De scheidslijn tussen folk en singer/songwriter muziek is een beetje een vage. Maar wellicht omdat folk het toverwoord is van deze tijd wordt newbie Alan Pownall alvast in dit hokje geduwd. Dat hij huisgenoot is van Mumford & Sons en labelgenoot van Noah And The Whale zal hier ook wel toe bijdragen. Met het fijnbesneden uiterlijk van een jonge David Bowie of Brett Anderson lijkt deze 24-jarige Londenaar echter weinig op het prototype folkzanger. Zijn muziek beweegt zich ergens tussen mooie gevoelige ballads met country/folk invloeden tot jazzy, zonnige Jason Mraz liedjes. Dat hij echter meer kan dan your regular 'man met gevoelige stem en akoestische gitaar' laat hij zien met oa een fijne dance-remix van A Life Worth Living en Beyonce cover Single Ladies.
Een debuutalbum is in de maak en moet ergens dit voorjaar uitkomen, hij tourde al met Adele en zijn naam duikt regelmatig op in de lijstjes van veelbelovende acts in 2010. Zoals in Times Online die zijn muziek omschrijft als popflavoured vaudeville en Clash Magazine dat zich lovend uitlaat over zijn rich and velvety smooth baritone. En nu op ASP...
Dat de jaren '80 revival ook in 2010 wordt voortgezet lijkt duidelijk met The Chapel Club als nieuwste hype. Pas 2 singles hebben ze, nog geen platendeal en slechts een handvol optredens. Toch is deze band momenteel een van die larger than life beloftes zoals dat alleen in Groot Brittanie kan.
Sinds BBC Radio 1 dj Zane Lowe hun eerste single Surfacing bestempelde als 'Hottest Record In The World' is de hypemachine niet te stoppen en lijkt het slechts een kwestie van tijd voordat dit getalenteerde Londonse vijftal doorbreekt. Met hun epische sound, donkere teksten, weidse gitaren en denderdende drums kunnen ze gemakshalve ingedeeld worden in het rijtje wave-revivalbands als Interpol, Editors en White Lies, hoewel ik geen fan ben van dit soort kort-door-de-bochtlijstjes. Zelf omschrijven ze hun geluid als 'grand intimacy'. Jawel. Ze leunen vooral op het geluid van The Cult en Echo & The Bunnymen met een vleugje Smiths.
Een goed verhaal, zelfbewuste frontman, gezonde dosis arrogantie én zelfspot doet de rest. Ik durf daarom ook wel te beweren dat we ze, met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid, zullen zien op London Calling én Lowlands dit jaar. Alleen nog even een platendeal...
Zoals waarschijnlijk velen, kocht ik een kaartje voor Paul McCartney in het Gelredome om de legende toch een keer, voor het te laat is, live te aanschouwen. Ik moet eerlijk bekennen dat ik zijn werk na de Beatles nauwelijks gevolgd heb, maar Sir Paul is wel verantwoordelijk voor mijn allereerste muziekherinnering. Toppop 1977, ik was 6 jaar en zag Mull Of Kintyre. Een draak van een nummer natuurlijk, maar als zesjarige was ik diep onder de indruk. Veel later ontdekte ik The Beatles en die liefde is niet meer over gegaan.
Hoe waanzinnig moet het zijn om op je 67e de wereld rond te touren, arena's als Gelredome te vullen en bijna drie uur non stop te rocken, met zoveel plezier dat de gloed tot achterin de hal te voelen is. McCartney speelt uiteraard een groot aantal Beatlesnummers vanavond, en het gevaar ligt op de loer dat deze avond een obligate nostalgia trip wordt, een zoete singalong van platgedraaide hits. Maar niets is minder waar. Dit concert haalt met gemak mijn top 10 beste live ervaringen. Niet alleen oogt McCartney zeer vitaal, ook zijn stem heeft nog nauwelijks aan kracht ingeboet. Al bij de aftrap ben ik onder de indruk; Magical Mystery Tour en Drive My Car klinken alsof ze gister zijn opgenomen. Als Macca na het Fireman-nummer Highway achter de vleugel plaats neemt en The Long And Winding Road inzet staat ondergetekende met een brok in de keel. Niet alleen klinkt het kraakhelder en intens mooi, ineens daalt het besef in dat vlak voor mij een Beatle staat die live een van mijn favoriete nummers aller tijden speelt. De brok blijft bij Blackbird en Something. Waarvan de laatste uiteraard opgedragen is aan George Harrisson, en ingezet op een -van hem gekregen- ukelele.
