van Amerikaanse indie groot is, zetten de Blood Red Shoes een keiharde punt. Met dit album zijn ze een flinke maat gegroeid en vestigen ze definitief hun reputatie als een van de heetste bands uit Groot Brittannie.

Op 17 maart staat het duo in Paradiso en de 18e in de Groningse Oosterpoort,
en na hun optreden op de Lowlands Launch party lijkt een prominente plek op het Lowlands affiche een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid.

Blood Red Shoes - Don't Ask

INTRODUCING ALAN POWNALL

2010-01-26T17:15:00.003+01:00

De scheidslijn tussen folk en singer/songwriter muziek is een beetje een vage. Maar wellicht omdat folk het toverwoord is van deze tijd wordt newbie Alan Pownall alvast in dit hokje geduwd. Dat hij huisgenoot is van Mumford & Sons en labelgenoot van Noah And The Whale zal hier ook wel toe bijdragen. Met het fijnbesneden uiterlijk van een jonge David Bowie of Brett Anderson lijkt deze 24-jarige Londenaar echter weinig op het prototype folkzanger.

Zijn muziek beweegt zich ergens tussen mooie gevoelige ballads met country/folk invloeden tot jazzy, zonnige Jason Mraz liedjes. Dat hij echter meer kan dan your regular 'man met gevoelige stem en akoestische gitaar' laat hij zien met oa een fijne dance-remix van A Life Worth Living en Beyonce cover Single Ladies.

Een debuutalbum is in de maak en moet ergens dit voorjaar uitkomen, hij tourde al met Adele en zijn naam duikt regelmatig op in de lijstjes van veelbelovende acts in 2010. Zoals in Times Online die zijn muziek omschrijft als popflavoured vaudeville en Clash Magazine dat zich lovend uitlaat over zijn rich and velvety smooth baritone. En nu op ASP...

Alan Pownall - Colourfull Day

Alan Pownall - Take Me

My Space
Twitter

IS 2010 VOOR THE CHAPEL CLUB?

2010-01-24T15:49:00.005+01:00

Dat de jaren '80 revival ook in 2010 wordt voortgezet lijkt duidelijk met The Chapel Club als nieuwste hype. Pas 2 singles hebben ze, nog geen platendeal en slechts een handvol optredens. Toch is deze band momenteel een van die larger than life beloftes zoals dat alleen in Groot Brittanie kan.

Sinds BBC Radio 1 dj Zane Lowe hun eerste single Surfacing bestempelde als 'Hottest Record In The World' is de hypemachine niet te stoppen en lijkt het slechts een kwestie van tijd voordat dit getalenteerde Londonse vijftal doorbreekt.

Met hun epische sound, donkere teksten, weidse gitaren en denderdende drums kunnen ze gemakshalve ingedeeld worden in het rijtje wave-revivalbands als Interpol, Editors en White Lies, hoewel ik geen fan ben van dit soort kort-door-de-bochtlijstjes. Zelf omschrijven ze hun geluid als 'grand intimacy'. Jawel. Ze leunen vooral op het geluid van The Cult en Echo & The Bunnymen met een vleugje Smiths.

Een goed verhaal, zelfbewuste frontman, gezonde dosis arrogantie én zelfspot doet de rest. Ik durf daarom ook wel te beweren dat we ze, met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid, zullen zien op London Calling én Lowlands dit jaar. Alleen nog even een platendeal...

The Chapel Club - O Maybe I

My Space The Chapel Club

MACCA NOG STEEDS GROOTS

2009-12-10T12:29:00.008+01:00

Zoals waarschijnlijk velen, kocht ik een kaartje voor Paul McCartney in het Gelredome om de legende toch een keer, voor het te laat is, live te aanschouwen. Ik moet eerlijk bekennen dat ik zijn werk na de Beatles nauwelijks gevolgd heb, maar Sir Paul is wel verantwoordelijk voor mijn allereerste muziekherinnering. Toppop 1977, ik was 6 jaar en zag Mull Of Kintyre. Een draak van een nummer natuurlijk, maar als zesjarige was ik diep onder de indruk. Veel later ontdekte ik The Beatles en die liefde is niet meer over gegaan.

Hoe waanzinnig moet het zijn om op je 67e de wereld rond te touren, arena's als Gelredome te vullen en bijna drie uur non stop te rocken, met zoveel plezier dat de gloed tot achterin de hal te voelen is. McCartney speelt uiteraard een groot aantal Beatlesnummers vanavond, en het gevaar ligt op de loer dat deze avond een obligate nostalgia trip wordt, een zoete singalong van platgedraaide hits. Maar niets is minder waar. Dit concert haalt met gemak mijn top 10 beste live ervaringen.

Niet alleen oogt McCartney zeer vitaal, ook zijn stem heeft nog nauwelijks aan kracht ingeboet. Al bij de aftrap ben ik onder de indruk; Magical Mystery Tour en Drive My Car klinken alsof ze gister zijn opgenomen. Als Macca na het Fireman-nummer Highway achter de vleugel plaats neemt en The Long And Winding Road inzet staat ondergetekende met een brok in de keel. Niet alleen klinkt het kraakhelder en intens mooi, ineens daalt het besef in dat vlak voor mij een Beatle staat die live een van mijn favoriete nummers aller tijden speelt. De brok blijft bij Blackbird en Something. Waarvan de laatste uiteraard opgedragen is aan George Harrisson, en ingezet op een -van hem gekregen- ukelele.

Er zijn anekdotes over Jimi Hendrix, Eric Clapton en natuurlijk John Lennon, videoprojecties van de Beatlesrockband tot en met psychedelische trips bij Sgt. Pepper en filmbeelden van De Niro's nieuwe film bij de gloednieuwe titelsong (I Want To) Come Home.

Tuurlijk er zijn wat te zoete momentjes, als de hele zaal Ob-La-Di-Ob-La-Da meebrult en de eindeloze singalongs bij Give Peace A Change and Hey Jude. Ook het misplaatste vuurwerk bij Live And Let Die is echt teveel van het goede, maar dat wordt wat mij betreft ruimschoots gecompenseerd door denderende uitvoeringen van oa Get Back, Back In The USSR, Sgt. Pepper/The End en een van de hoogepunten; Helter Skelter.

Het enige echt raadselachtige is de vraag waarom McCartney geen strijkers- en blazerssectie heeft meegenomen. Geldgebrek kan het toch zeker niet zijn. Vooral bij Eleanor Rigby speelt hem dit parten. Vreemd genoeg klinkt A Day In The Life ondanks dit wel fris.

McCartney maakt veel contact met het publiek, reageert op spandoeken, geroep uit de zaal en spreekt ons regelmatig toe in het Nederlands. Nergens in de ruim twee en een half uur durende show voelt het routinematig aan. Macca's band is bijzonder soepel en professioneel met een speciale vermelding voor de fenomenale drummer die ongeveer de helft van de Beatles koortjes voor zijn rekening neemt en loepzuiver de hoge partijen meezingt tijdens het drummen.

Al met al heb ik bijna 3 uur in extase gekeken naar de man die ongeveer de popmuziek heeft uitgevonden, en nog steeds met recht een van de grootste entertainers van zijn tijd genoemd mag worden. Groot respect voor Sir Paul McCartney, en als er nog een volgende keer is dan ben ik er zeker weer bij.

The Long And Winding Road @ Gelredome

Helter Skelter @Gelredome

Blackbird @Gelredome

Setlist
-Magical Mystery Tour
-Drive My Car
-Jet
-Only Mama Knows
-Flaming Pie
-Got to Get You Into My Life
-Let Me Roll It
-Highway
-The Long and Winding Road
-(I Want To) Come Home
-My Love
-Blackbird
-Here Today
-Dance Tonight
-And I Love Her
-Mrs Vandebilt
-Eleanor Rigby
-Band on the Run
-Ob-La-Di, Ob-La-Da
-Sing the Changes
-Back in the U.S.S.R.
-Something
-I’ve Got A Feeling
-Paperback Writer
-A Day in the Life
-Give Peace a Chance
-Let It Be
-Live and Let Die
-Hey Jude
Encore 1:
-Day Tripper
-Lady Madonna
-Get Back
Encore 2:
-Yesterday
-Helter Skelter
-Sgt. Pepper’s /The End

JOHAN IS NIET MEER, LANG LEVE CLOUDMACHINE

2009-12-09T13:56:00.004+01:00

Here Come The Clouds, oftewel ruim baan voor Cloudmachine, schreef ASP-collega Spookaap in april al. Waarom ze ondertussen nog niet heel groot zijn, is mij een raadsel. Volgens OOR zijn ze Hollands verborgen trots en volgens velen is frontman Ruud Houweling een van de beste songwriters van zijn generatie. Volgens mij hebben ze allemaal gelijk.

Hun derde album Back On Land staat vol sfeervolle, melodieuze en gevoelige liedjes met schitterende teksten. Voor liefhebbers van Elliot Smith, Radiohead en Johan. Nu Johan niet meer is, lijkt Cloudmachine mij de enige ware kandidaat om de fakkel der Vaderlandse melodische pop over te nemen. Daarvoor hoef je niet bij Excelsior getekend te zijn. En als er dan ook nog zo'n adembenemend mooie video verschijnt bij single Save Haven, dan kan het alleen nog maar een kwestie van tijd zijn. Luister hiernaar mensen!

Cloudmachine speelt as. zondag een gratis instore in Amsterdamse platenzaak Concerto's Phantasio om 16.00 uur.

PAUL WELLER - 7 & 3 IS THE STRIKERS NAME

2009-12-07T14:43:00.007+01:00

In het blokje ouwe lullen die de tent nog steeds uit rocken; Paul Weller. The Modfather wist in drie decennia drie totaal verschillende, maar even succesvolle carrières op te bouwen. Met The Jam in de jaren '70, de Style Council in de jaren '80 en vanaf de jaren '90 als solo artiest. Dat hij er nog lang geen genoeg van heeft bewees hij vorig jaar al met dubbelaar 22 Dreams die uitkwam op z'n vijftigste verjaardag. Voor begin 2010 staat zijn tiende (!) studioalbum gepland: Wake Up The Nation, en de eerste single is raar maar lekker: 7 & 3 Is The Strikers Name. Damn, wat rockt die man nog hard; chaos, noise en oversturing in de beste Britse traditie.
Magazine Q krijgt de prijs voor beste omschrijving van deze single;

7 & 3.. is, in addition to incorporate a fabulous Albarn-esque melody line, absurdly great. If Noel [Gallagher, Oasis] and Damon [Albarn, Blur] had a love child, this would be it'
Wat zij zeggen...

Paul Weller - 7 & 3 Is The Strikers Name

TOP 20 VAN DE JAREN '00

2009-12-01T09:27:00.013+01:00

De top 20 beste albums van het decennium volgens uw blogger. Mijn lijst bevat -weinig verrassend- dertien Britse bands, toch nog zes Amerikaanse en één Nederlandse. Iets meer dan de helft van de lijst zijn debuutalbums (13 stuks). Alle jaren van het decennium zijn vertegenwoordigd behalve 2009. Ik vond het nog wat te vroeg om te reflecteren over het huidige jaar. Na de klik de hele lijst met leuke linkjes. Ook op ASP is mijn lijst te vinden, die samen met de lijstjes van collegabloggers is verwerkt tot de beste 10 volgens ASP.

1 The Libertines - The Libertines (2004)
Samen met The Strokes verantwoordelijk voor een complete generatie nieuwe bands die ouderwetse punk en rock ’n roll combineerden met garage en rammelende indierock. Op tweede album 'The Libertines' deden zij dat wat mij betreft nog meesterlijker dan op debuut 'Up The Bracket' met klassiekers als Can’t Stand Me Now, Music When the Lights Go Out en What Became Of The Likely Lads.
2 Kasabian - Kasabian (2004)
Kasabian is wat mij betreft een buitencategorie. Revivalists van Madchesters baggy psychedelica (Happy Mondays, Stone Roses), gecombineerd met de lads-rock van (wijlen) Oasis. Kasabian houdt alleen en op eenzame hoogte de vlag van de Britse swagger hoog. En beukt ‘m door het plafond.
Luister L.S.F. Club Foot
3 Editors - The Back Room (2005)
Wat Strokes en Libertines aan het begin van de jaren nul deden, doen de Editors en Interpol halverwege het decennium opnieuw. Oud (Joy Division) en nieuw (indierock/postpunk) combineren en een nieuwe stroming is geboren, met een hele golf hippe bandjes in het kielzog (White Lies, Jetpacks, Airborne Toxic Event etc..). Niet alleen de songs maar ook de stem en het charisma van Tom Smith laten de balans flink doorslaan ten gunste van de Editors.
Luister Munich (unplugged) en All Sparks.
4 The Strokes - Is This It (2001)
Luister naar Someday (Letterman) en Soma.
5 The Killers - Hot Fuss (2004)
Luister naar Mr. Brightside en All These Things That I've Done
6 Arctic Monkeys - Whatever People Say.. (2006)
Luister naar Mardy Bum (Glastonbury) en When The Sun Goes Down
7 The Cribs - Men’s Needs, Womans Needs... (2007)
Luister naar Be Safe en I'm A Realist (Jools)
8 MGMT - Oracular Spectacular (2008)
Luister naar Weekend Wars en Electric Feel
9 U2 - All That You Can’t Leave Behind (2000)
Luister naar In A Little While en When I Look At The World
10 The Streets - Original Pirate Material (2002)
Luister naar Let's Push Things Forward en Has It Come To This
11 Moke - Shorland (2007)
12 The Enemy - We’ll Live And Die In These Towns (2007)
13 The Rifles - No Love Lost (2006)
14 Raconteurs - Consolers Of The Lonely (2008)
15 Ryan Adams - Gold (2001)
16 I Am Kloot - I Am Kloot (2003)
17 The Last Shadow Puppets - The Age Of The Understatement (2008)
18 The Verve - Forth (2008)
19 Nada Surf - Lucky (2008)
20 Ray Lamontagne - Trouble (2004)

VERSLAG LONDON CALLING 2009/#2

2009-11-22T23:10:00.004+01:00

De tweede London Calling van 2009 kan de boeken in als de galm-editie. Het aantal bandjes met overstuurde gitaren en groots echoende zang waren niet op één hand te tellen. Niks mis mee trouwens in deze donkere novembermaand vlak voor kerst.

