Black Mountain Rocks!

Misschien heb je ze gister voorbij zien komen op Lowlands, de psychedelisch rockende Canadeze heren en dame van Black Mountain. In januari dit jaar brachten ze hun tweede album uit: 'In The Future'. Het was even wennen, maar wat een goeie plaat is dit! Een soort Wolfmother meets Folkrock. En ja, gek genoeg klinkt dat heel lekker.

'In The Future' brult als een orkaan over je heen met snoeiharde gitaren en pulserende drums, om vervolgens in te houden en dromerig melodieus uit je speakers te kabbelen, waarna een snerend jaren '70 orgeltje de opmaat vormt voor de volgende vette metalriff die op zijn beurt weer uitmondt in een breed uitwaaierende spacy trip, of een toegankelijke folkrock song. Zo, stop dat maar eens in een vakje.

Ik hou het op psychedelische retrorock. Black Mountain heeft zonder meer goed geluisterd naar Led Zeppelin en Pink Floyd, daar nog wat psychedelica bovenop gegooid (het 16 min! durende indrukwekkende 'Bright Lights'), fleugje progrock, her en der een flinke dosis Ziggy Stardust ('Wild Winds'), en dat door de folk-blender geklutst. En dat levert een knallende en afwisselende plaat op. Enige minpunt aan het album zijn wat mij betreft de nummers 'Queens Will Play' en 'Night Walks', beiden gezongen door zangeres Amber Webber, die naar mijn smaak wat teveel aan de emo-progrock kant hangen.

Black Mountain heeft al aardig wat pers gehad naar aanleiding van eerste plaat in 2005. Pitchfork labelde ze in 2005 tot ' best new music' en magazine Uncut nam de band op in het 'Books of Rock Revelations'. Ze verzorgden drie weken de support van Coldplay, en namen een nummer op voor de soundtrack van Spiderman 3. In Nederland stonden in ze juni al in een bijna uitverkochte Melkweg, en nu dus in de Charly tent op Lowlands. Kortom, deze band komt er wel.

Eerste single van het album is 'Wucan', een rustig, beetje dromerig nummer met trippy video en zeer aanwezig orgeltje.


Black Mountain My Space
Black Mountain Home

...LEES HIER VERDER...

Wolfmother definitief uit elkaar

De geruchten waren er gisteren al, en vanmiddag werd het door de platenmaatschappij bevestigd; Wolfmother is uit elkaar. De Australische band die begin 2006 als een bom insloeg met hun snoeiharde vuige retrorock, in de fijnste traditie van Deep Purple en Led Zeppelin, houdt het voor gezien. En dat is heel jammer. Ook al was hun '70 oerrock misschien niet heel origineel, het was wel ontzettend lekker.

Volgens een officieel statement van de platenmaatschappij is bassist Chris Ross vertrokken wegens 'longstandig friction' en 'irreconcilable musical and personal differences'. Drummer Myles Heskett besloot daarop ook om z'n kit in te pakken. De twee beginnen samen aan een nieuw project. Zanger Andrew Stockdale blijft doorgaan onder de naam Wolfmother en wil zo spoedig mogelijk nieuwe bandleden aantrekken.

We zullen moeten afwachten waar dit allemaal toe leidt. Ondertussen gewoon nog maar een keer 'for oldtimes sake' het verslavende 'Woman' op het Pinkpop podium in 2007. Headbangt u even mee


...LEES HIER VERDER...

Retrorock van Albert Hammond Jr.

Het is al een tijdje stil rond New Yorkse garagerockers The Strokes. Pas volgend jaar is de opvolger van 'First Impressions Of Earth' uit 2006 gepland. Ondertussen zit Strokes-gitarist Albert Hammond Jr. gelukkig niet stil. Op 7 juli kwam zijn tweede soloplaat uit; Cómo te Llama?

Niet gehinderd door enige voorkennis omtrent zijn eerste album, kreeg ik 'Como Te Llama?' in handen. De plaat ademt onvervalste jaren '70 retrorock; 'guitardriven' en melodieus, tikje melanchonisch, met zo af en toe een flink scherpe rand, een vette 'Strokes' hook of poppy refreintje. De songteksten zijn kort maar treffend en Hammonds zang heeft een typisch jaren '70 stemfilter, zoals ook gebruikt op de eerste twee Strokes albums.

Opener 'Bargain Of A Century' is direct lekker; repeterende gitaarsalvo's en een ouderwetse solo op 3/4 van de track. Dit wordt voortgezet in 'In My Room'. Vervolgens valt 'Lisa' er wat raar in met een drumcomputer. 'GfC' is de eerste single van de plaat en één van de meest poppy nummers, met een aanstekelijk refreintje (All the while...All the while...I want my frustrations To know that you are allright).
Hoogtepunt is het drietal 'The Boss Americana', 'Rocket' en 'Victory At Monterrey'. Ouderwets lekkere rockers, gebouwd rondom doeltreffend eenvoudige gitaarriffs en refrein. Met het donkere, edgy 'Rocket' als uitschieter.

Vervolgens zakt de plaat een beetje in met 'You Wont be Fooled' en vooral 'Spooky Couch', een zinloos 7 minuten durend instrumentaal stuk zonder kop of staart. Daarna neemt de plaat een verrassende wending met reggaenummer(!) 'Borrowed Time'. Geloof het of niet maar Hammond Jr. komt er goed mee weg. Ook 'Miss Myrtle' heeft een lichte latin invloed, om uiteindelijk af te sluiten met pianoballade 'Feed me Jack'.

Voor: lekkere ongecompliceerde retrorock, verzacht het lange wachten op een nieuw Strokes album aanzienlijk
Tegen: ondanks de stijlwisselingen is het niet echt een gedurfde plaat.

Klik voor single 'GfC'

...LEES HIER VERDER...