Er zijn anekdotes over Jimi Hendrix, Eric Clapton en natuurlijk John Lennon, videoprojecties van de Beatlesrockband tot en met psychedelische trips bij Sgt. Pepper en filmbeelden van De Niro's nieuwe film bij de gloednieuwe titelsong (I Want To) Come Home.
Tuurlijk er zijn wat te zoete momentjes, als de hele zaal Ob-La-Di-Ob-La-Da meebrult en de eindeloze singalongs bij Give Peace A Change and Hey Jude. Ook het misplaatste vuurwerk bij Live And Let Die is echt teveel van het goede, maar dat wordt wat mij betreft ruimschoots gecompenseerd door denderende uitvoeringen van oa Get Back, Back In The USSR, Sgt. Pepper/The End en een van de hoogepunten; Helter Skelter.
Het enige echt raadselachtige is de vraag waarom McCartney geen strijkers- en blazerssectie heeft meegenomen. Geldgebrek kan het toch zeker niet zijn. Vooral bij Eleanor Rigby speelt hem dit parten. Vreemd genoeg klinkt A Day In The Life ondanks dit wel fris.
McCartney maakt veel contact met het publiek, reageert op spandoeken, geroep uit de zaal en spreekt ons regelmatig toe in het Nederlands. Nergens in de ruim twee en een half uur durende show voelt het routinematig aan. Macca's band is bijzonder soepel en professioneel met een speciale vermelding voor de fenomenale drummer die ongeveer de helft van de Beatles koortjes voor zijn rekening neemt en loepzuiver de hoge partijen meezingt tijdens het drummen.
Al met al heb ik bijna 3 uur in extase gekeken naar de man die ongeveer de popmuziek heeft uitgevonden, en nog steeds met recht een van de grootste entertainers van zijn tijd genoemd mag worden. Groot respect voor Sir Paul McCartney, en als er nog een volgende keer is dan ben ik er zeker weer bij.
The Long And Winding Road @ Gelredome
Helter Skelter @Gelredome
Blackbird @Gelredome
Setlist -Magical Mystery Tour -Drive My Car -Jet -Only Mama Knows -Flaming Pie -Got to Get You Into My Life -Let Me Roll It -Highway -The Long and Winding Road -(I Want To) Come Home -My Love -Blackbird -Here Today -Dance Tonight -And I Love Her -Mrs Vandebilt -Eleanor Rigby -Band on the Run -Ob-La-Di, Ob-La-Da -Sing the Changes -Back in the U.S.S.R. -Something -I’ve Got A Feeling -Paperback Writer -A Day in the Life -Give Peace a Chance -Let It Be -Live and Let Die -Hey Jude Encore 1: -Day Tripper -Lady Madonna -Get Back Encore 2: -Yesterday -Helter Skelter -Sgt. Pepper’s /The End ...LEES HIER VERDER...
Here Come The Clouds, oftewel ruim baan voor Cloudmachine, schreef ASP-collega Spookaap in april al. Waarom ze ondertussen nog niet heel groot zijn, is mij een raadsel. Volgens OOR zijn ze Hollands verborgen trots en volgens velen is frontman Ruud Houweling een van de beste songwriters van zijn generatie. Volgens mij hebben ze allemaal gelijk. Hun derde album Back On Land staat vol sfeervolle, melodieuze en gevoelige liedjes met schitterende teksten. Voor liefhebbers van Elliot Smith, Radiohead en Johan. Nu Johan niet meer is, lijkt Cloudmachine mij de enige ware kandidaat om de fakkel der Vaderlandse melodische pop over te nemen. Daarvoor hoef je niet bij Excelsior getekend te zijn. En als er dan ook nog zo'n adembenemend mooie video verschijnt bij single Save Haven, dan kan het alleen nog maar een kwestie van tijd zijn. Luister hiernaar mensen!