Ook leerden we dit weekend dankzij A Place to Bury Strangers de overtreffende trap van herrie kennen, liepen we helemaal warm voor retroblues en bolhoeden bij Alberta Cross en werd het zomaar even zomer tijdens een denderende show van Jack Penate. Dat en meer na de klik!

LONDON CALLING DAG 1

Vanuit de druilerige regen vluchten we al vroeg op de avond Paradiso in. Om half zeven is het nog lekker rustig en lopen we zonder problemen de bovenzaal binnen. Iets wat later op de avond geen optie meer is. Het Londonse Kings Of Spain trapt af met een nogal Iers klinkend rockmengsel wat jammer genoeg nergens overtuigd. Geen podiumuitstraling en geen uitschieters in de setlist, behalve een aardige spacejam aan het einde van de set. Meest opvallende factor; de enorme bassist die zo uit een jaren '80 metalband lijkt te zijn gestapt, en die we de rest van de avond nog vaak tegenkomen bij de bar.

Terwijl de poptempel volstroomt betreedt Sad Day For Puppets het bovenpodium. Niks London Calling, deze heren en dame komen uit Zweden. Melodieuze shoegaze, met teveel effect op de gitaren en te weinig hooks waardoor het geheel nogal zompig klinkt en het verlegen stemmetje van zangers Anna Eklund verdrinkt in de gitaarsoep. Jammer want het contrast tussen de hoog opgetrokken geluidsmuur en haar liefelijke zang is op plaat best aardig.

Beneden is het tijd voor de donkere en meeslepende Schotse galmrock van We Were Promised Jetpacks. De band is al behoorlijk gegroeid sinds ze kortgeleden verlegen en onder de indruk het bovenzaaltje voor zich innamen. De uit de klei getrokken frontman rent zowaar heen en weer met zijn gitaar tijdens het wel erg lange intro op Keeping Warm. Mooie set die halverwege een beetje dreigt in te zakken met This Is My House, This Is My Home, maar ruimschoots goed wordt gemaakt door het steeds beter klinkende Ships With Holes Will Sink. Eervolle vermelding voor drummer Darren Lackie die met zijn marsachtige drums de band zonder pardon door de set heen beukt.

The Leisure Society slaan we over omdat er ook gerookt, gedronken en gesocialised moet worden. Bovendien heeft uw verslaggever een lichte indiefolk allergie voor baarden, cello’s en meerstemmige zang. Dus met welgemeende excuses overgeslagen.

Als we een half uurtje later nietsvermoedend de benedenzaal weer inlopen voor A Place To Bury Strangers vinden we een hal vol stomgeslagen mensen die met grote ogen naar het podium staren. De werkelijk verbijsterende herrie die de drie mannen van APTBS de zaal inblazen doet zelfs m’n wangen klapperen. De band is een soort Joy Division die na een berg speed My Bloody Valentine besluit te spelen. De overtreffende trap van herrie. Donker, knetterhard en meedogenloos. Intrigerend, maar beslist niet aan te raden zonder oordoppen.

Helaas is The Twilight Sad in de bovenzaal niet meer bereikbaar, halverwege de trap is de opstopping al compleet. Jammer, want het nieuwe album ‘Forget The Night Ahead’ is een erg goede plaat. Op het scherm in de benedenzaal is het optreden gelukkig ook redelijk te volgen. De band zit bij hetzelfde label als We Were Promised Jetpacks (FatCat) en maakt eveneens genetisch bepaalde Schotse wall-of-sound-rock; donker, galmend, meeslepend en melodieus. De delivery is wat rauwer dan hun labelgenoten en zo te zien (op het scherm) het charisma van de zanger wat groter. Hopelijk komen ze nog eens terug bij de volgende editie.

Vooraf mijn persoonlijke favoriet Alberta Cross, bestaat uit Zweden en Engelsen opererend vanuit New York. Niet alleen de muziek maar ook de looks zijn een kruising tussen Kings Of Leon en The Black Crows; smoezelig grungy, lang haar, skinny jeans en de onafscheidelijke hoed van zanger Stakee. Met zijn unieke stemgeluid, en retro bluesrock met een flinke klets psychedelica gooit debuutalbum ‘Broken Side Of Time’ hoge ogen in de jaarlijstjes. Ook live stellen ze beslist niet teleur, vernieuwend is het allemaal niet, maar wel ontzettend lekker. Na albumopener Song Three Blues, volgen oa Old Man Chicago, Ghost Of City Life en titeltrack Broken Side Of Time. De hoge gekwelde stem van Stakee (jawel, met flink wat galm) snijd moeiteloos door de grote zaal. Hoewel het publiek mijn enthousiasme niet helemaal lijkt te delen gaan uiteindelijk de handen toch nog flink op elkaar bij afsluiter en hitje ATX. Hier gaan we nog veel meer van horen.

De hooggekuifde Ben Esser fungeert, met zijn vrolijke crossover samplepop, als uitsmijter van de dag maar krijgt het niet voor elkaar om over te komen als hoofdact. Hoewel hij een soepele performer is en wel in zijn element lijkt, blijft het allemaal erg lauw. De zaal gaat niet los, de band spettert niet van het podium. Zelf bij hitjes Braveface en Headlock gebeurt er weinig in de zaal. Jammer, want dit had net zo’n spetterende afsluiter kunnen worden als Jack Penate een dag later wél waarmaakt.

Gemist: Leisure Society, Little Death, Johnny Foreigner, Mirrors

LONDON CALLING DAG 2

Vandaag wat later ingestapt in verband met algehele vermoeidheid. Net op tijd om nog een staartje van de kundig gestylde Beth Jeans Houghton mee te krijgen. Ze ziet er alvast uit als een diva met zware make-up in een witgepoederd gezichtje, een blonde Amy Winehouse coupe en kort jurkje met enorme parelketting. Haar minimalistische en fragiele folkpop doet een beetje denken aan Laura Marling. Prachtige stem en gezellig rommelige performance.

De eerte act in de grote zaal heet The Boxer Rebellion. De band timmert al sinds 2003 aan de weg, maar door ziekte en verlies van een platendeal wilde het vooralsnog niet zo vlotten met deze Londenaren. De ervaring is echter goed zichtbaar in de manier waarop ze de grote zaal van Paradiso moeiteloos bedienen; overtuigend, strak en professioneel. Geen uitbundige podiumperformance maar goed in het gehoord liggende melodieuze rock met stadion ambitie, waarin zowel U2, Snow Patrol als Coldplay is te horen. De gitarist heeft bovendien goed op Nick McCabe van The Verve gelet en trakteert ons op enkele spacy gitaarsolo's. Het geluid van zanger Nathan Nicholson galmt over alles heen en doet af en toe denken aan Thom Yorke in z'n vroege jaren. Bij het laatste nummer is de zaal ook overtuigd wat een behoorlijk uitbundig applaus oplevert zo vroeg op de avond. Aangename verrassing.

Boven werkt Kid Harpoon zich ondertussen in het zweet met zijn akoestische gitaar. Wij blijven beneden voor Wild Beasts. Volgens het muziekjournaille maken ze artrock, en apart is het zeker. Eigenlijk is het instrumentaal gezien helemaal niet zo afwijkend, het zijn de stemmen van zangers Hayden Thorpe en Tom Fleming die de muziek tot een geheel eigen beleving maken. Thorpe wisselt moeiteloos van falset naar bariton binnen één nummer en doet dit loepzuiver. Fleming heeft een wat algemener stemgeluid maar verrast met her en der een absurde uithaal. Mede door de bloedserieuze uitstraling wordt het echter al gauw wat zwaar op de hand, en operastemmen in combinatie met rockmuziek neigt wat mij betreft wat teveel naar prog. Tijd voor een biertje in de bovenzaal..

..alwaar Violens hun britpopkunstje in Brooklynsaus serveert. Leuk bandje, goeie sound, prettige stem, aardige performance met zo af en toe een aparte twist in de, verder wat doorsnee rocknummers maar het beklijft allemaal niet erg.

Beneden kampt Bombay Bicycle Club met technische problemen die zorgen voor een moeizame start. Maar bij het derde nummer komen de piepjonge heren er goed in en wordt dit een alleraardigst optreden. BBC maakt hoekige rocksongs met rammelende gitaren en moet het vooral hebben van het specifieke stemgeluid van zanger Jack Steadman. Aan het visuele aspect mag wat mij betreft nog wel wat aandacht worden besteed, het lijkt alsof ze zo van een zaterdagavondje bankhangen het podium op zijn gestapt, maar de bewegingen van Steadman zijn wel weer intrigerend. Debuutalbum I Had The Blues... had mij nog niet zo overtuigd maar dit optreden valt beslist niet tegen. Het publiek slikt het allemaal als zoete koek. Er ontstaat zowaar een pit, inclusief crowdsurfers en een stage-invasion, waar de band zich overigens helemaal niks van aantrekt. Met wat meer bravoure, overtuiging en styling kan deze band flink groot groeien.

Uiteraard niet voor niets als hoofdact geprogrammeerd, maar toch wordt Jack Penate voor mij de grote verrassing. Het voorheen wat chubby mannetje met akoestische gitaar liet met zijn swingende show op Lowlands al zien dat hij flink gegroeid is, maar ontpopt zich in Paradiso tot een ware rockster en publieksmenner. De zomerse mix van pop, rock, ska en soul laat de zon uitbundig schijnen in de grote zaal. De aftrap met Spit At Stars en Everything is New is het startsignaal van een klein uurtje feest. Bij Let's All Die springt de zaal vrolijk op en neer en gooit Penate zichzelf in het publiek. Als afsluiter en zomerhit Tonight’s Today wordt ingezet is het feest compleet en wordt er zelfs bij de bar en op de balkons uitbundig gedanst. Wederom wordt het podium aan het einde bestormd door een golf enthousiast dansende fans. Feestje!

Blij en verzadigd kijken we vanaf het balkon met enige verbazing naar de zevenkoppige Phenomenal Handclap Band die precies zo funky en retro klinken als de naam doet vermoeden. De band is een maffe mengelmoes van twee prachtige zangeressen, een in leer gestoken dj/annex toetsenist, een drummer die gecast lijkt voor Spinal Tap en een zeer harige gitarist in wapperend gewaad die op Woodstock niet misstaan had. De voornamelijk instrumentale mix van vintage funk, soul en synths is strak en swingend, maar het publiek gaat er slechts schoorvoetend in mee. Na Jack Penate wil iedereen lekker doorspringen en meebrullen op indiehits tijdens de Noodlanding afterparty. En gelukkig, de rest van de nacht kan dat ook.

Gemist: Four Dead In Ohio, Kid Harpoon, Pyramiddd, MPHO

KLERKX - SHE SAID

2009-11-03T14:01:00.008+01:00

Tijd om weer eens wat Nederlandse muziek onder de aandacht te brengen. Rob Klerkx, bekend als drummer van Moke, maakte afgelopen zomer zijn eerste solo album: 'Unleash'. En vergis je niet, Unleash lijkt in de verste verte niet op de muziek waar Moke groot mee werd. Melancholische liedjes met folk en country invloeden is wat Klerkx maakt als hij niet met de heren van Moke op pad is.

In het najaar verbleef hij een paar dagen in Schotland om een video te maken bij single 'She Said'. In de grauwe regenachtige straten van Glasgow bracht hij een ode aan de Schotse vrouwen daar. Na de klik het sfeervolle resultaat.

CORNERSTONE - ARCTIC MONKEYS

2009-10-18T15:39:00.007+02:00

Geniaal of dodelijk saai. De meningen zijn verdeeld over de video bij tweede single Cornerstone van het nieuwe album Humbug. Het clipje is wat mij betreft niet alleen erg geestig maar ook slim gekozen. Want Cornerstone heeft helemaal geen beeldmateriaal nodig, dit beste nummer van de plaat luistert als een goed boek waarvan de verfilming altijd tegenvalt. De beelden dienen zich als vanzelf aan, daar is geen enkele visuele hulp bij nodig. En daarmee bewijst Alex Turner eens te meer hoe groot zijn verhalende talent is.

ALBERTA CROSS DEBUTEERT INDRUKWEKKEND

2009-10-07T11:43:00.011+02:00

Alberta Cross dus. Nee wacht, het is niet de zoveelste nieuwe zangeres, zoals de naam doet vermoeden, en nee, het is ook geen Amerikaanse westcoastband zoals de muziek doet vermoeden. Alberta Cross is een van oorsprong Zweeds/Engels bandje, tegenwoordig opererend vanuit New York. De stem van frontman Petter Ericson Stakee heeft een opvallende gelijkenis met die van Ben Bridwell van Band Of Horses. Zo'n falset die onder je huid gaat zitten. En ook de muziek heeft iets van het melancholische van deze band, alleen dan met heel wat steviger gitaarwerk. Beetje Black Crows meets Neil Young. Mooie opbouw in de liedjes van rustig en gevoelig bluesy tot bombastisch Kings Of Leon achtig gitaargeweld. Kortom een meer dan goed debuut. Luister die plaat!

De early adaptors hebben ze al kunnen aanschouwen in de Charlie op de afgelopen editie van Lowlands. Ik heb ze gemist maar ga beslist in de herkansing op de najaarseditie van London Calling.

