DE 10 BESTE ALBUMS VAN 2010

Koude rillingen in de hitte, lome melodieën, veelbelovende debutanten en mooie producties. En hulde aan mr. Burton, zware tassen en The Spark. Kortom; mijn 10 albums van 2010.

10. The Thermals - Personal Life
Dankzij Spotify en zonder voorkennis stuitte ik op deze band. Later las ik ergens dat ze vroeger veel beter waren. Meer punk enzo, minder geproduceerd. Geproduceerd is natuurlijk een beetje een vies woord. Dat moet ik dan maar eens uit gaan vinden, hoe dat zit. Ik vind ze in ieder geval in 2010 heel goed. Mooi geproduceerd ook.

9. Jon Allen- Dead Mans Suit
Rafelige emotie, een jonge Rod Stewart. Schitterende stem, hardwerkende jongen, zeer getalenteerd en goede backing-band. Luister naar In Your Light en huiver. Dit is zo'n plaat die je eindeloos kunt blijven draaien. Doet het ook erg goed met kerst trouwens. En Allen haalt hiermee zomaar mijn 10.

8. Paul Weller - Wake Up The Nation
Kleine kans dat Weller niet in mijn lijst staat als hij een nieuwe plaat uitbrengt. Heroes are forever. Wake Up The Nation grijpt (meer dan zijn vorige solo albums) terug op het hoekige werk van The Jam. Stevig en gevarieerd.

7. The Coral - Butterfly House
Soms weet je pas als het terug is wat het was dat je zo hebt gemist in de albums daarvoor. The Spark. Butterfly House heeft alles in zich wat een goed Coral album bezit, met als bonus een fris fruitige sprankeling van hervonden chemie.

6. Broken Bells - Broken Bells
Daar is hij, Mr Brian Joseph Burton alias Danger Mouse. Hoe briljant is die man eigenlijk? Alleen al dit jaar is hij verantwoordelijk voor 3 ongekend sterke albums; van de Black Keys, Danger Mouse & Sparklehorse (net buiten m’n top 10) en Broken Bells. En dan heb ik het nog niet eens gehad over eerder werk met Beck, The Gorillaz, Gnarls Barkley... Maargoed, hij dus. Samen met James Mercer van The Shins, de man met één van de mooiste vocalen van deze tijd. Een gouden combinatie.

5. Frightened Rabbit - The Winter Of Mixed Drink
“You know when you’re carrying a really heavy bag for what seems like forever and you reach wherever you’re going, finally dump it down on the floor and it feels like your arms are slowly rising up in happy relief.” Aldus de NME om het gevoel bij deze plaat te omschrijven. Niets aan toe te voegen.

4. The Black Keys - Brothers
Vuig en zompig; the way we like it. Ook de Black Keys stoten dit jaar, net als The National, door naar het grote publiek. Verdiend! Riep iemand Danger Mouse?

3. Balthazar - Applause
Bijzonder sterk debuutalbum. “Gortdroog, melodieus, laidback, vol hitpotentie, de lo-fi Arctic Monkeys... “ Aldus een greep uit de recensies. Bathazar is inderdaad precies al het voorgaande. Ga dit luisteren en laat je meeslepen door de heerlijk loom gezongen vreemde teksten van Maarten Devoldere en Jinte Deprez, het zachtjes rammelend gitaarwerk en een paar heerlijke baslijnen...

2. Tame Impala – Innerspeaker
Eén van de grootste verassingen van dit jaar. Jaren ’60 psychedelica met een zanger die klinkt als John Lennon, en dan toch nergens als copycat klinken. Dat is een prestatie. Heerlijk, dromerig toegankelijk... Werelddebuut.

1. The National - High Violet
In juli dit jaar schreef ik over een gedenkwaardig optreden op een mooie zomeravond in Brooklyn: “Deze man [Mat Berninger] zorgt ervoor dat je elk haartje op je lijf afzonderlijk overeind voelt komen tot één grote rilling terwijl het buiten 32 graden is. Wie doet hem dat na?” Daarom dus, The National op 1 in deze lijst.

...LEES HIER VERDER...

THUISWEDSTRIJD VOOR THE NATIONAL IN BROOKLYN

Terwijl in New York de hitte langzaam plaats maakt voor een zwoele zomeravond, fietst uw verslaggever Prospect Park binnen, de enorme groene oase van Brooklyn en misschien wel het mooiste park van de stad. The Prospect Park Bandshell is het oudste openlucht podium van New York en programmeert al 32 jaar bands. Vanavond behoort het podium toe aan Brooklyn's eigen The National.


Als de laatste dromerige klanken van support Beach House tussen de bomen verdwijnen worden de picknick-kleedjes opgevouwen en dromt de menigte naar voren. Al bij de eerste klanken van Runaway barst een daverend gejuich los, het is duidelijk dat The National hier een thuiswedstrijd speelt. Bijna alles wordt meegezongen en elke uithaal en beweging van zanger Matt Berninger levert groot enthousiasme op.

Uiteraard ligt het zwaartepunt vanavond op High Violet, het album waarmee de band eindelijk grote internationale erkenning verdienden. Daarnaast spelen ze verrassend veel van Alligator uit 2005, zoals het gevoelige Baby, We'll Be Fine.

Het nummer Slow Show wordt speciaal opgedragen aan Leonard Cohen omdat de bagage van de band in Portugal met die van hem is verwisseld. De gitaren van Cohen durft de bescheiden band niet aan te raken, dus spelen ze vanavond op geleende instrumenten. De band lijkt, ondanks de lange weg die ze hebben afgelegd, nog steeds lichtelijk verbaasd over het recente succes, hoewel Berninger grapt dat ze gelukkig vanavond voor het eerst lopend naar hun optreden konden; zo'n stretchlimo gaat ook vervelen.

Berninger doet zijn karakteristieke schutterige bewegingen, loopt schijnbaar besluiteloos heen en weer over het podium om vervolgens exact getimed een enorme uithaal te produceren zoals in het adembenemende Squalor Victoria. De hoge uithalen zijn niet altijd even zuiver en de lage noten regelmatig mompelend, maar hij zingt zo vol overgave zijn hart uit z'n lijf dat het niet uitmaakt. Deze man zorgt ervoor dat je elk haartje op je lijf afzonderlijk overeind voelt komen tot één grote rilling terwijl het buiten 32 graden is. Wie doet hem dat na?

De band is ogenschijnlijk rommelig maar speelt eigenlijk een zeer geoliede rockshow. Vooral het smerig scheurende Available, gevolgd door de ingehouden Cardinal Song maakt diepe indruk, evenals afsluiter Fake Empire. Er trekt er een voelbare rilling door het park als 5.000 kelen woord voor woord meezingen.

In de toegift pakt de band nog even zwaar uit met Secret Meeting, Mr. November en natuurlijk Terrible Love. Als Berninger vertelt dat dit park zijn favoriete plek is, en vraagt of iedereen die uit Brooklyn komt heel hard wil schreeuwen is het duidelijk. De thuisbasis is trots op hun band, en Brooklyn is mede door The National momenteel dé hofleverancier van uitzonderlijk talent.

Little Faith


Bekijk hier de setlist.

You're The Same As Me opereert momenteel vanuit Brooklyn, New York.
...LEES HIER VERDER...