Daar is ie dan, de officiele video bij nieuwe single Switch van Moke. De single wordt ondertussen al regelmatig gedraaid op 3FM en Kink, dus je hebt 'm vast al voorbij horen komen. De broeierige video werd geschoten in de gloeiende hitte van de Spaanse Nevada woestijn en loopt voor één van de bandleden niet erg goed af...
Switch is de eerste single van Moke's nieuwe album The Long & Dangerous Sea. We moesten er lang op wachten (voordat de band de studio indook werd er druk getourd met Weller, Keane, Amy McDonald en Razorlight) maar 11 september is het dan eindelijk zover, dan verschijnt dit tweede album, dat een poppier en weidser geluid beloofd. Op Lowlands zullen de heren een aantal nieuwe nummers laten horen. We zijn benieuwd!
Moke staat op de Lowlands zaterdag in de Grolsch om 15.30 uur.
Druk baasje die Penate. Na Be The One is Pull My Heart Away alweer de tweede single van zijn nieuwe album Everything is New. Bovendien kroop hij voor de video zelf op de regisseursstoel. De clip werd geschoten in het beroemde Petra in Jordanie, veelgebruikte filmlocatie en oa backdrop van Indiana Jones (And The Last Crusade). Penate is druk aan het touren en beklimt as. zaterdagavond om 21.00 uur het Charlie podium op Lowlands. En dat is een mooie sprong voorwaarts nadat hij in 2007 vroeg in de ochtend werd geprogrammeerd en ietwat verlegen maar zeer enthousiast een set speelde met alleen akoestische gitaar. Ben erg benieuwd hoe het dit jaar gaat klinken! Na de klik de clip.
Twee jaar na debuut The State Of Things zijn Reverend Jon McClure en The Makers terug met opvolger A French Kiss In The Chaos. Voor liefhebbers van de catchy indiedance van het eerste album is het wel even wennen. De band heeft alle electronica de studio uitgeschoven en het zwaartepunt verlegd naar britpop met een schepje madchester, wat een weidser geluid oplevert, meer orkestraties en een licht psychedelisch sausje. Met dit tweede album wordt de indiedansvloer misschien niet opnieuw veroverd, maar A French Kiss In The Chaos heeft mij verrast. Het is een sterke, consistente en volwassen plaat. Dat deze nieuwe ontwikkeling ten goede komt aan het stemgeluid van Jon McClure is het eerste wat opvalt. Zonder alle electronica komt zijn stem beter tot z'n recht en hij heeft duidelijk de Noord-Britse backcatalogue er nog eens op nageslagen; harmonieuze samenzang en een typisch Britse sneer. Inhoudelijk is er weinig veranderd overigens, preken kan The Rev nog steeds. En dat doet hij dan ook allround en onvermoeibaar; consumentisme, farmaceutische industrie, maatschappij, milieu en wapenindustrie; het komt allemaal voorbij.
Silence Is Talking is een ouderwets sterke albumopener met een sferisch gitaarintro waar The Verve zich niet voor geschaamd zou hebben, sitar, zompig baslijntje en baggy beat. Heel andere koek dus. Dit wordt gevolgd door Hidden Persuaders, een netjes in elkaar gezet, maar beetje doorsnee britpopliedje met akoestische gitaar en puntige boodschap. No Wood Just Trees lijkt met de uptempo beat nog het meest op het oudere werk, hoewel ook hier de baggy feel aanwezig is en McClure goed op Tom Meighan (Kasabian) heeft gelet. In Professor Pickles wordt overgeschakeld op een driekwartsmaat en een bataljon blazers, gevolgd door de indrukwekkende pianoballad Long Long Time. McClure klinkt hier op z'n best met een licht hees stemgeluid. Geslaagd tweestemmig refrein. No Soap In A Dirty War begint met minimale begeleiding en bouwt mooi op richting het meerstemmige refrein om lekker stevig te eindigen. Manifesto/People Shapers is tekstueel wat hoogdravend maar muzikaal gezien erg goed. Marsritme, strijkers en een snerende McClure. Het spacy gitaarwerk is lekker onheilspellend en zorgt voor een mooi overgang naar het tweede deel waarin McClure duidelijk maakt dat hij in ieder geval wél betrokken is; '... I'm in love with the notion, with the idea of givin' a fuck...' Mermaids en The End zijn de enige twee albumfillers wat mij betreft, terwijl afsluiter Hard Time for Dreamers weer erg sterk is. McClure mijmert over milieurampen, de derde wereldoorlog en de terugkeer van de Tories in het Britse parlement, om veelbetekenend te eindigen in een flatliner.
Reverend & The Makers staan de Lowlands zaterdag om 13.40 in de Grolsch.
Luisteren: Silence Is Talking, Long Long Time en Hard Time For Dreamers
Nog een maand en dan gaat het weer los in de polder; Lowlands 2009. In de opmaat naar deze weldadige jaarlijkse onderdompeling in muziek, dans, theater en kampeerplezier vind je hier de komende weken alvast een aantal acts uitgelicht die je beslist niet mag missen straks. Want een goede voorbereiding bestaat niet alleen uit het testen van de windbestendigheid van je tent of het drijfvermogen van je luchtbed. First things first; muziek!
De eerste in rij is nieuwkomer Florence & The Machine. Een vliegende start is bijna een understatement voor deze roodharige furie en haar band. Het begin juli uitgekomen debuut Lungs kwam binnen op #2 in Groot Brittannië (vlak achter Michael Jackson) en ondertussen heeft de band al een Brit Award in de pocket én een nominatie voor de prestigieuze Mercury Prize. En o ja, ze openden voor Blur en tourden met White Lies en Glasvegas. De eigenzinnige Florence Welch is van het type niet zonder handschoenen aanpakken. Van haar intense stem en podiumpresentatie tot haar felle teksten (...you hit me once I hit you back, you gave a kick I gave a slap [...] then I set fire to our bed..) je weet nooit precies wat je krijgt voorgeschoteld. Moeiteloos switcht ze van soulvolle folky ballads met emotionele uithalen a la Kate Bush tot indie dancetracks in het genre La Roux en Little Boots. En dat levert, met dank aan de strakke productie een bijzonder spannend eerste album op.
Florence's stem is als een plots opkomende wervelwind, van klein, ijl en ingetogen zwelt ze aan tot ware orkaankracht. De orkestraties dragen bij aan deze licht vervreemdende luisterervaring. Het meest in het oog springend is het regelmatige gebruik van stuwende percussie, waardoor een soort dance-feel ontstaat én het gebruik van (jawel) .. harp. Naast piano en stijkers wordt gelukkig zo af en toe ook een stevige gitaarriff toegevoegd, zodat het allemaal niet te kosmisch wordt. Laat je niet afschrikken door al het bovenstaande, Lungs is bovenal een uitermate originele poplaat die na enkele luisterbeurten lekker onder je huid nestelt.
Posts
Daar is ie dan, de officiele video bij nieuwe single Switch van Moke. De single wordt ondertussen al regelmatig gedraaid op 3FM en Kink, dus je hebt 'm vast al voorbij horen komen. De broeierige video werd geschoten in de gloeiende hitte van de Spaanse Nevada woestijn en loopt voor één van de bandleden niet erg goed af...
