DE 10 BESTE ALBUMS VAN 2010

Koude rillingen in de hitte, lome melodieën, veelbelovende debutanten en mooie producties. En hulde aan mr. Burton, zware tassen en The Spark. Kortom; mijn 10 albums van 2010.

10. The Thermals - Personal Life
Dankzij Spotify en zonder voorkennis stuitte ik op deze band. Later las ik ergens dat ze vroeger veel beter waren. Meer punk enzo, minder geproduceerd. Geproduceerd is natuurlijk een beetje een vies woord. Dat moet ik dan maar eens uit gaan vinden, hoe dat zit. Ik vind ze in ieder geval in 2010 heel goed. Mooi geproduceerd ook.

9. Jon Allen- Dead Mans Suit
Rafelige emotie, een jonge Rod Stewart. Schitterende stem, hardwerkende jongen, zeer getalenteerd en goede backing-band. Luister naar In Your Light en huiver. Dit is zo'n plaat die je eindeloos kunt blijven draaien. Doet het ook erg goed met kerst trouwens. En Allen haalt hiermee zomaar mijn 10.

8. Paul Weller - Wake Up The Nation
Kleine kans dat Weller niet in mijn lijst staat als hij een nieuwe plaat uitbrengt. Heroes are forever. Wake Up The Nation grijpt (meer dan zijn vorige solo albums) terug op het hoekige werk van The Jam. Stevig en gevarieerd.

7. The Coral - Butterfly House
Soms weet je pas als het terug is wat het was dat je zo hebt gemist in de albums daarvoor. The Spark. Butterfly House heeft alles in zich wat een goed Coral album bezit, met als bonus een fris fruitige sprankeling van hervonden chemie.

6. Broken Bells - Broken Bells
Daar is hij, Mr Brian Joseph Burton alias Danger Mouse. Hoe briljant is die man eigenlijk? Alleen al dit jaar is hij verantwoordelijk voor 3 ongekend sterke albums; van de Black Keys, Danger Mouse & Sparklehorse (net buiten m’n top 10) en Broken Bells. En dan heb ik het nog niet eens gehad over eerder werk met Beck, The Gorillaz, Gnarls Barkley... Maargoed, hij dus. Samen met James Mercer van The Shins, de man met één van de mooiste vocalen van deze tijd. Een gouden combinatie.

5. Frightened Rabbit - The Winter Of Mixed Drink
“You know when you’re carrying a really heavy bag for what seems like forever and you reach wherever you’re going, finally dump it down on the floor and it feels like your arms are slowly rising up in happy relief.” Aldus de NME om het gevoel bij deze plaat te omschrijven. Niets aan toe te voegen.

4. The Black Keys - Brothers
Vuig en zompig; the way we like it. Ook de Black Keys stoten dit jaar, net als The National, door naar het grote publiek. Verdiend! Riep iemand Danger Mouse?

3. Balthazar - Applause
Bijzonder sterk debuutalbum. “Gortdroog, melodieus, laidback, vol hitpotentie, de lo-fi Arctic Monkeys... “ Aldus een greep uit de recensies. Bathazar is inderdaad precies al het voorgaande. Ga dit luisteren en laat je meeslepen door de heerlijk loom gezongen vreemde teksten van Maarten Devoldere en Jinte Deprez, het zachtjes rammelend gitaarwerk en een paar heerlijke baslijnen...

2. Tame Impala – Innerspeaker
Eén van de grootste verassingen van dit jaar. Jaren ’60 psychedelica met een zanger die klinkt als John Lennon, en dan toch nergens als copycat klinken. Dat is een prestatie. Heerlijk, dromerig toegankelijk... Werelddebuut.

1. The National - High Violet
In juli dit jaar schreef ik over een gedenkwaardig optreden op een mooie zomeravond in Brooklyn: “Deze man [Mat Berninger] zorgt ervoor dat je elk haartje op je lijf afzonderlijk overeind voelt komen tot één grote rilling terwijl het buiten 32 graden is. Wie doet hem dat na?” Daarom dus, The National op 1 in deze lijst.

...LEES HIER VERDER...

PAUL WELLER IN DE MELKWEG

Twee avonden stond veteraan en Mod-held Paul Weller in de Melkweg, en uw verslaggever was er bij. Twee avonden van hoog niveau, enorm speelplezier, bezieling en een gedrevenheid waar menig 20-jarige jaloers op zou zijn.

