Little Joy - Next Time Around

Little Joy is het bijproject van Strokes-drummer Fab. Moretti. Net als mede Strokes leden Albert Hammond Jr. en Michael Fraiture (Nickel Eye) klust Moretti er ook lustig op los zonder Strokes. (zie ook deze post). Leuk allemaal maar waar blijft nou dat nieuwe Strokes materiaal...

Het titelloze album van Little Joy kwam 4 november uit en eerste single 'Next Time Around' is een beetje een zoetig laidback kampvuurliedje. Halverwege valt zangeres Binki Shapiro (echt waar) in en wordt het toch nog een aangenaam liedje. Overigens is deze 'sound' niet tekenend voor de rest van het album, de Strokes invloed is nergens ver weg, of eigenlijk bijna overal wel erg dichtbij. Luister dit maar eens.

Little Joy - Next Time Around


...LEES HIER VERDER...

Alweer soloproject The Strokes lid

Na Albert Hammond Jr. en drummer Fabrizio Moretti is ook bassist Nikolai Fraiture van The Strokes zijn eigen soloproject gestart. Zijn nieuwe band heet Nickel Eye en dit najaar wordt het eerste album 'The Time Of The Assassin' uitgebracht.

Mark Ronson draaide alvast twee nummers in zijn radioshow, beluister ze hier na de klik.

Het gaat om de tracks 'Brandy Of The Damned' en 'Dying Star', er wordt subtiel doorheen gepraat maar het geeft wel een idee wat we mogen verwachten. Volgens de My Space van Nickel Eye maakt de band 'folkrock' maar of dat nou de goede omschrijving is.. luister zelf maar.

'Brandy Of The Damned'

Haal 'm zelf hier

'Dying Star'

Haal 'm zelf hier.
...LEES HIER VERDER...

Retrorock van Albert Hammond Jr.

Het is al een tijdje stil rond New Yorkse garagerockers The Strokes. Pas volgend jaar is de opvolger van 'First Impressions Of Earth' uit 2006 gepland. Ondertussen zit Strokes-gitarist Albert Hammond Jr. gelukkig niet stil. Op 7 juli kwam zijn tweede soloplaat uit; Cómo te Llama?

Niet gehinderd door enige voorkennis omtrent zijn eerste album, kreeg ik 'Como Te Llama?' in handen. De plaat ademt onvervalste jaren '70 retrorock; 'guitardriven' en melodieus, tikje melanchonisch, met zo af en toe een flink scherpe rand, een vette 'Strokes' hook of poppy refreintje. De songteksten zijn kort maar treffend en Hammonds zang heeft een typisch jaren '70 stemfilter, zoals ook gebruikt op de eerste twee Strokes albums.

Opener 'Bargain Of A Century' is direct lekker; repeterende gitaarsalvo's en een ouderwetse solo op 3/4 van de track. Dit wordt voortgezet in 'In My Room'. Vervolgens valt 'Lisa' er wat raar in met een drumcomputer. 'GfC' is de eerste single van de plaat en één van de meest poppy nummers, met een aanstekelijk refreintje (All the while...All the while...I want my frustrations To know that you are allright).
Hoogtepunt is het drietal 'The Boss Americana', 'Rocket' en 'Victory At Monterrey'. Ouderwets lekkere rockers, gebouwd rondom doeltreffend eenvoudige gitaarriffs en refrein. Met het donkere, edgy 'Rocket' als uitschieter.

Vervolgens zakt de plaat een beetje in met 'You Wont be Fooled' en vooral 'Spooky Couch', een zinloos 7 minuten durend instrumentaal stuk zonder kop of staart. Daarna neemt de plaat een verrassende wending met reggaenummer(!) 'Borrowed Time'. Geloof het of niet maar Hammond Jr. komt er goed mee weg. Ook 'Miss Myrtle' heeft een lichte latin invloed, om uiteindelijk af te sluiten met pianoballade 'Feed me Jack'.

Voor: lekkere ongecompliceerde retrorock, verzacht het lange wachten op een nieuw Strokes album aanzienlijk
Tegen: ondanks de stijlwisselingen is het niet echt een gedurfde plaat.

Klik voor single 'GfC'

...LEES HIER VERDER...