In 2007 bracht Alberta Cross een minialbum uit; The Thief And The Heartbreaker. Hun volledige debuut album Broken Side Of Time kwam op 21 september dit jaar uit. Eerste single is ATX.

Alberta Cross - ATX

Alberta Cross - Taking Control (Live)

A BRIEF HISTORY OF..THE BIG PINK

2009-09-22T09:09:00.005+02:00

The Big Pink is vernoemt naar Music From The Big Pink, het album van The Band, en de twee leden zijn naar eigen zeggen vooral beïnvloed door soulmuziek. Twee op zich aardige feiten die echter direct de prullenbak in kunnen als je debuutalbum 'A Brief History Of Love' opzet. Beukende drums, psychedelische gitaarpartijen, maffe synthloopjes en galmende zang met typisch Engelse 'swagger'. Niks soul, niks The Band; dansbare noiserock met een flinke klets psychedelica. Jesus And Mary Chain meets The Verve meets My Bloody Valentine met een schep MGMT. In Engeland is dit Londonse duo (uiteraard) al uitgeroepen tot hipste en heetste act van het moment. Debuutplaat A Brief History Of Love ligt sinds vorige week in de winkel.

Dat deze nieuwe Londonse formatie slechts uit twee man bestaat is moeilijk te geloven. De twee heren, Robbie Furze en Milo Cordell zijn overigens geen vreemden in muziekland. Furze speelde eerder met Alec Empire en werkt net als Cordell voor Hate Records terwijl Cordell ook zijn eigen label runt en oa Klaxons, Titus Andronicus en Crystal Castles uitgeeft. Hij is bovendien de zoon van beroemd producer Denny Cordell die oa Moody Blues, Procal Harum, Joe Cocker en JJ Cale op de kaart zette. Uiteraard hebben de heren hun plaat zelf geproduceerd. Ze hebben al een NME award voor beste nieuwe act binnen en openen het Engelse deel van de tour van Muse.

In Nederland is Domino's hun eerste single. In Engeland alweer de vierde van het album
Maandag 2 november komen ze de kleine zaal van Paradiso afbreken. Mis het niet!

Dominos

Velvet

IT KICKS LIKE A SLEEP TWITCH

2009-09-16T12:16:00.008+02:00

Laten we eerlijk zijn, voor veel fans is de nieuwe single van de Editors wel even slikken. Depeche Mode meets Modern Talking met een schepje New Order.. of iets in die richting. Geen gitaar op te horen. Niks hoekige riffs en glorieuze geluidmuren, alleen de drum valt in rondom het refrein. Het duurde bij mij dan ook even voordat ie viel, Papillon. Eigenlijk ben ik zo'n star iemand die altijd een gitaar wil horen, maar met het specifieke stemgeluid van Tom Smith heb ik me toch weer laten inpakken. En vandaag kwam ik deze werkelijk adembenemende akoestische versie van Papillon tegen, met piano en akoestische gitaar. En kijk ook vooral hier voor meer kippenvel. Dus ik ben er ondertussen klaar voor, kom maar op met dat nieuwe album!

Het 3e album van de Editors; In This Light And On This Evening verschijnt 12 oktober.

We mogen niet delen dus de akoestische versie zie je hier.
En meer akoestische nummers zie je op 3voor12

Hieronder de video bij de single:

PEARL JAM FIXT HET

2009-09-08T10:47:00.007+02:00

Lekker hoor, die nieuwe single van Pearl Jam. The Fixer circuleerde al een tijdje, maar nu is er een video bij. De grunge-veteranen beginnen steeds opgeruimder te klinken naarmate ze ouder worden. Ben benieuwd wat dat voor het nieuwe album betekent. Backspacer, hun 9e studioalbum ligt 20 september in de winkels.

PEARL JAM - THE FIXER

MOKE - SWITCH

2009-08-18T12:23:00.010+02:00

Daar is ie dan, de officiele video bij nieuwe single Switch van Moke. De single wordt ondertussen al regelmatig gedraaid op 3FM en Kink, dus je hebt 'm vast al voorbij horen komen. De broeierige video werd geschoten in de gloeiende hitte van de Spaanse Nevada woestijn en loopt voor één van de bandleden niet erg goed af...

Switch is de eerste single van Moke's nieuwe album The Long & Dangerous Sea. We moesten er lang op wachten (voordat de band de studio indook werd er druk getourd met Weller, Keane, Amy McDonald en Razorlight) maar 11 september is het dan eindelijk zover, dan verschijnt dit tweede album, dat een poppier en weidser geluid beloofd. Op Lowlands zullen de heren een aantal nieuwe nummers laten horen. We zijn benieuwd!

Moke staat op de Lowlands zaterdag in de Grolsch om 15.30 uur.

JACK PENATE - PULL MY HEART AWAY

2009-08-15T10:53:00.009+02:00

Druk baasje die Penate. Na Be The One is Pull My Heart Away alweer de tweede single van zijn nieuwe album Everything is New. Bovendien kroop hij voor de video zelf op de regisseursstoel. De clip werd geschoten in het beroemde Petra in Jordanie, veelgebruikte filmlocatie en oa backdrop van Indiana Jones (And The Last Crusade). Penate is druk aan het touren en beklimt as. zaterdagavond om 21.00 uur het Charlie podium op Lowlands. En dat is een mooie sprong voorwaarts nadat hij in 2007 vroeg in de ochtend werd geprogrammeerd en ietwat verlegen maar zeer enthousiast een set speelde met alleen akoestische gitaar. Ben erg benieuwd hoe het dit jaar gaat klinken!
Na de klik de clip.

REVEREND & THE MAKERS STERK TERUG

2009-08-09T12:04:00.006+02:00

Twee jaar na debuut The State Of Things zijn Reverend Jon McClure en The Makers terug met opvolger A French Kiss In The Chaos. Voor liefhebbers van de catchy indiedance van het eerste album is het wel even wennen. De band heeft alle electronica de studio uitgeschoven en het zwaartepunt verlegd naar britpop met een schepje madchester, wat een weidser geluid oplevert, meer orkestraties en een licht psychedelisch sausje. Met dit tweede album wordt de indiedansvloer misschien niet opnieuw veroverd, maar A French Kiss In The Chaos heeft mij verrast. Het is een sterke, consistente en volwassen plaat.

Dat deze nieuwe ontwikkeling ten goede komt aan het stemgeluid van Jon McClure is het eerste wat opvalt. Zonder alle electronica komt zijn stem beter tot z'n recht en hij heeft duidelijk de Noord-Britse backcatalogue er nog eens op nageslagen; harmonieuze samenzang en een typisch Britse sneer. Inhoudelijk is er weinig veranderd overigens, preken kan The Rev nog steeds. En dat doet hij dan ook allround en onvermoeibaar; consumentisme, farmaceutische industrie, maatschappij, milieu en wapenindustrie; het komt allemaal voorbij.

Silence Is Talking is een ouderwets sterke albumopener met een sferisch gitaarintro waar The Verve zich niet voor geschaamd zou hebben, sitar, zompig baslijntje en baggy beat. Heel andere koek dus. Dit wordt gevolgd door Hidden Persuaders, een netjes in elkaar gezet, maar beetje doorsnee britpopliedje met akoestische gitaar en puntige boodschap.
No Wood Just Trees lijkt met de uptempo beat nog het meest op het oudere werk, hoewel ook hier de baggy feel aanwezig is en McClure goed op Tom Meighan (Kasabian) heeft gelet. In Professor Pickles wordt overgeschakeld op een driekwartsmaat en een bataljon blazers, gevolgd door de indrukwekkende pianoballad Long Long Time. McClure klinkt hier op z'n best met een licht hees stemgeluid. Geslaagd tweestemmig refrein. No Soap In A Dirty War begint met minimale begeleiding en bouwt mooi op richting het meerstemmige refrein om lekker stevig te eindigen.
Manifesto/People Shapers is tekstueel wat hoogdravend maar muzikaal gezien erg goed. Marsritme, strijkers en een snerende McClure. Het spacy gitaarwerk is lekker onheilspellend en zorgt voor een mooi overgang naar het tweede deel waarin McClure duidelijk maakt dat hij in ieder geval wél betrokken is; '... I'm in love with the notion, with the idea of givin' a fuck...'
Mermaids en The End zijn de enige twee albumfillers wat mij betreft, terwijl afsluiter Hard Time for Dreamers weer erg sterk is. McClure mijmert over milieurampen, de derde wereldoorlog en de terugkeer van de Tories in het Britse parlement, om veelbetekenend te eindigen in een flatliner.

Reverend & The Makers staan de Lowlands zaterdag om 13.40 in de Grolsch.

Luisteren: Silence Is Talking, Long Long Time en Hard Time For Dreamers

JULIAN PLENTI IS... SKYSCRAPER

2009-08-08T15:53:00.016+02:00

Achter de naam Julian Plenti gaat Paul Banks schuil, bekend als de frontman van Interpol. Sinds de bands derde album Our Love To Admire uit 2007 is het een beetje stil geworden rondom deze aanvoerders van de jongste lichting postpunk/new wave. Maar niet getreurd, Banks kwam deze week met zijn eerste soloalbum Julian Plenti is... Skyscraper. Het is wel even 2 keer checken of het echt Banks is die je hoort; weg is het indringende geluid dat we van hem gewend zijn. En niet alleen zijn stem is een stuk ingetogener, ook de muziek is vrij ingehouden, het luistert grotendeels weg als een loom zondagmiddag plaatje, met enkele wat steviger uitschieters, zoals single Games For Days. Prettig album en een leuk uitstapje maar het stilt de honger niet naar een volgend Interpol album. Na de klik single Games For Days.

Games For Days

Website Julian Plenti

THE CRIBS WILLEN BEDROGEN WORDEN

2009-08-04T00:00:00.012+02:00

Op 7 september ziet het eerste The Cribs album sinds de komst van vierde bandlid en Smiths-legende Johnny Marr het licht. De plaat is getiteld Ignore The Ignorant en ik kijk er behoorlijk naar uit.

Met hun manische tourschema en stomende, rauwe liveshows kregen The Cribs al gauw een cultstatus, maar sinds hun zeer sterke derde album Men's Needs, Woman's Needs, Whatever vonden ze ook waardering bij een breder publiek. Van het nieuwe album was eerder de track We Were Aborted te downloaden (wordt nog steeds gestreamd op My Space), maar officiele eerste single is Cheat On Me. En verdorie wat is dat weer een lekker plaatje! En dan nog iets, waarom staan deze jongens niet op Lowlands?

De Cribs staan in het voorprogramma van Franz Ferdinand op 22 november in de HMH

MOOISTE LIVE ERVARINGEN

2009-08-03T12:01:00.009+02:00

Het maandelijkse muzieklijstje voor website Apply Some Pressure bestond dit keer uit een top 10 van de beste live concerten die je ooit hebt bezocht. Een moeilijke opgave, omdat de afweging niet alleen de kwaliteit van het concert geldt, maar ook, en misschien vooral, hoe bijzonder de persoonlijke ervaring was. Toch geloof ik dat onderstaande concerten op beide punten scoren, objectief goed en subjectief een onvergetelijke ervaring voor ondergetekende fan. Klikkerdeklik

1. U2 Elevation Tour, Gelredome 2001
Ik ben opgegroeid met U2, maar raakte pas echt hooked na dit concert. Deze eerste U2 live ervaring was absoluut magisch. En wat een setlist; oa Gone, Bad, The Fly en akoestische versie van Stay(Faraway, So Close).
2. Paul Weller, Paradiso 2008
Ik kan eindeloos naar Weller luisteren, zijn stem weet me op elk moment te raken. Geen enkele andere artiest draai ik zoveel. Dus The Modfather live zien was voor mij kippenvel van begin tot einde. Schitterende uitvoering van Butterfly Collector, en dak eraf tijdens The Jam-afsluiter Town Called Malice.
3. Oasis, HMH 2009
"Tonight I’m A Rock ’n Roll Star!" Britse invasie, attitude, meebrullen, bier gooien en kippenvelmomenten. Kortom; een totaalpakket Rock n Roll. Te gek.
4. Pearl Jam, Gelredome 2006
Na 10 jaar waren ze eindelijk terug in Nederland en dat hebben ze geweten. De zaal ging uit z'n plaat en de heren zelf ook; Eddie Vedder rennend door het publiek tijden Rockin’ in the Free World en het feestje ging gewoon door toen de zaallichten al aan waren. Blast!
5. The Last Shadow Puppets, Paradiso 2008
Volgens de pers werd hier muziekgeschiedenis geschreven en volgens mij hebben ze gelijk. Twee gastjes, met compleet orkest, die Scott Walker moeiteloos naar de kroon stijgen. Onwaarschijnlijk goed. Miles Kane en Alex Turner zijn misschien wel de grootste talenten van hun generatie.
6. dEUS, Melkweg 2008
Van experimenteel collectief tot strakke rockband in 15 jaar. Maar nog steeds met arty twist. dEUS live is elke keer nog lekkerder dan de vorige. Ook deze (voor mij 5e) keer. ”There's always something in the air.."
7. Foo Fighters, HMH 2006
Recht toe rechtaan feelgood geweld met Grohl als top-entertainer
8. The Verve, Pinkpop 2008
One off. Wie had gedacht dat ik deze band nog eens live zou zien. Ashcroft en McCabe blijft een briljante combinatie. En Drugs Don’t Work en Lucky Man live horen was te gek.
9. Editors, Lowlands 2007
De eerste keer dat ik ze live zag en beslist het hoogtepunt van Lowlands 2007, en da's knap met concurrentie van oa The Killers, Kings Of Leon en Kasabian.
10. Red Hot Chili Peppers, Arena 2004
Veteranen die nog altijd retelekker de tent uit funken. Zelfs in de Arena. Te gek om ze een keer live te aanschouwen.