Weller is er de man niet naar om zich ergens makkelijk vanaf te maken, om avond aan obligate best-of sets ten gehore te brengen. Hij weet zich na een carrière van 35 jaar nog steeds te vernieuwen (luister dat eclectische nieuwe album 'Wake Up The Nation'), hij perst elke show het allerbeste van zichzelf uit z'n tenen, en doet dit alles met zoveel passie en vuur dat het een genot is om de hem live te aanschouwen. Of zoals OOR terecht stelt: de grootmeester aan het werk.

Verrassende touropener
De eerste show van de Europese tour blijkt er één vol verrassingen. Wie komt voor de bekende, stemmige singer/songwriter ballads van Weller komt bedrogen uit. In hoog tempo en ongekend hard wordt zo'n beetje het gehele nieuwe album over het publiek uitgestort, afgewisseld met een aantal origineel gekozen oudere tracks (wo Dust & Rocks, Start!, Strange Town). Weinig rustmomenten, geen akoestische intermezzo's maar dik anderhalf uur rock 'n roll waarin alle mogelijke stijlen voorbij komen. De punkrock van The Jam klinkt nog steeds lekker rauw, Style Council hit Shout It To The Top is nog even fris als 25 jaar geleden en het nieuwe werk is een rare maar aangename mengelmoes van rock 'n roll, motown en acid jazz.

Het is de eerste helft voor het publiek duidelijk even wennen, maar dat geldt ook voor de band die in deze aftrap zoekt naast de juiste balans in de setlist. Na een nummer of zeven gaat de hoogste versnelling eraf en wordt het live verrassend goed uit de verf komende Trees ingezet. Een tweede rustpunt volgt vlak voor het einde met het prachtige, song for lost souls everywhere, Broken Stones. In de toegift voert de Modfather het tempo weer flink op en wordt de zaal, tot grote euforie van de oudere garde The Jam-fans, getrakteerd op twee nummers die lang niet live zijn gehoord; Art School, in duet met toetsenist Andy Crofts en Scrape Away. Ondanks de wat rommelige set en het slecht afgestelde geluid (een vervelende Melkweg kwaal) kan dit concert de annalen in als overdonderend, rauw en uniek.

Geoliede vrijdag
Vanavond start Weller ingetogen met Into Tomorrow, Aim High en Seaspray, om daarna gas te geven met Moonshine, de opener van gisteravond. Er is flink aan de setlist gesleuteld, en niet alleen in volgorde. Maar liefst 14 van de 27 nummers vanavond zijn gister niet gespeeld. Toegevoegd is bijvoorbeeld pianoballad Invisible, One Bright Star en een daverende uitvoering van Peacock Suit. Het geluid is nog steeds niet optimaal maar de set kent een betere opbouw met meer rustpunten. Dit heeft wel tot gevolg dat halverwege de aandacht wat verslapt met Andromeda, het lang uitgesponnen Pieces Of A Dream en de eigenlijk wat saaie cover How Sweet It Is (To Be Loved By You).

Maar met verrassing Pretty Green wordt wederom een lang niet gehoord The Jam nummer gespeeld, en is de zaal in één klap weer wakker en helemaal op stoom tot aan de eerste toegift. Die bestaat vanavond uit een schitterende meerstemmige akoestische set met prachtige uitvoeringen van All On A Misty Morning en Brand New Start waarin ook de drummer een couplet voor zijn rekening neemt, en Steve Cradock uitblinkt op slideguitar. Als tijdens de tweede toegift opnieuw Art School wordt gespeeld en afsluiter Whirlpools End wordt er voorin flink gesprongen.

Qua opbouw was vrijdag de betere avond, maar in uniciteit scoort voor mij de donderdag het hoogst. De enthousiast springende NRC recensent naast mij, die de show van donderdag met vijf sterren beloonde, vat twee intense avonden in één prachtige zin samen. Dit is muziek om in te wonen.

Strange Town, Melkweg, donderdag 13 mei 2010


Brand New Start, Melkweg vrijdag 14 mei 2010


setlist van donderdag
setlist van vrijdag

...LEES HIER VERDER...

