THE CHAPEL CLUB IN PARADISO (20.04.2011)

The Chapel Club; één van die aanstormende Britse bandjes, flink getipt en gehyped, die wel eens heel groot zou kunnen worden. Ze passen in ieder geval helemaal in deze tijd qua sound. Een beetje White Lies en een beetje Editors, maar dan net iets meer ‘kunstacademie’; adverteert Paradiso het optreden van vanavond.

Debuutplaat Palace kwam eind januari uit maar heeft vooralsnog nog niet al teveel stof doen opwaaien, want de bovenzaal is slechts half gevuld. Onterecht. The Chapel Club wekt een gedreven en oprechte indruk met hooguit een nog wat onwennige en te bescheiden podium presence.


De band heeft wat tijd nodig om op stoom te komen maar met Maybe I begint het te stromen. En in een te kort uurtje krijgen we vakkundig een mooi gebalanceerde mix van donkere intensiteit, melancholie, en intieme melodieuze schoonheid, met als hoogtepunt hitje All The Eastern Girls.

Grootste troef is de stem van zanger Lewis Bowman die soms eng veel op Ian McCulloch (Echo And The Bunnymen) lijkt, maar ook regelmatig aan Morrissey doet denken, en dat zorgt er precies voor dat het allemaal niet te zwaar op de hand wordt. Enige aantekening is de slecht afgestelde drum, die zo vlak en lomp klinkt dat het lijkt alsof drummer Mitchell hout staat te hakken.

Eastern Girls live in Paradiso


...LEES HIER VERDER...

IS 2010 VOOR THE CHAPEL CLUB?

Dat de jaren '80 revival ook in 2010 wordt voortgezet lijkt duidelijk met The Chapel Club als nieuwste hype. Pas 2 singles hebben ze, nog geen platendeal en slechts een handvol optredens. Toch is deze band momenteel een van die larger than life beloftes zoals dat alleen in Groot Brittanie kan.

Sinds BBC Radio 1 dj Zane Lowe hun eerste single Surfacing bestempelde als 'Hottest Record In The World' is de hypemachine niet te stoppen en lijkt het slechts een kwestie van tijd voordat dit getalenteerde Londonse vijftal doorbreekt.

Met hun epische sound, donkere teksten, weidse gitaren en denderdende drums kunnen ze gemakshalve ingedeeld worden in het rijtje wave-revivalbands als Interpol, Editors en White Lies, hoewel ik geen fan ben van dit soort kort-door-de-bochtlijstjes. Zelf omschrijven ze hun geluid als 'grand intimacy'. Jawel. Ze leunen vooral op het geluid van The Cult en Echo & The Bunnymen met een vleugje Smiths.

Een goed verhaal, zelfbewuste frontman, gezonde dosis arrogantie én zelfspot doet de rest. Ik durf daarom ook wel te beweren dat we ze, met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid, zullen zien op London Calling én Lowlands dit jaar. Alleen nog even een platendeal...

The Chapel Club - O Maybe I


My Space The Chapel Club

...LEES HIER VERDER...