VIDEO: U2 - I'LL GO CRAZY IF I DON'T GO CRAZY

2009-07-25T14:26:00.006+02:00

Nog meer U2 nieuws; de nieuwe single I'll Go Crazy If I Don't Go Crazy Tonight heeft sinds vorige week een werkelijk schitterende animatie video, gemaakt door Jon Klassen en David O'Reilly. Na de klik.

VIDEO: ARCTIC MONKEYS - CRYING LIGHTNING

2009-07-25T11:46:00.005+02:00

17 augustus komt ie officieel uit. Crying Lightning, de eerste single van het lang verwachte derde Arctic Monkeys album Humbug. Het album zelf verschijnt 21 augustus. Video na de klik!

LOWLANDS VOORPRET: FLORENCE & THE MACHINE

2009-07-24T22:40:00.009+02:00

Nog een maand en dan gaat het weer los in de polder; Lowlands 2009. In de opmaat naar deze weldadige jaarlijkse onderdompeling in muziek, dans, theater en kampeerplezier vind je hier de komende weken alvast een aantal acts uitgelicht die je beslist niet mag missen straks. Want een goede voorbereiding bestaat niet alleen uit het testen van de windbestendigheid van je tent of het drijfvermogen van je luchtbed. First things first; muziek!

De eerste in rij is nieuwkomer Florence & The Machine. Een vliegende start is bijna een understatement voor deze roodharige furie en haar band. Het begin juli uitgekomen debuut Lungs kwam binnen op #2 in Groot Brittannië (vlak achter Michael Jackson) en ondertussen heeft de band al een Brit Award in de pocket én een nominatie voor de prestigieuze Mercury Prize. En o ja, ze openden voor Blur en tourden met White Lies en Glasvegas.

De eigenzinnige Florence Welch is van het type niet zonder handschoenen aanpakken. Van haar intense stem en podiumpresentatie tot haar felle teksten (...you hit me once I hit you back, you gave a kick I gave a slap [...] then I set fire to our bed..) je weet nooit precies wat je krijgt voorgeschoteld. Moeiteloos switcht ze van soulvolle folky ballads met emotionele uithalen a la Kate Bush tot indie dancetracks in het genre La Roux en Little Boots. En dat levert, met dank aan de strakke productie een bijzonder spannend eerste album op.

Florence's stem is als een plots opkomende wervelwind, van klein, ijl en ingetogen zwelt ze aan tot ware orkaankracht. De orkestraties dragen bij aan deze licht vervreemdende luisterervaring. Het meest in het oog springend is het regelmatige gebruik van stuwende percussie, waardoor een soort dance-feel ontstaat én het gebruik van (jawel) .. harp. Naast piano en stijkers wordt gelukkig zo af en toe ook een stevige gitaarriff toegevoegd, zodat het allemaal niet te kosmisch wordt. Laat je niet afschrikken door al het bovenstaande, Lungs is bovenal een uitermate originele poplaat die na enkele luisterbeurten lekker onder je huid nestelt.

Kiss With A Fist

Rabbit Heart @LiveLounge

TONIGHT HOLLAND BELONGS TO ME..

2009-07-21T19:23:00.032+02:00

[Foto's: Hans Peter van Velthoven, 20-07-09. Thx HP]

...en vanaf de eerst tonen van opener Breathe is dat de waarheid hier in de Arena. U2 is vanavond in topconditie en na 30 jaar nog steeds oppermachtig. Bono springt, rent, ment en rockt als een bezetene en geeft twee en een half uur lang alles, vanuit z’n tenen, aan de 60.000 uitzinnige fans. En de band geniet, zichtbaar, minstens even hard als de stomende zaal om hen heen.

Dat is wat een U2 show uniek maakt. Niet alleen het vernieuwende stagedesign, de spectaculaire lichtshow of het vakmanschap van de bandleden. Het is vooral de enorme drive en het speelplezier van een band, die zo naadloos op elkaar is ingespeeld dat het lijkt alsof ze elkaars gedachten kunnen lezen. Dat maakt samen met het continue contact tussen band en publiek, waardoor zelfs een betonnen galmbak als de Arena een intiem feestje wordt, U2 tot de grootste.

De show wordt gewaagd afgetrapt met 4 nummers van het nieuwe album, maar U2 komt er prima mee weg. Al het nieuwe werk wordt, zeker in de voorste regionen, woord voor woord meegezongen. Na titelsong No Line On The Horizon is het single Get On Your Boots, die zorgt voor een kolkende massa in de pit, en ver daarbuiten. Als Bono aan het eind van kraker Beautiful Day The Beatles' Blackbird inzet "...take these sunken eyes and learn to see, all your life you've just been waiting for this moment to arise..", gaat de onafscheidelijke zonnebril af en buigt hij diep voor de uitzinnige massa aan zijn voeten, zichtbaar onder de indruk.

De frontman is vanavond bijzonder in zijn element en oogt ontspannen. Het is duidelijk dat het een gedenkwaardige avond gaat worden. Zeker als blijkt dat naast Willem-Alexander, Maxima en diverse Nederlandse vrienden als Anton Corbijn, ook Bono’s (aka Paul Hewson) familie aanwezig is. Hij richt een speciaal welkomswoord tot bovengenoemden en tot zijn 80-jarige 'aunty' Eileen die ergens in het publiek zit. "All the Hewsons in the house tonight!"

Ook de band van U2 met Nederland wordt als gebruikelijk aangehaald. De Ieren kregen hier in 1980 als eerste voet aan de grond buiten Ierland en Groot Brittanie. "Thank you for tonight and so many, many nights in this city. We've a lot of history here..." aldus Bono. Hij blikt terug hoe de band als tieners voor het eerst in Paradiso en de Melkweg speelden. "Everything is changed now, but we still got a long way to go..." En met de woorden: " You're magic! And the magic trick is to shrink this stadium into a small club" wordt I Still Haven't Found What I'm Looking For ingezet. Het nummer verandert na de eerste zinnen in een adembenemende singalong als Bono stopt met zingen en 60.000 kelen het overnemen. Kippenvel.

De band maakt goed gebruik van de mogelijkheden van het veel besproken ronde podium en de catwalk. Adam Clayton en The Edge draaien al spelend menig rondje over de runway, Bono is regelmatig zoek als hij aan de achterkant van het podium staat te zingen en zelfs drummer Larry Mullen mag een ronde doen met djembe tijdens I’ll Go Crazy. De bewegende bruggen tussen het podium en de catwalk zijn een vondst, maar belemmeren wel regelmatig het zicht voor het publiek in het voorste vak.

Angel Of Harlem, opgedragen aan Michael Jackson wordt omgedoopt tot Angel Of Holland en eindigt in een stukje 'Don't Stop Till You Get Enough'. Het prachtige hangover-liedje In A Little While is opnieuw opgenomen in de setlist en is één van de hoogtepunten van de avond. Een verbluffend mooie, loepzuivere uitvoering waarin Bono alle registers opentrekt en maar weer eens blijkt hoe goed hij bij stem is vanavond.

De indrukwekkende vierpotige Claw, die bij binnenkomst nog het meest doet denken aan een pasgeland ruimteschip, is precies zo overrompelend als beloofd, zeker als bij het intro van The Unforgettable Fire het reusachtige ronde videoscherm naar beneden uiteen valt in een soort konische cirkel van allemaal losse schermen. De link met de ruimte is de hele avond aanwezig, vanaf het intro van Bowie's A Space Oddity, via de veertigste verjaardag van de landing op de maan tot een verbinding met het ISS ruimtestation waar astronaut Frank De Winne de boodschap 'The Future Needs A Big Kiss' ophoudt.

Klassiekers als Sunday Bloody Sunday, Pride, Streets (voorafgegaan door een videoboodschap van bisschop Tutu) en Walk On (geschreven voor en opgedragen aan Aung San Suu Kyi) worden niet overgeslagen en gedurfde en geslaagde verrassing is een denderende dance-remix-versie van het nummer I’ll Go Crazy If I Don’t Go Crazy Tonight, ondersteund door een spetterende lichtshow

Afsluiter One zorgt wederom voor duimendik kippenvel als de spotlights doven en het publiek duizenden oplichtende mobieltjes omhoog houdt. De band trakteert ons op een extra lange versie van het nummer: "Here us coming Lord, here us call, here us knocking, we're knocking at your door".

Binnen een minuut keert U2 alweer terug voor een ongebruikelijk ingetogen toegift; Ultraviolet, With Or Without You en Moment Of Surrender. Het laatste nummer volgt Bono de tekst en eindigt hij geknield en vol overgave. En terwijl hij de zaal voor een laatste maal in zich opneemt klinken de eerste zinnen van publiekslieveling 40. De band verlaat breed lachend en met heel veel thank you's het podium en 60.000 man scanderen, op weg naar de uitgang 'How long to sing this song'.

U2 is en blijft de onbetwiste koning van de stadionrock.

Beautiful Day

I Still Haven't Found What I'm looking For

Setlist
1. Breathe
2. No Line On The Horizon
3. Get On Your Boots
4. Magnificent
5. Beautiful Day / Blackbird (snippet)
6. Mysterious Ways
7. I Still Haven't Found What I'm Looking For / Movin' On Up (snippet)
8. Angel Of Harlem / Don't Stop 'Til You Get Enough (snippet)
9. In A Little While
10. Unknown Caller
11. The Unforgettable Fire
12. City Of Blinding Lights
13. Vertigo
14. Let's Dance (snippet) / Crazy Tonight
15. Sunday Bloody Sunday
16. Pride (In The Name Of Love)
17. MLK
18. Walk On / You'll Never Walk Alone (snippet)
19. Where The Streets Have No Name / All You Need Is Love (snippet)
20. One
Encore:
21. Ultra Violet (Light My Way)
22. With Or Without You
23. Moment of Surrender / 40 (snippet)

U2 KOORTS OP TWITTER

2009-07-18T19:10:00.013+02:00

De U2 koorts is ondertussen ook in Nederland in alle hevigheid toegeslagen. Volgens de laatste berichten op twitter staan er op dit moment al mensen in de rij voor de Arena. Nog 1 nachtje en dan is het zover, dan betreden de Ierse veteranen opnieuw de Amsterdam Arena.

Een band op tour is nog nooit zó intensief gevolgd als nu. Met behulp van sociale netwerken als Twitter, My Space en You Tube hebben we grote delen van de tour al kunnen volgen in acceptabele beeld en geluidskwaliteit, kennen we de complete setlist en weten we bijna exact hoe laat welk nummer wordt gespeeld. Sterker nog, we hebben het eerste concert in Barcelona volledig live gestreamd kunnen volgen in beeld en geluid, doorgelinkt vanaf een mobiele telefoon.

Kleine veranderingen in de setlist; de toevoeging van 'Stay' in Berlijn [filmpje], of bijzondere uitvoeringen van nummers worden gelijk het net over gestuurd. Zo postte U2006com vlak na het concert in Berlijn gisteravond een [filmpje] waarbij de band hun instumenten uitleenden aan enkele fans die op het gigantische podium, met hun helden, Angel Of Harlem mochten spelen. Hoe te gek is dat?

Bovendien is er het sterke vermoeden dat achter één van de actieve twitteraars niemand minder dan The Edge schuil te gaan, zodat we regelmatig getrakteerd worden op bijzonder beeldmateriaal van de bandleden zelf. [Bono op weg naar Berlijn]

Een Amsterdamse My Spacer is zelfs zover gegaan om alle Barcelona-feed aan elkaar te klussen tot één complete concertregistratie [bekijk 'm hier], die nu op You Tube staat. Prima om alvast in de stemming te komen voor morgen en/of overmorgen.

>Zoek U2 als Trending Topic op je Twitter of stel de zoekfunctie #U2 (hashtag U2) in op Tweetdeck
>Kijk op You Tube/U2006com
>Bezoek het blog van collega Kick Fm en de U2 fanclub Nederland

WHERE DID ALL THE LOVE GO

2009-07-17T00:55:00.007+02:00

Ik blijf maar bloggen over Kasabian. Wat wil je ook met zo'n album. The West Ryder Pauper Lunatic Asylum, that is. Heeft u hem nog niet gehoord? Doen! Deze derde van de Leicester lads is werkelijk ijzersterk. Na hun verpletterende debuut 'Kasabian' in 2004 en de iets mindere opvolger 'Empire' gooien ze het tegenwoordig wat meer op de psychedelische toer. Maar met behoud van die uiterst verslavende typische Kasabian baggy-rock-groove. En dat levert een stomend, groovend, origineel en zeer divers album op.
De nieuwe single heet 'Where Did All The Love Go' en is gelijk het meest radiovriendelijke nummer van de plaat. En met een maatschappij kritische inslag, jawel. Uiteraard wederom een prachtige arty video. Na de klik.

"The rivers on the pavement,
Are flowing now with blood.
The children of the future,
are drowning in the flood"

GET BACK ON THE ROOF

2009-07-16T18:23:00.007+02:00

New York ging even terug in de tijd gister toen Paul McCartney op de dakluifel van het Sullivan theater verscheen voor een mini-concert. 45 jaar na het televisiedebuut van The Beatles in de Ed Sullivan show keerde Macca terug naar datzelfde theater, dit keer als gast van vaste resident David Letterman. En om het 'Get Back' gevoel helemaal compleet te maken speelde de ondertussen 67 jarige ex-Beatle live vanaf het luifeldak, in herinnering aan het legendarische rooftop concert van The Beatles op het Londonse Apple gebouw in 1969. Get Back, Helter Skelter en Back In The USSR.. na de klik.