PAUL WELLER - 7 & 3 IS THE STRIKERS NAME

In het blokje ouwe lullen die de tent nog steeds uit rocken; Paul Weller. The Modfather wist in drie decennia drie totaal verschillende, maar even succesvolle carrières op te bouwen. Met The Jam in de jaren '70, de Style Council in de jaren '80 en vanaf de jaren '90 als solo artiest. Dat hij er nog lang geen genoeg van heeft bewees hij vorig jaar al met dubbelaar 22 Dreams die uitkwam op z'n vijftigste verjaardag. Voor begin 2010 staat zijn tiende (!) studioalbum gepland: Wake Up The Nation, en de eerste single is raar maar lekker: 7 & 3 Is The Strikers Name. Damn, wat rockt die man nog hard; chaos, noise en oversturing in de beste Britse traditie.
Magazine Q krijgt de prijs voor beste omschrijving van deze single;

7 & 3.. is, in addition to incorporate a fabulous Albarn-esque melody line, absurdly great. If Noel [Gallagher, Oasis] and Damon [Albarn, Blur] had a love child, this would be it'
Wat zij zeggen...

Paul Weller - 7 & 3 Is The Strikers Name

...LEES HIER VERDER...

Weller Live At The BBC

Voor de echte verzamelaar is The BBC Recordings serie een begrip. In de lange traditie van deze boxsets verschenen oa. The Beatles, The Who en Jimi Hendrix. Vorige week schaarde ook Paul Weller zich in de rij van grootheden, met de schitterende boxset 'Paul Weller Live At The BBC'.

Maar liefst vier CD's met opnames van radiosessies en live concerten (Royal Albert Hall, Finsbury Park & Phoenix Festival) van 1990 tot nu. Enkele unreleased tracks en heel veel werk in een ander jasje, ook van The Jam en Style Council uiteraard. De set bevat bovendien een mooi (foto)boek met tekstuele bijdragen van oa. gitarist Steve Cradock, Noel Gallagher, Mani (Stone Roses/Primal Scream) en Tim Burgess (Charlatans). Niet te missen voor Weller fans.

Paul Weller - Above The Clouds


...LEES HIER VERDER...

GEDREVEN PAUL WELLER ZET PARADISO IN VUUR

Paul Weller werd met diverse stijlen in meerdere decennia één van de meest invloedrijke artiesten van Groot Brittannië. Op het hoogtepunt van de roem die hij in de jaren '70 vergaarde als politiek geëngageerde mod-punker in The Jam, stapt hij onverwachts over op de jazzy, elektronische '80-soul van The Style Council, om daar ook weer een groot aantal hits mee te scoren. Na een periode van geëxperimenteer met drumcomputers en elektronica hervindt hij uiteindelijk zijn roots als singer-songwriter en verovert hij de wereld opnieuw in 1993 met het verbluffende 'Wild Wood', wellicht één van de mooiste ballads aller tijden.

Op zijn vijftigste lijkt Weller vitaler dan ooit en heeft hij nog steeds geen gebrek aan inspiratie, getuige zijn schitterende negende(!) soloalbum '22 Dreams' en een inspirerend en gedreven optreden in Paradiso gisteravond.


Weller komt niet alleen vaak en graag in Amsterdam (hij heeft hier o.a. een album opgenomen) hij heeft ook een trouwe fanbasis in de hoofdstad, getuige de flinke rij die ruim voor aanvang van het concert voor de deur van Paradiso staat.

Op persoonlijk verzoek van Weller mag Moke gedurende de hele Europese tour het publiek opwarmen. De als altijd in zwart Lagerveld gestoken heren staan een beetje krap op het podium voor de uitgebreide apparatuur van Wellers band. Moke speelt een lekkere gedreven set met o.a. 'Last Change' en 'The Long Way' en 'Bygone' van debuutplaat Shorland en zoals beloofd één nieuw nummer van het in 2009 verwachte vervolgalbum. Een meer dan fijne support.

Rond half negen betreedt The Modfather himself onder luid gejuich het podium om direct stevig in te zetten met 'Peacock Suit'. De band, die naast Ocean Colour Scene gitarist Steve Cradock (sinds jaar en dag vaste kracht) bestaat uit een bassist, drummer en toetsenist, heeft er duidelijk erg veel zin in en Weller maakt een bijzonder vitale indruk; ontspannen en in z'n element, en als altijd sharp dressed.

Na het eveneens stevige 'Out Of The Sinking' en '22 Dreams' klinken de eerste tonen van The Jam klassieker 'Eton Rifles' en is de zaal definitief om. Begeleid door flink gespring voorin, wordt het refrein hartstochtelijk meegebruld.

