Black Mountain Rocks!

Misschien heb je ze gister voorbij zien komen op Lowlands, de psychedelisch rockende Canadeze heren en dame van Black Mountain. In januari dit jaar brachten ze hun tweede album uit: 'In The Future'. Het was even wennen, maar wat een goeie plaat is dit! Een soort Wolfmother meets Folkrock. En ja, gek genoeg klinkt dat heel lekker.

'In The Future' brult als een orkaan over je heen met snoeiharde gitaren en pulserende drums, om vervolgens in te houden en dromerig melodieus uit je speakers te kabbelen, waarna een snerend jaren '70 orgeltje de opmaat vormt voor de volgende vette metalriff die op zijn beurt weer uitmondt in een breed uitwaaierende spacy trip, of een toegankelijke folkrock song. Zo, stop dat maar eens in een vakje.

Ik hou het op psychedelische retrorock. Black Mountain heeft zonder meer goed geluisterd naar Led Zeppelin en Pink Floyd, daar nog wat psychedelica bovenop gegooid (het 16 min! durende indrukwekkende 'Bright Lights'), fleugje progrock, her en der een flinke dosis Ziggy Stardust ('Wild Winds'), en dat door de folk-blender geklutst. En dat levert een knallende en afwisselende plaat op. Enige minpunt aan het album zijn wat mij betreft de nummers 'Queens Will Play' en 'Night Walks', beiden gezongen door zangeres Amber Webber, die naar mijn smaak wat teveel aan de emo-progrock kant hangen.

Black Mountain heeft al aardig wat pers gehad naar aanleiding van eerste plaat in 2005. Pitchfork labelde ze in 2005 tot ' best new music' en magazine Uncut nam de band op in het 'Books of Rock Revelations'. Ze verzorgden drie weken de support van Coldplay, en namen een nummer op voor de soundtrack van Spiderman 3. In Nederland stonden in ze juni al in een bijna uitverkochte Melkweg, en nu dus in de Charly tent op Lowlands. Kortom, deze band komt er wel.

Eerste single van het album is 'Wucan', een rustig, beetje dromerig nummer met trippy video en zeer aanwezig orgeltje.


Black Mountain My Space
Black Mountain Home

...LEES HIER VERDER...

MGMT is briljant

Ok, wellicht wist u dit allang. Ik ben bepaald niet de eerste die dit roept over het ultrahippe Brooklyn-duo MGMT.
Deze post heeft dan ook geen enkele nieuwswaarde; na 'Time To Pretend' doet ook tweede single 'Electric Feel' het al een tijdje lekker, en de echte 'kenners' zijn het er maanden geleden al over eens geworden: MGMT wordt één van de grote klappers van 2008.

Als niet-echte-kenner geloof ik ze blindelings. Ook omdat ik de plaat waar het allemaal om gaat 'Oracular Spectacular', in maart heb aangeschaft en deze niet meer uit de CD speler is los te weken. Wat een waanzinnig album! Daarom zonder aanleiding in de spotlights: MGMT.

Mocht u ze per ongeluk over het hoofd hebben gezien, grijp de kans, beluister ze hieronder of op youtube waar singles 'Time to Pretend'(fijne tekst!) en 'Electric Feel' veelvuldig te vinden zijn, bekijk de live registratie van het concert in Paradiso op Fabchannel en/of ga ze zien op Lowlands, Pukkelpop of Sziget(drukke jongens).

Onderstaand het rustige maar rauwe 'Pieces Of What' live bij Jools:



MGMT bestaat uit Andrew van Wyngaarden en Ben Goldwasser en opereert vanuit culturele smeltkroes Brooklyn in NYC. De stijl zou je kunnen omschrijven als psychedelische synth-pop of extatische '70 noiserock met electronicapunk invloeden. Sja, gewoon maar luisteren dus. Het album kwam begin dit jaar uit en werd geproduceerd door Flaming Lips producer Dave Fridmann en dat is goed te horen. Mocht MGMT bevallen, luister dan ook eens naar muzikale buren Yeasayer, Black Kids en White Rabbits
...LEES HIER VERDER...

Vergeten psychedelische sixties rock

S.F. Sorrow van The Pretty Things

In 1968 verschijnt de allereerste rockopera (jawel, eerder dan The Who's 'Tommy'), het tegenwoordig bijna vergeten album 'S.F. Sorrow' van The Pretty Things.
Op deze plaat staat de briljante track 'Baron Saturday'. Dit nummer werd onlangs aangehaald door zowel Kasabian als Oasis als inspiratiebron voor hun binnenkort te verschijnen albums. Tijd dus om 'S.F. Sorrow' weer eens te draaien.

The Pretty Things starten in 1964 met Phil May en gitarist -en The Rolling Stones oprichter- Dick Taylor. Hoewel ze kleine successen hebben (o.a. in Nederland) ontstijgen ze nooit echt het cultcircuit. De band staat onder sterke invloed van wijlen Bo Diddley ('Pretty Things' is een Diddley song), maar wordt gaandeweg steeds experimenteler. Dit resulteert in 1968 in het in LSD gedrenkte, psychedelische album 'S.F. Sorrow'.
Opgenomen in Abbey Road Studios, terwijl de Beatles en Pink Floyd tegelijkertijd in de ruimtes daarnaast bezig waren met 'Sgt. Peppers'.. en 'Piper at the Gates..'. Mooie historie!

S.F. Sorrow vertelt in 13 tracks het totaal miserabele leven van Sebastian F. Sorrow. Alles aan zijn leven is doorsnee; ouders, woonplaats, werk. Als hij naar het front wordt gestuurd begint de ellende pas goed. Hij overleeft ternauwernood al het geweld, maar verliest vervolgens zijn geliefde in een luchtballonramp(!). Terwijl hij wegzakt in depressies, ontmoet hij de manipulatieve voodoo-figuur Baron Saturday, die hem de ondraaglijke werkelijkheid van zijn zinloze bestaan toont. LSD dus..

Ondanks alle misère is de plaat een lekkere trip, vette garagerock, opzwepende drum & bas, melanchonische zang en typisch jaren '60 geluid als de mellotron. Het geweldige 'Baron Saturday' (track 7) is een Beatlesque nummer met een heerlijk groovy ritme, opzwepende percussie, bezwerende zang en een briljant refrein:

'Baron Saturday':

BRONNEN: NEW YORK TIMES , The First Rock Opera, 1998 | MOJO Magazine, Bo Diddley, aug 2008
...LEES HIER VERDER...