Get Back

Helter Skelter

Back In The USSR

MAN, I HATE YOUR BAND

2009-07-14T14:46:00.006+02:00

Na twee albums geeft Little Man Tate er de brui aan. De band uit Sheffield die vooral via MySpace snel opkwam heeft zich nooit echt kunnen onderscheiden in de wervelwind aan Britpopbandjes die continu over de plas waait. Hun vrolijke maar doorsnee rammelpop in de categorie Noord-Engelse tongval, bleef in succes flink achter op een vergelijkbaar bandje als bv. The Wombats. Dat zagen ze blijkbaar zelf ook in. Toch nog even één keer lekker meebrullen met Man, I Hate Your Band, dan maar?

JACK WHITE'S DEAD WEATHER

2009-07-10T14:21:00.009+02:00

Bezig mannetje die Jack, naast The White Stripes en The Raconteurs, is The Dead Weather zijn nieuwste artistieke uitspatting. The Dead Weather heeft een indrukwekkende bezetting, naast Jack White bestaat de band uit Alison Mosshart van The Kills, Dean Fertita van Queens Of The Stone Age en Jack Lawrence van The Raconteurs. In maart kwam de eerste single uit; Hang You From The Heavens. Het album Horehound verschijnt maandag maar is momenteel al in zijn geheel te beluisteren op Facebook. Luister na de klik naar single nummer 2, Treat Me Like Your Mother.

DE NIEUWE ARCTIC MONKEYS

2009-07-08T12:26:00.008+02:00

Yup, daar is ie dan, de nieuwe single van de Arctic Monkeys: Crying Lightning. Hij kwam gister uit via itunes.
De single is zoals voorspeld donkerder van toon dan voorgaand werk, Turner zingt wat lager en Helders houdt er een soort marstempo op na, wat samen met het (mn solo) gitaarwerk een onheilspellend geluid geeft. De invloed van producer en opper-QOTSA Josh Homme is er (wat mij betreft) niet direct uit te halen, maar wat een prima eerste single. Het is een slowburner, geef 'm enkele rondjes om op te warmen en dan komt hij ontzettend lekker binnen! Dat belooft weer veel goeds voor het album, zullen ze dan ook gewoon weer dé band van 2009 worden?

Het derde studio album van de Arctic Monkeys, getiteld Humbug, verschijnt 24 augustus, vlak na Lowlands waar ze ongetewijfeld nieuw materiaal laten horen.

THE GOSSIP HEEFT HITPOTENTIE

2009-07-08T00:09:00.001+02:00

Music For Men is alweer het vierde studio album van The Gossip, en na het succes (van de 2 re-releases) van single Standing In The Way Of Control lijkt het erop dat The Gossip de weg richting mainstream heeft gevonden. Aan nieuwe single Heavy Cross zal het zeker niet liggen, wat een dijk van een plaat! Dit moet toch gewoon dé zomerhit worden? Luister na de klik naar Heavy Cross.

BEGGIN' : COVER VAN EEN COVER VAN EEN...

2009-07-07T23:04:00.012+02:00

Vorige week in de studio bij Giel Beelen op 3FM; de Nederlandse band Bertolf met een geweldige cover van het nummer Baggin' van het Noorse urbanduo Madcon, die het weer coverde van Frankie Valli & The Four Seasons, die u misschien nog kent van de hit Grease(is the word..) uit de gelijknamige film. Volgt u het nog? Het nummer werd ook nog gecoverd door Timebox in 1968 en door de The Saturdays in 2008. Na de klik de uivoeringen van Bertolf, Madcon en Franki Valli.

BERTOLF - BEGGIN' (2009)

MADCON - BEGGIN' (2007)

FRANKIE VALLI - BEGGIN' (1967)

MICHAEL JACKSON PRIJSLIJSTJE

2009-07-05T14:28:00.011+02:00

In het kader van de maandlijstjes verscheen op muziekwebsite Apply Some Pressure deze maand een overzicht van de favoriete Michael Jackson songs van de ASP redactie. Omdat we stiekum toch allemaal veel meer van Wacko Jacko hielden dan we wilden toegeven, en omdat hij nou eenmaal The King Of Pop was. Na de klik mijn bijdrage, de andere lijstjes zijn te vinden op ASP.com.

1. We're Almost There(Forever, Michael, 1975)
2. The Love You Save(Jackson 5) (ABC, 1970)
3. We've Got A Good Thing Going(Ben, 1972)
4. I Want You Back(Jackson 5) (Diana Ross presents The Jackson 5, 1969
5. One Day In Your Life(Forever, Michael, 1975)
6.Off The Wall(Off The Wall, 1979)
7. Man In The Mirror(Bad, 1987)
8. Beat It(Thriller, 1982)
9. Give In To Me(Dangerous, 1992)
10.Dirty Diana(Bad, 1987)

En omdat een top 10 voor een artiest die 40 jaar aan de top heeft gestaan te weinig is:
11. Rock With You( Off The Wall, 1979)
12.She's Out Of My Life(Off The Wall, 1979)
13. Smooth Criminal(Bad, 1987)
14.I'll Be There(Jackson 5) (Third Album, 1970)
15.Got To Be There(Got To Be There, 1972)

WILCO EN FEIST

2009-07-03T12:50:00.001+02:00

Wilco, de band rondom singer/songwriter Jeff Tweedy bestaat al sinds 1994, maar is altijd een beetje in de subtop blijven hangen. Ten onrechte. Vorige week kwam hun zevende studioalbum uit getiteld Wilco(The Album) én deze zomer staan ze op Lowlands, dus hoog tijd om de Amerikanen eens uit te lichten, want Wilco maakt al een meer dan een deccenium lang prachtige muziek.

Oorspronkelijk werd hun stijl gelabelled als alternatieve country maar langzaam aan ontwikkelde Wilco zich steeds meer richting alternatieve pop/rock. Na een album met vol Woody Guthry covers kwam in 2002 Yankee Hotel Foxtrot uit, waarop de countryroots beperkt bleven tot een licht Americana aroma van pedalsteel en slideguitar. Het album werd hun meest succesvolle, en in deze stijl is de band platen blijven maken. Ook Wilco(The Album) blijft trouw aan dit geluid van melancholische, melodieuze liedjes waarin (de door depressies en migraines geplaagde) Tweedy de zware weerbarstigheid van zijn bestaan tot uiting probeert te brengen. Maar het moet gezegd worden, dit nieuwe album laat een wat optimistischer geluid horen. Ben je liefhebber van The National en Cherry Ghost? Dan is Wilco zeker het beluisteren waard. Beide bands noemen Wilco als grote inspiratiebron.

Op Wilco(the Album) staat onder andere het prachtige, Magic Numbers-achtige, duet met Feist:'You And I'

I THINK I WANNA ROCK!

2009-06-26T11:46:00.012+02:00

Een van de eerste LP's die ik kocht van mijn zakgeld was Off The Wall, ik was toen een jaar of 10 en het was 1980. Mijn kamer hing vol posters van hem en de Jackson 5. Met vriendinnetjes zat ik eindeloos op m'n bed de LP hoes te bestuderen en alle liedjes keihard mee te brullen in fonetisch Engels. De danspasjes hebben we nooit onder de knie gekregen.

Na verloop van tijd verdwenen de posters en werden andere bandjes veel interessanter. Off The Wall is echter altijd mijn favoriete Jacksonplaat gebleven, en Rock With You één van de mooiste nummers vanwege die fijne break die live door iedereen uitzinnig wordt meegezongen (en nu ineens in een ander licht staat). En ook al volg ik de man muzikaal al lang niet meer, zijn plotselinge dood is onmiskenbaar het treurige einde van een tijdperk.

"... And when the groove is dead and gone,
you know that love survives
so we can rock forever.."

Michael Jackson - Rock With You

INDIE SKA MET KID BRITISH

2009-06-11T15:29:00.007+02:00

Kid British uit Manchester debuteert over 2 weken met hun eerste album, die de fijne titel 'It Was This Or Football' heeft gekregen. De indie-ska formatie (hmm.. #indieska of #skindie?) omschrijft zichzelf als 'a stretchy, goo-ey mixture of The Specials, Outkast, Madness, De La Soul, Gorillaz, The Streets and Blur' en doet het momenteel bijzonder lekker op MySpace en YouTube met een fijne remake van Madness' Our House. Goed dat ze niet zijn gaan voetballen. Na de klik!

V.S.O.P.

2009-06-07T20:48:00.009+02:00

Zoals u als muziekliefhebber weet zijn lijstjes een essentieel onderdeel in het dagelijks leven van elke muziekfreak (bij twijfel aan deze stelling gewoon nog een keer High Fidelity kijken). Op de redactie van ASP maken we er een sport van om elke maand nieuwe lijstjes het net op te slingeren. Deze maand de beste singles uit je geboortejaar. En al gravende naar singles uit (way way back) 1971, blijkt mijn geboortejaar van uitzonderlijke kwaliteit te zijn...

1971 dus, het jaar waarin Jim Morisson dood werd gevonden in een Parijse badkuip, de Vietnam oorlog nog in volle gang was, Charles Manson ter dood werd veroordeeld, George Harrisson het legendarische concert voor Bangladesh organiseerde en het Casino in Montreux totaal afbrandde tijdens een concert van Zappa waarop Deep Purple ‘Smoke On The Water’ schreef. En het jaar van oa onderstaande top tien aan klassiekers.

1. John Lennon - Imagine /Jealous Guy (gedeelde 1e plaats, kon écht niet kiezen..)
2. George Harrisson - My Sweet Lord
3. David Bowie - Changes
4. Led Zeppelin - Stairway To Heaven
5. The Doors - Riders On The Storm
6. Derek & The Domino’s - Layla
7. Elton John - Tiny Dancer (met dank aan Cameron Crowe voor ‘Almost Famous’)
8. T. Rex - Get It On
9. The Who - Behind Blue Eyes
10. Ike & Tina Turner - Proud Mary

En dan vallen deze klassiekers net buiten de boot...
Leonard Cohen - Famous Blue Raincoat | Janis Joplin - Me And Bobby McGee | Happy Xmas (War Is Over) - John Lennon | What's Going On - Marvin Gaye | Aint No Sunshine -Bill Withers | Life On Mars - David Bowie | Mr. Bojangles -Nitty Gritty Dirt Band | Love Her Madly - The Doors | Brown Sugar - Rolling Stones | Theme From Shaft - Isaac Hayes;

FOR WHAT IT'S WORTH: PLACEBO

2009-06-07T12:37:00.012+02:00

Placebo is zo'n band die tot nu toe volledig langs mij heen is gegaan. Kende ze eigenlijk alleen als één van de favoriete foto-objecten van vriend HP. Tot ik afgelopen maandagavond de Pinkpopregistratie op Ned. 3 zat te kijken. Indrukwekkend wat Placebo daar neerzette, onverwachts gepromoveerd tot pinkpopafsluiter na de afzegging van Depeche Mode. Kortom, luisterwerk aan de winkel, te beginnen met het nieuwe album (mooi artwork!)

Dit zesde studioalbum werd geproduceerd door Dave Bottrill die we oa. kennen van Muse's 'Origin Of Symmetry' en dEUS' 'Ideal Crash'. Hoewel ze het mijns inziens niet van tekstuele hoogstandjes moeten hebben klinkt deze zesde bijzonder strak, fris en gedreven. Single For What It's Worth' werd in april gereleased. Het nieuwe album ligt sinds afgelopen vrijdag in de winkel.

DRIVE LIKE MARIA IS ON A TRAIN

2009-06-04T17:01:00.004+02:00

Het Belgisch-Nederlandse rocktrio Drive Like Maria verovert Nederland stormenderhand met hun gruizige woestijnrock a la Queens Of The Stone Age. Na een korte Amerikaanse clubtour en een contract bij PIAS werden ze opgepikt als Serious Talent door 3FM en waren ze te gast in de Wereld Draait Door. Hoog tijd dus om ze ook op ASP te promoten. Single I'm On A Train heeft vanaf vandaag een officiele video. En they are on a train...na de klik!

KASABIAN - FIRE

2009-05-07T11:51:00.006+02:00

Na Vlad The Impaler heeft Kasabian al een tweede single op de markt gegooid; Fire. Het nieuwe album West Ryder Pauper Lunatic Asylum is er pas op 8 juni, maar wat klinkt dit alvast lekker zeg! Ongetwijfeld worden ze net als 2007 een van de hoogtepunten van Lowlands.

Kasabian - Fire

Artikel via: ASP

ECHO & THE BUNNYMEN NAAR DEN HAAG

2009-05-06T22:09:00.004+02:00

Op 26 juni staan de legendarische new wavers Echo & The Bunnymen in Den Haag, voor een gratis (!) concert. Dit optreden maakt deel uit van The Hague Festivals. De band uit Liverpool scoorde mid jaren '80 hits als The Cutter, Killing Moon en Seven Seas. In de huidige opleving van (jaren '80) waverock (White Lies, Airborne Toxic Event, Cinematics etc.) worden de Bunnymen, naast Joy Division en The Cult weer regelmatig als invloed genoemd. Ik ben er zeker bij de 26e! Om alvast in de stemming te komen, het allermooiste nummer van de jaren '80: Killing Moon

Echo & The Bunnymen - Killing Moon

THE CINEMATICS STOMEN DOOR

2009-04-28T20:16:00.006+02:00

Wat komt er toch veel goede muziek uit Schotland. Ook de nuchtere schotten van The Cinematics timmeren al enkele jaren aan de weg. In 2006 stonden ze op London Calling en SXSWO in Texas, in 2007 kwam goed ontvangen debuut album 'A Strange Education' uit en volgende week verschijnt de tweede plaat 'Love And Terror'. Ze stonden al in het voorprogramma van Snow Patrol en The Editors en nu doen ze een kleine Hollandse tour te beginnen op de London Calling zaterdag én 's middag spelen ze een intieme akoestische set in Phantasio, de platenzaak van ondergetekende

The Cinematics werden >vorig jaar al door ASP collega Harm opgemerkt en hij schrijft terecht dat hun tweede album weleens een doorbraak zou kunnen betekenen. De band doet evenals vele tijdgenoten hun voordeel met de ongekende populariteit van jaren '80 wave-pop (denk aan Editors, Interpol, White Lies, Airborne Toxic Event). Hun mix van pop, rock en wave ligt echter dichter bij bv The Cult, Echo & The Bunnymen en het vroege U2 dan dan bijvoorbeeld Joy Division. Bovendien heeft zanger Scott Rinning een bijzonder sterk stemgeluid waarin een echo van Jeff Buckley te horen is. Nog niet overtuigd? Bekijk dan hieronder de schitterende cover van Jeff Buckley's 'Grace' en 2007 single 'Keep Forgetting'. Een voorproefje van de nieuwe plaat is te horen op hun MySpace. 'Love And Terror' verschijnt 4 mei as. maar is zaterdag al te koop in Phantasio na afloop van hun optreden.