Eerste rustpunt in de set de mooie ballad 'All I Wanna Do' van het nieuwe album, duidelijk al goed bekend bij het publiek, gevolgd door het swingende 'Floorboard Up' uit 2005. Daarna volgt een set van vijf nummers van het nieuwe album. Weller laat veel ruimte voor de band als hij zelf achter de piano verdwijnt in een donker hoekje van het podium om 'One Bright Star' (met gitarist Cradock op ukelele), het stemmige 'Empty Ring' en jazzy 'Black River' te spelen. Wellers diepe, hese stem klinkt op zijn best bij dit soort rustige nummers.
Dit wordt gevolgd door persoonlijke favoriet, 'Made Up Your Mind', en een gedreven 'Porcelain Gods' waarin Steve Cradock maar weer eens laat zien wat hij allemaal kan. Het plezier druipt eraf.

De set is zeer divers. Voor 'Picking Up Sticks' verruilt Weller zijn gitaar voor een Wurlitzer orgeltje, en na cover 'Wishing On A Star' pakt ook de drummer een akoestische gitaar en neemt de hele band vooraan plaats om een unplugged versie van 'All On A Misty Morning' te spelen en een adembenemende vierstemmige uitvoering van The Jam nummer 'Butterfly Collector'.

Klassieker 'Wild Wood' mag natuurlijk niet ontbreken, maar wordt dit keer gespeeld in de Portishead-remix, met stevige drums en synths. Single 'Echoes Round The Sun' laat zien dat Weller nog steeds een stevige pot kan rocken. Hij speelt met gemak de gitaarpartij die op de plaat is ingespeeld (en meegeschreven) door Oasis' Noel Gallagher. De set eindigt in een galmende bak distortion en een dampende zaal.

De toegift wordt ingezet met 'Come On/ Let's Go' gevolgd door 'Wild Blue Yonder' en het o zo swingende 'The Changing Man'. Van mij mag hij nog uren doorspelen, maar het lijkt erop te zitten. De zaal blijft evenwel donker en het publiek blijft brullen.

Dan komt de band terug om af te sluiten met één van de grootste Jam hits: 'A Town Called Malice'. Te gek om dit nummer live te horen en het feest is compleet. Weller neemt in stijl afscheid, breed lachend, met een buiging en een handkus voor de dame uit het publiek die hem bloemen gaf aan het begin van de show. As always a gentleman..

Town Called Malice @Paradiso 4 oktober:


Setlist:
Peacock Suit
Out Of The Sinking
22 Dreams
Eton Rifles
All I Wanna Do
From The Floorboard Up
Sea Spray
One Bright Star
Empty Ring
Black River
Have You Made Up Your Mind
Porcelain Gods
Picking Up Stars
Wishing On A Star
Misty Morning (unplugged)
Butterfly Collector (unplugged)
Wild Wood
Echoes Round The Sun
encore 1
Come On/Let's Go
Wild Blue Yonder
Changing Man
encore 2
Town Called Malice

Butterfly Collector @Halifax


Porcelain Gods @ Jools Holland


...LEES HIER VERDER...

Paul Weller en Oasis

Vanavond is het zover, ik ga voor het eerst Paul Weller live zien. Waarom het er nog niet eerder van gekomen is, geen idee, maar beter laat dan nooit. Momenteel draai ik dus niets anders dan Weller, The Style Council en The Jam, afgewisseld door het fantastische nieuwe album van Oasis, Dig Out Your Soul. In het kader van deze events een cover van het Jam nummer 'Carnation' uit 1982, gezongen door Liam Gallagher met Weller op piano. Enjoy!




Carnation in deze uitvoering is terug te vinden op het album Fire & Skill, The Songs Of The Jam uit 1999.
...LEES HIER VERDER...

50 jaar Paul Weller

Je moet wel lef hebben: op je 50e verjaardag, in het huidige download-tijdperk, een dubbelalbum uitbrengen.
Britse nationale held Paul Weller komt er uiteraard mee weg, en kwam in juni zelfs nieuw binnen op 1 in de Engelse charts met het prachtige album '22 Dreams'.


Voor wie 't allemaal even niet heeft meegekregen; Weller maakte in de jaren '70 furore met The Jam, in de jaren '80 met The Style Council en daarna solo, met hits als 'Wild Wood' en 'You Do Something To Me'.
Zijn nieuwe en 7e studioalbum wordt de hemel in geprezen, dus dat hoef ik niet meer te doen. De eerste single is 'Have You Made Up Your Mind', maar onderstaande track is m'n persoonlijke favoriet.

Luister naar het wonderschone 'Invisible':

...LEES HIER VERDER...