Cloudmachine speelt as. zondag een gratis instore in Amsterdamse platenzaak Concerto's Phantasio om 16.00 uur.
In het blokje ouwe lullen die de tent nog steeds uit rocken; Paul Weller. The Modfather wist in drie decennia drie totaal verschillende, maar even succesvolle carrières op te bouwen. Met The Jam in de jaren '70, de Style Council in de jaren '80 en vanaf de jaren '90 als solo artiest. Dat hij er nog lang geen genoeg van heeft bewees hij vorig jaar al met dubbelaar 22 Dreams die uitkwam op z'n vijftigste verjaardag. Voor begin 2010 staat zijn tiende (!) studioalbum gepland: Wake Up The Nation, en de eerste single is raar maar lekker: 7 & 3 Is The Strikers Name. Damn, wat rockt die man nog hard; chaos, noise en oversturing in de beste Britse traditie. Magazine Q krijgt de prijs voor beste omschrijving van deze single;
7 & 3.. is, in addition to incorporate a fabulous Albarn-esque melody line, absurdly great. If Noel [Gallagher, Oasis] and Damon [Albarn, Blur] had a love child, this would be it' Wat zij zeggen... Paul Weller - 7 & 3 Is The Strikers Name
De top 20 beste albums van het decennium volgens uw blogger. Mijn lijst bevat -weinig verrassend- dertien Britse bands, toch nog zes Amerikaanse en één Nederlandse. Iets meer dan de helft van de lijst zijn debuutalbums (13 stuks). Alle jaren van het decennium zijn vertegenwoordigd behalve 2009. Ik vond het nog wat te vroeg om te reflecteren over het huidige jaar. Na de klik de hele lijst met leuke linkjes. Ook op ASP is mijn lijst te vinden, die samen met de lijstjes van collegabloggers is verwerkt tot de beste 10 volgens ASP. 1 The Libertines - The Libertines (2004) Samen met The Strokes verantwoordelijk voor een complete generatie nieuwe bands die ouderwetse punk en rock ’n roll combineerden met garage en rammelende indierock. Op tweede album 'The Libertines' deden zij dat wat mij betreft nog meesterlijker dan op debuut 'Up The Bracket' met klassiekers als Can’t Stand Me Now, Music When the Lights Go Out en What Became Of The Likely Lads. 2 Kasabian - Kasabian (2004) Kasabian is wat mij betreft een buitencategorie. Revivalists van Madchesters baggy psychedelica (Happy Mondays, Stone Roses), gecombineerd met de lads-rock van (wijlen) Oasis. Kasabian houdt alleen en op eenzame hoogte de vlag van de Britse swagger hoog. En beukt ‘m door het plafond. Luister L.S.F. Club Foot 3 Editors - The Back Room (2005) Wat Strokes en Libertines aan het begin van de jaren nul deden, doen de Editors en Interpol halverwege het decennium opnieuw. Oud (Joy Division) en nieuw (indierock/postpunk) combineren en een nieuwe stroming is geboren, met een hele golf hippe bandjes in het kielzog (White Lies, Jetpacks, Airborne Toxic Event etc..). Niet alleen de songs maar ook de stem en het charisma van Tom Smith laten de balans flink doorslaan ten gunste van de Editors. Luister Munich (unplugged) en All Sparks. 