The Cinematics - Grace (Jeff Buckley cover

The Cinematics - Keep Forgetting

KASABIAN - VLAD THE IMPALER

2009-04-01T11:06:00.006+02:00

Op 8 juni verschijnt het derde album van Kasabian met de onmogelijke titel 'West Rider Pauper Lunatic Asylum' en vanaf gisteravond t/m 3 april is de track 'Vlad The Impaler' gratis hier te downloaden in ruil voor je emailadres. Kasabian heeft in de UK de status van wereldsterren met twee albums in de top 5, 3 top 10 hits, een NME award voor beste live act (2007), de Gallaghers als beste vrienden, en gitarist Serge Pizzorno die onlangs op 9 eindigde in de Gigwise Sexiest Men In Rock (ok beetje discutabele lijst, Jarvis Cocker en Ian Brown stond er ook in.. )

In de rest van de wereld wil het echter nog niet zo vlotten met de lads uit Leicester. Jammer want ze maken behoorlijk briljante rock-electronica-groove in de beste traditie van Primal Scream, The Stone Roses en Happy Mondays. Het nieuwe album beloofd allemaal nog groovier en psychedelischer te worden, dus wie weet betekent dit een internationale doorbraak. Ze zullen in ieder geval menig zomerfestival aandoen, mis ze niet want live is deze band een te gekke ervaring.

Kasabian - Vlad The Impaler (feat. Noel Fielding als Vlad)

THE NORTH WILL RISE AGAIN

2009-03-31T11:00:00.002+02:00

Nieuw leesvoer voor liefhebbers van Britse muziek en in het bijzonder de Manchester scene. Het boek 'The North Will Rise Again; Manchester Music City 1978-2008' wandelt door de veelbewogen geschiedenis van de Manchester scene. Van de punk van The Buzzcocks, Hacienda's Madchester scene, Joy Division, New Order, The Smiths, Happy Mondays, Stone Roses tot Oasis en verder. De synopsis beloofd veel onvertelde verhalen, controverses (uiteraard..) en mooie karakterschetsen.

Auteur John Robb die eerder een biografie over The Stone Roses schreef verzamelde bijdragen van o.a. (in 2007 overleden Factory baas) Tony Wilson, Morrissey, Johnny Marr, De Gallaghers, Ian Brown, Shaun Rider en Mark E Smith. Het boek kwam vandaag in de UK uit en is iig te bestellen via Waterstone's.

HEAR HERE, WOLFMOTHER IS BACK!

2009-03-30T23:14:00.008+02:00

Na het uiteenvallen van de band vorig jaar besloot woestharige zanger en boegbeeld Andrew Stockdale door te gaan onder dezelfde naam en ondertussen heeft hij drie nieuwe bandleden geworven en staat het tweede Wolfmother album in de steigers. Nieuwe single Back Round is hier te downloaden en laten we eerlijk zijn; er is weinig verschil te ontdekken met het oude Wolfmother. Maar geen enkele reden tot klagen want het klinkt weer ouderwets lekker. Na de klik!
(foto Hans-Peter van Velthoven, Gelredome 2006)

Amazing Baby!

2009-03-22T11:45:00.005+01:00

In oktober 2008 besteedde Kindamuzik al aandacht aan ze, en in januari dit jaar noemde collega Harm ze één vd beloftes van 2009; Amazing Baby. Ik sukkel er weer eens een beetje achteraan, want heb ze net pas ontdekt maar vind ze te gek. Amazing Baby komt zoals elk hip bandje tegenwoordig uit Brooklyn. Op college en in een bandje gezeten met de jongens van MGMT en ook buurtgenoten Yeasayer zijn als invloed terug te horen. Experimentele indierock met psychedelische dance-invloeden (of zoiets). Aanstekelijk en lekker. Kom maar door met die hits! Het wachten is op een eerste officiele album, maar een gratis EP is sinds enige tijd alvast te downloaden op hun site. Video na de klik!

Amazing Baby - Head Dress

Woestijnrock uit de Lage Landen

2009-03-19T10:58:00.005+01:00

Drive Like Maria lijkt zo weggelopen uit dezelfde woestijn als waar Queens Of The Stone Age hun oefenhonk hebben staan. Gruizige straight forward stonerrock, maar dan uit de Lage Landen. Het is allemaal niet bijster origineel; naast QOTSA hebben ze ook Wolfmother en diens jaren '70 voorvaderen flink op de repeat gehad, maar niet getreurd, het rockt als een dolle!

Deze Belgisch/Nederlandse jongens en dame hebben het slim aangepakt. Gewoon via internet een Amerikaanse tour en succesproducer cheffen. Ondertussen zijn ze getekend bij PIAS, Serious Talent op 3FM en spelen ze vanavond in DWDD, en ja, dat is gegarandeerd succes. (Kyteman vloog de winkel uit na een bezoekje aan Matthijs) Debuutalbum Elmwood ligt volgende week in de winkel. Kijk op hun MySpace voor concertdata, ze touren de komende tijd heel Nederland door.

Drive Like Maria - Fist Full Of Banans

Silversun Pickups - Panic Switch

2009-03-11T10:24:00.004+01:00

In mei komen The Silversun Pickups met hun tweede album getiteld 'Swoon'. Debuutplaat Carnavas uit 2006 werd erg goed ontvangen en de band tourde al met Foo Fighters en Snow Patrol. Vernieuwend is het misschien niet wat ze doen, maar érg lekker is het wel. De Pickups klinken ontzettend jaren '90; groots, vol open, distorted, en een tikje melanchonisch. De vergelijking met The Smashing Pumpkins wordt vaak gemaakt, maar laat je niet misleiden, de zanger is een stuk minder indringend (of zo je wilt irritant) dan Billy Corgan en de band is een stuk vrolijker. Ze komen tenslotte wel uit L.A.

Eerste single van Swoon is Panic Switch

U2 staat 20 juli in de Arena

2009-03-09T11:24:00.005+01:00

Vanochtend werd het tourschema van U2 bekend gemaakt. Op maandag 20 juli staan de Ierse rockers in de Arena in Amsterdam. De tour is u2 "360" tour gedoopt en moet een vernieuwend spektakel worden met een rond podium in het midden van de Arena. Kaarten varieren van 30 euro (rang 6) tot 150 euro voor de zogenaamde VIP kaarten hoewel nog onduidelijk is wat voor plaatsen deze dure tickets betreffen.

Het ligt voor de hand dat er meerdere concerten in Amsterdam plaatsvinden aangezien de volgende stop (Dublin) voor de 24e juli op de agenda staat. Wie er in het voorprogramma spelen is nog onduidelijk. Namen die circuleren zijn oa. Kaiser Chiefs, Elbow en Glasvegas.

De voorverkoop start op zaterdag 14 maart om 10.00 uur.
Meer informatie op u2.com en livenation.nl

I'll Go Crazy If I Don't Go Crazy Tonight

2009-03-07T11:50:00.011+01:00

Dat U2 een nieuw album heeft afgeleverd kan niemand meer ontgaan zijn. Stapels 4 en 5 sterrenreviews, in 1 dag platina in NL, spraakmakende promo-optredens op het dak van de BBC in Londen, in de BBC Live Lounge en de hele week bij David Letterman. Na de klik dag 3 van U2@Letterman met 'I'll Go Crazy If I Don't Go Crazy Tonight' live.

En voor iedereen die met smart wacht tot U2 weer in Nederland komt; maandagochtend 08.00 uur Ierse tijd wordt het tourschema van U2 bekend gemaakt op U2.com. Volgens onbevestigde berichten in Billboard beginnen ze 30 juni in Barcelona met een tour die tot najaar 2010 zal lopen.

I'ts not a hill it's a mountain...
as you start out the climb...

Peter, Bjorn & John zijn terug

2009-03-06T10:54:00.005+01:00

Onze favoriete Zweden; Peter Bjorn & John zijn terug met een nieiuwe single en een gloednieuw album. Na het enorme succes van single 'Young Folks' uit 2006 is het een tijd stil geweest rond de skandinavische indie-poppers. Eind maart brengen ze 'Living Thing' uit, hun vijfde album (als je de release van Seasick Rock in de US meerekent) alweer, met daarop de aanstekelijke single 'Nothing To Worry About' met weer een erg fijn clipje na de klik.

Line-up Pinkpop bekend

2009-03-04T17:30:00.003+01:00

Naast grote acts als Keane, Anouk en Snow Patrol staan ook oa White Lies, Elbow, De Staat, Kyteman en Milow op de komende editie van Pinkpop. Dit werd vanmiddag bekend bij de traditionele pinkpop-persconferentie in de Melkweg.

Hoofdacts Bruce Springsteen, Placebo, Depeche Mode, The Killers en Franz Ferdinand waren al eerder bekend gemaakt. Kijk op www.pinkpop.nl voor het volledige programma.

SPIERBALLENROCK UIT NEW JERSEY

2009-03-04T11:58:00.006+01:00

Zondagavond stonden ze in een uitverkochte Oude Zaal van de Melkweg; The Gaslight Anthem. Tegelijkertijd speelde tienerzuurstokidool Katy Perry in de andere zaal, wat niet alleen voor een boeiende mengeling aan mensen in de rij zorgde, maar ook voor erg flauwe grappen van zanger Brian Fallon over inflatable kittens en roze podiumaankleding. Maar ondanks de matige praatjes tussendoor zorgde Gaslight voor anderhalf uur prettige en zeer gedreven spierballenrock.

De mannen uit New Jersey hadden het duidelijk uitstekend naar hun zin, het speelplezier droop eraf. Ook bij het publiek zat de stemming er goed in, nummers als 'The 59 Sound' en 'Great Expectations' werden zelfs luidkeels meegezongen. Fallon werd zelfs zo enthousiast dat hij tijdens de gedragen ballad 'He's Looking At You Kid' een paar keer bijna in lachen uitbarstte. Misschien een beetje hulp gehad van Amsterdams bekende toeristenattractie? Het mocht de pret niet drukken, prima show!

Ondertussen is Great Expectations als nieuwe single gekozen. Bekijk hier de video.

You Me At Six

2009-02-25T11:09:00.007+01:00

Waar Airborne Toxic Event als Amerikaans bandje heel Brits klinkt, doet You Me At Six het precies andersom; Amerikaanse, recht toe recht aan punkrock (met een klein snufje emo) en alleen het accent van de zanger verraad de Engelse afkomst.
In oktober 2008 kwam hun debuutalbum 'Take Off Your Colours' uit die het in de UK tot plek 25 schopte. Hun debuutsingle 'Save It For The Bedroom' stamt al uit 2007 maar, ach dan geef je hem toch gewoon nog een keer uit in 2009? Blijkbaar werkt het want de single krijgt al flink wat airplay op de BBC. Na de klik.

You Me At Six - Save It For The Bedroom

VERLOREN BRITPOP: CAST

2009-02-22T16:32:00.015+01:00

Begin jaren '90, als de grunge onder leiding van Nirvana , Pearl Jam en Soundgarden nog hoogtij viert en de houthakkershemden en verwassen shirt het straatbeeld bepalen, komt er ineens van over het kanaal een nieuw geluid overwaaien om razendsnel de dansvloeren van alternatieve clubs te bevolken; Britpop was there.

De combinatie van een typisch Brits jaren '60 en '70 geluid (The Beatles, The Kinks, The Who), een totaal hedonistische levensstijl en de lang-leve-de-lol-mentaliteit was nogal een verandering ten opzichte van de grunge. Het mocht allemaal weer vrolijk en vooral overmatig zijn. 'The scene that celebrates itself' aldus de officieuze Britpop pay-off, sja, dat klonk toch wel erg aantrekkelijk.

Zoals bekend waren, naast bands als Pulp en Suede, Oasis en Blur de ongekroonde koningen van de Britpop en was Camden Town het tijdelijke centre of the universe. In Nederland sloeg het genre maar matig aan vergeleken bij de gekte op de Britse eilanden, maar de beruchte chartbattle tussen Oasis en Blur in 1995 was zelfs hier op het nieuws. In het geweld van de korte heftige eruptie van het genre en deze twee Britpop-titanen raakten echter vele prima bandjes een beetje op de achtergrond of redden het überhaupt niet lang; Elastica, Ride, Shack, wie kent ze nog?

The La's herinneren we ons waarschijnlijk nog wel. Onsterfelijk geworden door dat ene schitterende album met de perfecte popsong; 'There She Goes'. En Cast, iemand? Nee? Cast ontstond in 1993 in Liverpool nadat zowel The La's als Shack vroegtijdig uiteenvielen en beide bassisten (resp. John Powers en Peter Wilkinson) besloten iets nieuws te beginnen. In eigen land werd Cast in de slipstream van Oasis flink populair (wellicht mede te danken aan het feit dat Liam Gallagher hen ooit noemde als enige act die hij leuk vond naast de Beatles) maar op het vasteland is het jammer genoeg nooit echt wat geworden.