4 The Strokes - Is This It (2001) Luister naar Someday (Letterman) en Soma. 5 The Killers - Hot Fuss (2004) Luister naar Mr. Brightside en All These Things That I've Done 6 Arctic Monkeys - Whatever People Say.. (2006) Luister naar Mardy Bum (Glastonbury) en When The Sun Goes Down 7 The Cribs - Men’s Needs, Womans Needs... (2007) Luister naar Be Safe en I'm A Realist (Jools) 8 MGMT - Oracular Spectacular (2008) Luister naar Weekend Wars en Electric Feel 9 U2 - All That You Can’t Leave Behind (2000) Luister naar In A Little While en When I Look At The World 10 The Streets - Original Pirate Material (2002) Luister naar Let's Push Things Forward en Has It Come To This 11 Moke - Shorland (2007) 12 The Enemy - We’ll Live And Die In These Towns (2007) 13 The Rifles - No Love Lost (2006) 14 Raconteurs - Consolers Of The Lonely (2008) 15 Ryan Adams - Gold (2001) 16 I Am Kloot - I Am Kloot (2003) 17 The Last Shadow Puppets - The Age Of The Understatement (2008) 18 The Verve - Forth (2008) 19 Nada Surf - Lucky (2008) 20 Ray Lamontagne - Trouble (2004)
De tweede London Calling van 2009 kan de boeken in als de galm-editie. Het aantal bandjes met overstuurde gitaren en groots echoende zang waren niet op één hand te tellen. Niks mis mee trouwens in deze donkere novembermaand vlak voor kerst.
Ook leerden we dit weekend dankzij A Place to Bury Strangers de overtreffende trap van herrie kennen, liepen we helemaal warm voor retroblues en bolhoeden bij Alberta Cross en werd het zomaar even zomer tijdens een denderende show van Jack Penate. Dat en meer na de klik! LONDON CALLING DAG 1
Vanuit de druilerige regen vluchten we al vroeg op de avond Paradiso in. Om half zeven is het nog lekker rustig en lopen we zonder problemen de bovenzaal binnen. Iets wat later op de avond geen optie meer is. Het Londonse Kings Of Spain trapt af met een nogal Iers klinkend rockmengsel wat jammer genoeg nergens overtuigd. Geen podiumuitstraling en geen uitschieters in de setlist, behalve een aardige spacejam aan het einde van de set. Meest opvallende factor; de enorme bassist die zo uit een jaren '80 metalband lijkt te zijn gestapt, en die we de rest van de avond nog vaak tegenkomen bij de bar.
Terwijl de poptempel volstroomt betreedt Sad Day For Puppets het bovenpodium. Niks London Calling, deze heren en dame komen uit Zweden. Melodieuze shoegaze, met teveel effect op de gitaren en te weinig hooks waardoor het geheel nogal zompig klinkt en het verlegen stemmetje van zangers Anna Eklund verdrinkt in de gitaarsoep. Jammer want het contrast tussen de hoog opgetrokken geluidsmuur en haar liefelijke zang is op plaat best aardig.
Beneden is het tijd voor de donkere en meeslepende Schotse galmrock van We Were Promised Jetpacks. De band is al behoorlijk gegroeid sinds ze kortgeleden verlegen en onder de indruk het bovenzaaltje voor zich innamen. De uit de klei getrokken frontman rent zowaar heen en weer met zijn gitaar tijdens het wel erg lange intro op Keeping Warm. Mooie set die halverwege een beetje dreigt in te zakken met This Is My House, This Is My Home, maar ruimschoots goed wordt gemaakt door het steeds beter klinkende Ships With Holes Will Sink. Eervolle vermelding voor drummer Darren Lackie die met zijn marsachtige drums de band zonder pardon door de set heen beukt.
The Leisure Society slaan we over omdat er ook gerookt, gedronken en gesocialised moet worden. Bovendien heeft uw verslaggever een lichte indiefolk allergie voor baarden, cello’s en meerstemmige zang. Dus met welgemeende excuses overgeslagen.
Als we een half uurtje later nietsvermoedend de benedenzaal weer inlopen voor A Place To Bury Strangers vinden we een hal vol stomgeslagen mensen die met grote ogen naar het podium staren. De werkelijk verbijsterende herrie die de drie mannen van APTBS de zaal inblazen doet zelfs m’n wangen klapperen. De band is een soort Joy Division die na een berg speed My Bloody Valentine besluit te spelen. De overtreffende trap van herrie. Donker, knetterhard en meedogenloos. Intrigerend, maar beslist niet aan te raden zonder oordoppen.
Helaas is The Twilight Sad in de bovenzaal niet meer bereikbaar, halverwege de trap is de opstopping al compleet. Jammer, want het nieuwe album ‘Forget The Night Ahead’ is een erg goede plaat. Op het scherm in de benedenzaal is het optreden gelukkig ook redelijk te volgen. De band zit bij hetzelfde label als We Were Promised Jetpacks (FatCat) en maakt eveneens genetisch bepaalde Schotse wall-of-sound-rock; donker, galmend, meeslepend en melodieus. De delivery is wat rauwer dan hun labelgenoten en zo te zien (op het scherm) het charisma van de zanger wat groter. Hopelijk komen ze nog eens terug bij de volgende editie.
Vooraf mijn persoonlijke favoriet Alberta Cross, bestaat uit Zweden en Engelsen opererend vanuit New York. Niet alleen de muziek maar ook de looks zijn een kruising tussen Kings Of Leon en The Black Crows; smoezelig grungy, lang haar, skinny jeans en de onafscheidelijke hoed van zanger Stakee. Met zijn unieke stemgeluid, en retro bluesrock met een flinke klets psychedelica gooit debuutalbum ‘Broken Side Of Time’ hoge ogen in de jaarlijstjes. Ook live stellen ze beslist niet teleur, vernieuwend is het allemaal niet, maar wel ontzettend lekker. Na albumopener Song Three Blues, volgen oa Old Man Chicago, Ghost Of City Life en titeltrack Broken Side Of Time. De hoge gekwelde stem van Stakee (jawel, met flink wat galm) snijd moeiteloos door de grote zaal. Hoewel het publiek mijn enthousiasme niet helemaal lijkt te delen gaan uiteindelijk de handen toch nog flink op elkaar bij afsluiter en hitje ATX. Hier gaan we nog veel meer van horen.
De hooggekuifde Ben Esser fungeert, met zijn vrolijke crossover samplepop, als uitsmijter van de dag maar krijgt het niet voor elkaar om over te komen als hoofdact. Hoewel hij een soepele performer is en wel in zijn element lijkt, blijft het allemaal erg lauw. De zaal gaat niet los, de band spettert niet van het podium. Zelf bij hitjes Braveface en Headlock gebeurt er weinig in de zaal. Jammer, want dit had net zo’n spetterende afsluiter kunnen worden als Jack Penate een dag later wél waarmaakt.
Gemist: Leisure Society, Little Death, Johnny Foreigner, Mirrors
LONDON CALLING DAG 2
Vandaag wat later ingestapt in verband met algehele vermoeidheid. Net op tijd om nog een staartje van de kundig gestylde Beth Jeans Houghton mee te krijgen. Ze ziet er alvast uit als een diva met zware make-up in een witgepoederd gezichtje, een blonde Amy Winehouse coupe en kort jurkje met enorme parelketting. Haar minimalistische en fragiele folkpop doet een beetje denken aan Laura Marling. Prachtige stem en gezellig rommelige performance.
De eerte act in de grote zaal heet The Boxer Rebellion. De band timmert al sinds 2003 aan de weg, maar door ziekte en verlies van een platendeal wilde het vooralsnog niet zo vlotten met deze Londenaren. De ervaring is echter goed zichtbaar in de manier waarop ze de grote zaal van Paradiso moeiteloos bedienen; overtuigend, strak en professioneel. Geen uitbundige podiumperformance maar goed in het gehoord liggende melodieuze rock met stadion ambitie, waarin zowel U2, Snow Patrol als Coldplay is te horen. De gitarist heeft bovendien goed op Nick McCabe van The Verve gelet en trakteert ons op enkele spacy gitaarsolo's. Het geluid van zanger Nathan Nicholson galmt over alles heen en doet af en toe denken aan Thom Yorke in z'n vroege jaren. Bij het laatste nummer is de zaal ook overtuigd wat een behoorlijk uitbundig applaus oplevert zo vroeg op de avond. Aangename verrassing.