Cast begon eigenlijk net te laat. Toen hun fijne debuutplaat 'All Change' uitkwam in 1995 was de britpopbattle al beslecht in het voordeel van Blur en deed Oasis (met 2e album What's The Story) niks anders dan de miljoenen binnenhalen, de tabloids vullen en alles over de balk smijten. En in 1997 bij het verschijnen van het tweede Cast album 'Mother Nature Calls', was de Cool Brittania beweging al grotendeels ontploft in een wolk van vooral sex en drugs en weinig rock 'n roll. Cast bracht nog twee albums uit die er zowel creatief als commercieel gezien niet echt meer toe deden en Powers en Wilkinson gingen hun eigen weg.

Maar uiteindelijk komt de cirkel altijd weer rond. Want niet alleen werd Britpop van grote invloed op een complete generatie nieuwe bands, anno 2009 heeft grote overlevende Oasis de drummer van The La's (Chris Sharrock) in dienst genomen, is Blur weer bijeen om 2x Hyde Park volledig uit te verkopen, toert John Power weer met de gereuneerde La's (die nog steeds bezig zijn een tweede album te maken) en heeft John Wilkinson Shack weer nieuw leven ingeblazen, die tekenden bij het label van...juist, Noel Gallagher. Het wachten is op de reunie van Cast.

Cast - Alright

Cast - Walkaway

Morrissey - Years Of Refusal

2009-02-13T22:58:00.009+01:00

Om maar gelijk met de deur in huis te vallen; dit is geen albumreview. Want tot vanmiddag vier uur was ik een totale Morrissey-leek. Van zijn inmiddels negen schijfjes tellende solo-oeuvre bezat ik er geen.
The Smith staan keurig in de kast, dat wel, en gitarist Johnny Marr volg ik zo'n beetje in Modest Mouse en The Cribs, maar ik heb nooit meer omgekeken naar Mozza. Ten onrechte besefte ik toen ik vanmiddag zijn nieuwe album 'Years Of Refusal' draaide in ' mijn' platenzaak. Wat een fijne plaat!

Vanaf de eerste riff van openingsnummer 'Something Is Squeezing My Skull' is de toon gezet. Stevig gitaar-, bas- en drumwerk van zijn vaste begeleidingsband in combinatie met de onmiskenbare Morrissey stem. Dit tezamen geeft hoekige, recht-toe-recht-aan rocksongs die misschien niet uitblinken in subtiliteit maar verdomd lekker in het gehoor liggen. Critici zijn verdeeld; 'in a word, it's brilliant' (Clash magazine) en een 8,1 op Pitchfork tot 'more disappointment than disaster', aldus The Guardian en slechts 3 sterren in Q magazine. Sja, ik ben duidelijk niet op de hoogte maar wat mij betreft is 'Years Of Refusal' een uitstekende kennismaking met Mozza's solowerk en bovendien word ik gewoon blij van deze plaat. Reden genoeg dus.

Morrissey - Something Is Squeezing My Skull (Later with Jools)

Videopremiere: U2 - Get On Your Boots

2009-02-09T11:05:00.006+01:00

En ja hoor, ook hier is hij nu dan te zien, de spectaculaire nieuwe U2 video:

One Day International

2009-02-06T13:24:00.006+01:00

One Day International is een nieuw gezelschap uit Dublin. Het vijftal debuteerde begin dit jaar met het album 'Blackbird', geproduceerd door Brian Crosby die eerder werk deed voor het eveneens Ierse Bell X-1, de vroegere band van Damien Rice, en dat is te horen. Een subtiele luisterplaat waarbij de melanchonische stem van zanger Matt Lunson (oorspronkelijk uit Tasmanie) voornamelijk wordt begeleidt door piano en strijkers. Beluister de prachtige single 'Closed Doors'.

My Space
Home

The Airborne Toxic Event

2009-02-05T12:35:00.004+01:00

Over vreemde bandnamen gesproken.. Zanger van dit vijftal, Mikel Jollett, is eigenlijk romanschrijver en journalist en noemde zijn band naar een hoofdstuk uit een boek van Don DeLillo. Verder is het moeilijk voor te stellen dat dit Brits klinkende indie bandje uit zonnig Californie komt. En dan heb ik nog niet eens over de donkere teksten vol ellende, depressies en dood.

T.A.T.E. maakt ondanks de zware teksten lekkere uptempo, puntige rocksongs en de stem van Jollett is mooi gedragen met een fijn dramatisch randje. In Amerika doet single 'Sometime Around Midnight' het al een tijdje heel aardig, het album is ondertussen ook in Nederland verkrijgbaar. Uitstekende Lowlands-kandidaat dacht ik zo.

The Airborne Toxic Event - Sometime Around Midnight

TATE My Space
TATE Home

Videopremiere: Oasis - Falling Down

2009-02-04T11:44:00.001+01:00

Steve Cradock gaat solo

2009-02-03T11:49:00.005+01:00

Het lijkt wel in de lucht te zitten. Na het bericht over Pete Doherty hoorde ik Noel Gallagher op 3FM nog eens bevestigen dat zijn soloalbum na de Oasis-tour echt gaat gebeuren, en nu kunnen ook liefhebbers van Ocean Colour Scene hun hart ophalen. Want op 9 februari komt het allereerste soloalbum uit van Steve Cradock, de gitaarvirtuoos van OCS én de man zonder wie Paul Weller het huis niet verlaat.

De Ocean Colour Scene bracht voor het laatst in april 2007 een album uit en tourt helaas nauwelijks meer buiten de UK. Met Paul Weller staat Steve Cradock al sinds 1992 op het podium en hij speelde mee op alle studioalbums die Weller solo uitbracht. Ook was hij deel van The Smoking Mojo Filters(Beatles Tribute) en speelde hij mee op het debuutalbum van Amy MacDonald

Cradocks soloplaat heet The Kundalini Target en bestaat voor zover nu te horen op stevecradock.com uit rustige gevoelige singer/songwriter achtige liedjes, die misschien meer tegen het geluid van Weller aanleunen dan het wat steviger Ocean Colour Scene.

Naast ondergetekende blogger zijn collega muzikanten van Cradock alvast laaiend enthousiast:

"Steve is another in a long line of British Guitar Greats, you are guaranteed to get beautifully crafted songs and great melodies. He deserves the praise which this record should bring":
Mani – Primal Scream

"These are great songs of humanity, family values, and family love. It's about being inspired by life and love": Paul Weller

"It's a modern day 'George Harrison – 'All Things Must Pass'': Liam Gallagher

Kijk, ik bedoel maar.
Onderstaand de eerste single Running Away:

Last Of The English Roses

2009-02-01T14:43:00.008+01:00

Begin maart komt ie uit; het eerste soloalbum van Pete Doherty. Grace/Wastelands is de titel en de eerste single is 'Last Of The English Roses'. Het album is geproduceerd door topproducer Stephen Street, ooit groot geworden met The Smiths, Morrisey en Blur en meer recentelijk met The Kaiser Chiefs, The Courteeners en The Babyshambles. Blur gitarist Graham Coxon is ook van de partij op het album evenals alle Babyshambles, dus solo is een betrekkelijke omschijving. Single na de klik! (zonder video)

Oasis - Falling Down

2009-01-30T00:28:00.004+01:00

Het door Noel Gallagher gezongen 'Falling Down' wordt de derde single van 'Dig Out Your Soul. Fijne keus, prachtig nummer. Een video is er nog niet, maar om nog even na te genieten van vorige week in de HMH een live versie, in Wembley.

..catch the wheel that breaks the butterfly...

Killers en Franz Ferdinand ook op Pinkpop

2009-01-26T11:38:00.003+01:00

Naast de al niet misselijke headliners Bruce Springsteen, Placebo, Depeche Mode, The Kooks en Novastar zijn nu ook The Killers en Franz Ferdinand toegvoegd aan het Pinkpop affiche. En de traditionele persconferentie in de Melkweg heeft nog niet eens plaatsgevonden (die is 3 maart as). Er volgt dus nog veel meer. Volgens mij wordt deze jubileumeditie er een om niet te missen.

Nieuwe single U2

2009-01-17T10:56:00.007+01:00

Aanstaande maandag is het zover, dan beleeft de nieuwe single van U2 zijn radiopremiere. De single heet Get On Your Boots en komt van het album No Line On The Horizon (foto) dat 2 maart aanstaande verschijnt. De single wordt gedraaid in Chris Moyles' ochtendshow op BBC Radio 1 (tussen 06.30 -10.00 Britse tijd) Get On Your Boots is vanaf 15 februari als download verkrijgbaar.

Album track listing:

1. No Line On The Horizon
2. Magnificent
3. Moment of Surrender
4. Unknown Caller
5. I'll Go Crazy If I Don't Go Crazy Tonight
6. Get On Your Boots
7. Stand Up Comedy
8. Fez - Being Born
9. White As Snow
10. Breathe
11. Cedars Of Lebanon

OASIS ROCKS BRUSSELS

2009-01-14T11:20:00.008+01:00

Voor iedereen die volgende week de Britse rockers in de HMH gaat bewonderen, alvast een voorproefje om in de stemming te komen. Dinsdagavond speelde Oasis in Vorst Nationaal te Brussel de tweede show van het Europese deel van de tour. Een afgeladen hal, veel Britten en Hollanders in het publiek en vanaf het intro 'Fuckin' in the Bushes' zat de sfeer er goed in. De setlist kende weinig verrassingen ten opzichte van de eerdere shows in deze tour, met veel klassiekers als (uiteraard) Wonderwall, Morning Glory, Champagne Supernova en Don't Look Back In Anger in een indrukwekkende akoestische uitvoering.

Oasis anno 2009 is een geoliede rockmachine, niet in de laatste plaats door nieuwe drummer Chris Sharrock die zichzelf enthousiast in het zweet werkte. Mooie lichtshow, imponerende videoschermen en een uitstekende opbouw van de set, met Rock n' Rollstar en Layla, gevolgd door The Shock Of The Lightning en Cigarettes And Alcohol als stomende aftrap. Alleen The Meaning Of Soul en direct daarna To Be Where There's Life waren wat mij betreft een mindere keus. Waarom niet Bag It Up? Gelukkig werd dat direct weer goed gemaakt met een mooi onheilspellend Waiting for The Rapture.

Liam stond met zijn gebruikelijke 'attitude' op het podium, mopperde na elk nummer en liep regelmatig stuurs weg, om de zaal aan z'n broer over te laten. Hij was duidelijk zelf niet erg tevreden over z'n zangprestaties. Hij was inderdaad niet optimaal bij stem, wat hem vooral bij I'm Outta Time parten speelde. Maar bij met name Slide Away, Supersonic en Champagne Supernova klonk het allemaal toch weer ouderwets lekker.

Hoewel Noel zich verontschuldigde voor een verkoudheid was hij uitstekend bij stem. Hij besloot na enig overleg terplekke om The Importance Of Being Idle te vervangen door Half The World Away, vanwege de minder hoge noten. Een prima wissel, en een adembenemende uitvoering met akoestische gitaar. Met het indrukwekkende The Masterplan en Slide Away op de setlist, wat mij betreft twee van de mooiste Oasisnummers aller tijden, was het voor mij helemaal geslaagd.

Het publiek brulde alle refreinen uitbundig mee, wat vooral bij Don't Look Back In Anger, met de zaallichten aan, voor kippenvel zorgde. Bij (traditionele) afsluiter I Am The Walrus ging het dak eraf, tot groot plezier van Noel die breed grijnzend afscheid nam. Een uitstekende show, volgende week weer...!

Half The World Away (sfeerimpressie)

Setlist Vorst National:

1 Fuckin´in the Bushes
2 Rock´n Roll Star
3 Layla
4 Shock Of The Lightning
5 Cigarettes And Alcohol
6 Meaning Of Soul
7 To Be Where There´s Life
8 Waiting For The Rapture
9 The Masterplan
10 Songbird
11 Slide away
12 Morning Glory
13 Ain´t Got Nothing
14 Half The World Away
15 I´m Outta Time
16 Wonderwall
17 Supersonic
encore:
18 Don´t Look Back In Anger (akoestisch)
19 Falling Down
20 Champagne Supernova
21 I Am The Walrus

Is 2009 voor White Lies?

2009-01-05T11:59:00.012+01:00

Wat worden de grote klappers van 2009? Altijd leuk om alvast een gokje te wagen; naast de nieuwe U2 (daar is geen gok voor nodig) is er bv. de nieuwe Franz Ferdinand en het tweede album van Mercury winnaars de Klaxons. Wat betreft nieuwe acts zet de BBC dit jaar in op het Londense White Lies.

De band heeft afgelopen jaar alvast een enorme MySpace buzz gecreeerd en single 'Death' deed het al aardig op de radio. Nieuwe single is de titeltrack 'To Lose My Life' van het op 12 januari verwachte debuutalbum. Vrolijk is het allemaal niet, maar liefhebbers van Joy Division, Interpol en Editors kunnen hier hun hart aan ophalen.

White Lies - To Lose My Life

White Lies My Space
Op 15 januari speelt White Lies op Eurosonic in Groningen (Huize Maas 01.15u-02.00u) en 10 maart staan ze in de Melkweg in Amsterdam.

Razorlight - Hostage Of Love

2009-01-05T11:40:00.004+01:00

Na lucifer-ballade 'Wire To Wire' is 'Hostage Of Love' de tweede single van het album 'Slipway Fares'. Half december al uitgekomen maar een beetje verloren geraakt in de kerstdrukte..

Nog eentje dan....

2009-01-02T11:06:00.005+01:00

Ten eerste een uitermate gelukkig en voorspoedig nieuwjaar toegewenst. Ten tweede excuses voor de lange radiostilte: feestdagen, drukte, verplichtigen... maarr ik ben er weer.

Bent u ondertussen helemaal klaar met alle 2008 lijstjes (op ASP hebben we er bijna topsport van gemaakt) of kan er nog net eentje tussengedrukt worden? Van de ruim 40 concerten die ik dit jaar bezocht heb is zijn er een paar grote hoogtepunten. Dus vooruit maar nog één lijstje dan...

De 5 beste concerten van 2008:

1 The Last Shadow Puppets (Paradiso)
Griezelig vakmanschap van deze twee piepjonge supertalenten en het London Metropole. De omschrijving legendarisch dringt zich op
2 Paul Weller (Paradiso)
Op z'n vijftigste nog even gedreven als altijd. Weller is een held.
3 Editors (Pinkpop)
Voor de derde keer op rij kippenvel bij de Editors. Groots.
4 dEUS (Melkweg & Paradiso)
De belgen zijn ondertussen uitgegroeid tot een denderende rocktrein. Strak en briljant
5 The Babyshambles (Paradiso)
Komt Doherty opdagen of niet.. de spanning was groot, de ontlading nog groter.

Nieuwe U2 album komt 2 maart uit

2008-12-19T00:41:00.005+01:00

Na veel uitstel is het dan eindelijk vastgesteld; de releasedatum van het nieuwe U2 album. 2 maart 2009 is het zover. De plaat heet No Line On The Horizon en is het 12 studioalbum van de wereldberoemde rockers uit Dublin. De videoclip voor de eerste single is al geschoten, maar wordt nog angstvallig geheim gehouden.

Frank Turner: van hardcore punker naar troubadour

2008-12-17T11:07:00.008+01:00

In de upfront list van BBC Radio 1 kwam ik hem tegen: Frank Turner, ik herinnerde me zijn naam omdat hij de support gaat doen voor The Gaslight Anthem in Paradiso op 1 maart 2009. Dus ben ik maar eens op onderzoek uitgegaan. Deze Engelsman is geboren in Bahrein, geschoold op Eton en studeerde geschiedenis in London. Daarna bouwde hij een carriere op in diverse hardcore punkbands. Als dat al een aparte wending is; tegenwoordig presenteert Turner zich als troubadour. Hij heeft ondertussen twee albums uitgebracht met prachtige verhalende nummers. Veelal akoestische singer/songwriter muziek maar ook regelmatig uptempo. Love Ire & Song is zijn tweede soloplaat en daarvan is Reason Not To Be An Idiot als single getrokken.

Op Fabchannel kun je Turner zien optreden als support van de Levellers, op 15 januari staat hij op Eurosonic in Groningen, of dus 1 maart als opwarmer voor The Gaslight Anthem.

Tijd voor The Black Keys

2008-12-12T11:13:00.005+01:00

The Black Keys bestaan sinds 2001 en brachten dit jaar hun vijfde studioalbum uit; Attack & Release. Het album kwam in april al uit maar duikt nu ineens weer op in een aantal eindejaarslijstjes. Tijd om eens wat aandacht te besteden aan dit tweetal uit Ohio. Ze worden vaak vergelegen met The White Stripes, vanwege hun ouderwetse bluesrock met als basis in drums en gitaar.

Grootheden als Robert Plant, Thom Yorke en Josh Homme (QOTSA) rekenen zich tot hun fans en je komt de nummers van The Black Keys werkelijk overal tegen: in reclames (oa Victoria's Secret), games (oa. Grand Theft Auto4), films (oa School Of Rock, Cloverfield) en series (oa The OC, Big Love). Het laatste album werd geproduceerd door Danger Mouse, die we kennen als helft van Gnarls Barkley en oa. producent van Beck's Modern Guild. Zo, genoeg name-dropping nu, let's rock:

Black Keys - Strange Times

Het ongrijpbare Department Of Eagles

2008-12-10T12:36:00.006+01:00

Daniel Rossen en Fred Nikolaus zijn twee New Yorkse studievrienden annex roommates. In 2001 beginnen ze samen muziek te maken, en als bij menig New Yorkse band is ook in de muziek van Department Of Eagles de invloed van deze smeltkroes terug te horen. Een aparte mix van electronica, folk en pop met invloeden van Randy Newman en Paul McCartney.

Het album In Ear Park is een indrukwekkend amalgaan van ongrijpbare sferische liedjes, beetje donker en intiem als de mysterieuze foto op de cd sleeve. De electronica is op dit tweede album verder teruggebracht en de liedjes zijn heel minimaal opgenomen. Ga er even rustig voor zitten en geniet....

Department Of Eagles - In Ear Park (met klein stukje interview)

Daniel Rossen zit ook in de band Grizzly Bear.
Department Of Eagles Home

En ja hoor: BLUR is weer bij elkaar

2008-12-09T12:53:00.004+01:00

Weer een onwaarschijnlijke reunie wordt bewaarheid. Vanaf begin november liepen de geruchten over een reunie van legendarische britpoppers op nadat Damon Albarn de woorden 'reunion' en 'very possible' in de mond nam. Enkele minuten geleden werd het dan toch officieel bevestigd op NME.com. Blur komt echt weer bij elkaar in de oorspronkelijke line-up; Damon Albarn, Dave Rowntree, Graham Coxon en Alex James. Blijkbaar zijn alle onderlinge beefs weer gladgestreken.

Op 3 juli geven ze een grote show in Hyde Park, London. Er zullen meer shows volgen, aldus Albarn in NME. De geruchten over een optreden op Glastonbury, of zoals door tabloid The Sun al omgedoopt; Glastonblury werden door de band nog niet bevestigd. Ook is er nog niet gesproken over een tour buiten de UK en een nieuw album. Oei, ik hoop dat Jan Smeets hier ook bovenop zit...

Blur - Girls And Boys (Live In Mexico)

Depeche Mode op Pinkpop 2009

2008-12-09T11:52:00.007+01:00

De eerste bands voor Pinkpop 2009 zijn nu al bekend gemaakt. Depeche Mode, Placebo en The Kooks. Depeche Mode sluit de zondag af. Het optreden is onderdeel van de Europese tour die de band in 2009 maakt. Er zou nog voor Pinkpop een nieuw album uitkomen van de electropop veteranen. Net als vorig jaar kun je ook nu weer zelf aangeven welke band jij graag op Pinkpop wilt zien (pinkpop.nl). Pinkpop vindt plaats op 30 & 31 mei en 1 juni.

Depeche Mode- Enjoy The Silence (Rock Am Ring '06)

Ray LaMontagne raakt

2008-12-08T11:38:00.008+01:00

Het gaat goed met de bebaarde zanger uit Maine. Niet alleen zijn zijn prachtige liedjes uitermate geschikt voor dramaseries (ER, One Tree Hill, Grey's Anatomy, Bones), het in oktober uitgekomen 3e album Gossip In The Grain haalde maar liefst een 3e positie in de Amerikaanse billboards. Dat terwijl het succes van de verlegen zanger met de karakteristieke hese stem zich bij de eerste twee albums min of meer had beperkt tot de UK.

Dat LaMontagne ook in Nederland begint door te dringen bleek wel toen ik even kaartjes ging scoren voor één van zijn shows in Paradiso. Niet dus, nu allebei al uitverkocht. Gelukkig zijn er voor zijn show in Tivoli nog wel kaarten. Gossip In The Grain haalde net mijn top 10 over 2008 niet, maar wat een schitterende plaat is het. Voor liefhebbers van Amos Lee, David Gray en Damien Rice.

Let It Be Me - Ray LaMontagne

Gruizige retrorock: DeWolff

2008-12-06T10:54:00.002+01:00

Enige tijd geleden gespot bij De Wereld Draait Door, DeWolff. Drie Limburgse scholieren met een hammond orgel, gibson gitaar, drums en een grote voorliefde voor de jaren '60. Als je hun smeulende, psychedelische bluesrock hoort, geloof je nooit dat deze heren slechts 14, 16 en 17 jaar oud zijn. Zo'n doorleefde sound, een soort Deep Purple meets LedZeppelin, meets Pink Floyd met een vleugje The Doors. Waarschijnlijk hebben deze heren de platenkast van hun ouders flink geplunderd.

De band schiet ondertussen als een komeet omhoog. Stonden ze enkele maanden geleden nog in het Limburgse zaaltjescircuit, ondertussen hebben ze de Kunstbende gewonnen, waren ze te gast in DWDD en bij Giel Beelen, hebben ze een bandcompetitie om op Pinkpop te staan doodleuk afgeslagen, én staan ze op 2 januari in de grote zaal van Paradiso. In september kwan hun eerste EP uit, lovend gerecenseerd door OOR. Hier gaan we meer van horen!

DeWolff bij DWDD:

DeWolff - Yellow Rat Magic Blues

DeWolff My Space

LCD Soundsystem teamt met Kermit

2008-12-05T11:58:00.006+01:00

Het prachtige 'New York, I Love You But You're Bringing Me Down' van album Sound Of Silver uit 2007 in een hartverscheurende uitvoering door onze neerslachtige groene vriend. Zeer geschikt als kerstsingle.. en dit is geen fanvid, let op het einde.

Via alternative.blog

Kerstsingles deel II: U2

2008-12-05T11:23:00.007+01:00

I Believe In Father Christmas is een cover van Greg Lake, speciaal opgenomen door U2 voor (RED)WIRE. (RED)WIRE is een nieuw inititatief uit Bono's RED stichting en is een digitaal magazine met muziekdownloads, waarvan de opbrengst naar Afrikaanse aidskinderen gaat.

Als je lid wordt gaat de helft van je contributie naar Afrika en ontvang je elke week een muzikale download, altijd een exclusieve tracks van een bekende artiest, met video en achtergrondinfo over het nummer. En met die artiesten zit het wel goed. Sterren als The Killers, R.E.M., Sheryl Crow, Bob Dylan, John Legend, Elvis Costello etc. etc. hebben allemaal een bijdrage geleverd. Kijk op (RED)WIRE

U2 - I Believe In Father Christmas

Via Apply Some Pressure

StOMEND dEUS SPEELT FOUTLOZE ROCKSHOW

2008-12-04T15:24:00.008+01:00

Drie avonden lang staat dEUS in een stijf uitverkocht Paradiso. En dat na eerdere shows in maart dit jaar in de Melkweg en Doornroosje, en een stomende set op Lowlands in augustus. Nederland is nog lang niet dEUS-moe, en het is duidelijk; 14 jaar na debuut Worst Case Scenario is de band uitgegroeid van excentriek kunstenaarsclubje, met vele wisselingen en experimenten, tot rockact van formaat. Zanger Tom Barman riep het begin dit jaar al in een interview, dit is waarschijnlijk de beste bezetting die dEUS ooit heeft gehad. En dit bezielende zelfvertrouwen spatte van het podium, de grootsheid van dEUS werd gister wederom bevestigd met een gloeiend harde, gepassioneerde en beestachtig strakke rockshow.

Waar ze in maart een nog wat rommelige set neerzetten (even meeslepend overigens) en duidelijk zoekende waren naar de geschikte opbouw, was er gisteravond van begin tot einde totale controle en speelden ze, ik kan niet anders zeggen, compleet foutloos.

Met aftrap When She Comes Down, Everybody's Weird en Fell Off The Floor, Man werd de toon gezet. De avond zou hard worden, een denderende adrenalinetrip met weinig rustpunten, veel tempowisselingen, excellerend gitaargeweld en stroboscopische lichteffecten (met een eervolle vermelding voor het veelvuldig gebruik van de prachtig verlichte ramen van Paradiso).

Na single Slow volgt een klein rustmomentje met nieuwe single van het album Vantage Point Smokers Reflect om vervolgens weer knetterhard door te denderen met live klassieker Theme From Turnpike, Is A Robot en het opzwepende Architect. Zelfs ballad en persoonlijke favoriet Nothing Really Ends ontaard in een prachtig onheilspellend resonerende gitaarecho om naadloos over te gaan in Bad Timing.

Zeer indrukwekkend hoe gitarist Mauro Pawlowski in een soort bezwerende trance zijn gitaar totaal beheerst, en het ene moment ingetogen met een enkele noot dienstbaar is aan het geheel om vervolgens een knetterende riff in te zetten. Eén van de vele kwaliteiten van het dEUS anno 2008. En laten we naast de kunde van de overige bandleden ook het sexy charisma en de bezwerende stem van Tom Barman niet uitvlakken.

De ontknoping van de avond wordt ingezet met het stuwende If You Don't Get What You Want, gevolgd door een stevige versie van Instant Street en de climax: het luidkeels meegebrulde Suds 'n Soda. In de toegift worden we nog getrakteerd op publiekslieveling Roses, een adembenemende versie van Serpentine en verrassend: de psychedelische punk van Morticiachair '..had long and boring conversations about nothing, talked so much i bored myself to death, and the more i talk, the more i turn into a vegetable...god i'm such a fool'

Het blijft precies zo lang donker dat we weer hoop krijgen op een tweede encore, maar helaas het is afgelopen. Opgetogen en opnieuw stevig onder de indruk van zoveel klasse fiets ik naar huis. Sinds 1994 heb ik ze regelmatig live gezien en elke keer weten ze me opnieuw omver te blazen. Wat hou ik grenzeloos veel van deze band.

Everybody's Weird en Slow live in Paradiso 3-12-2008:

Setlist:
1. When She Comes Down
2. Everybody's Weird
3. Fell Off The Floor, Man
4. Slow
5. Smokers Reflect
6. Turnpike
7. Is A Robot
8. The Architect
9. Favourite Game
10. Let's See Who Goes Down First
11. Nothing Really Ends
12. Bad Timing
13. If You Don't Get What You Want
14. Instant Street
15. Suds & Soda
Encore:
16. Pocket Revolution
17. Oh Your God
18. Roses
19. Serpentine
20. Morticiachair