Boven werkt Kid Harpoon zich ondertussen in het zweet met zijn akoestische gitaar. Wij blijven beneden voor Wild Beasts. Volgens het muziekjournaille maken ze artrock, en apart is het zeker. Eigenlijk is het instrumentaal gezien helemaal niet zo afwijkend, het zijn de stemmen van zangers Hayden Thorpe en Tom Fleming die de muziek tot een geheel eigen beleving maken. Thorpe wisselt moeiteloos van falset naar bariton binnen één nummer en doet dit loepzuiver. Fleming heeft een wat algemener stemgeluid maar verrast met her en der een absurde uithaal. Mede door de bloedserieuze uitstraling wordt het echter al gauw wat zwaar op de hand, en operastemmen in combinatie met rockmuziek neigt wat mij betreft wat teveel naar prog. Tijd voor een biertje in de bovenzaal..
..alwaar Violens hun britpopkunstje in Brooklynsaus serveert. Leuk bandje, goeie sound, prettige stem, aardige performance met zo af en toe een aparte twist in de, verder wat doorsnee rocknummers maar het beklijft allemaal niet erg.
Beneden kampt Bombay Bicycle Club met technische problemen die zorgen voor een moeizame start. Maar bij het derde nummer komen de piepjonge heren er goed in en wordt dit een alleraardigst optreden. BBC maakt hoekige rocksongs met rammelende gitaren en moet het vooral hebben van het specifieke stemgeluid van zanger Jack Steadman. Aan het visuele aspect mag wat mij betreft nog wel wat aandacht worden besteed, het lijkt alsof ze zo van een zaterdagavondje bankhangen het podium op zijn gestapt, maar de bewegingen van Steadman zijn wel weer intrigerend. Debuutalbum I Had The Blues... had mij nog niet zo overtuigd maar dit optreden valt beslist niet tegen. Het publiek slikt het allemaal als zoete koek. Er ontstaat zowaar een pit, inclusief crowdsurfers en een stage-invasion, waar de band zich overigens helemaal niks van aantrekt. Met wat meer bravoure, overtuiging en styling kan deze band flink groot groeien.
Uiteraard niet voor niets als hoofdact geprogrammeerd, maar toch wordt Jack Penate voor mij de grote verrassing. Het voorheen wat chubby mannetje met akoestische gitaar liet met zijn swingende show op Lowlands al zien dat hij flink gegroeid is, maar ontpopt zich in Paradiso tot een ware rockster en publieksmenner. De zomerse mix van pop, rock, ska en soul laat de zon uitbundig schijnen in de grote zaal. De aftrap met Spit At Stars en Everything is New is het startsignaal van een klein uurtje feest. Bij Let's All Die springt de zaal vrolijk op en neer en gooit Penate zichzelf in het publiek. Als afsluiter en zomerhit Tonight’s Today wordt ingezet is het feest compleet en wordt er zelfs bij de bar en op de balkons uitbundig gedanst. Wederom wordt het podium aan het einde bestormd door een golf enthousiast dansende fans. Feestje!
Blij en verzadigd kijken we vanaf het balkon met enige verbazing naar de zevenkoppige Phenomenal Handclap Band die precies zo funky en retro klinken als de naam doet vermoeden. De band is een maffe mengelmoes van twee prachtige zangeressen, een in leer gestoken dj/annex toetsenist, een drummer die gecast lijkt voor Spinal Tap en een zeer harige gitarist in wapperend gewaad die op Woodstock niet misstaan had. De voornamelijk instrumentale mix van vintage funk, soul en synths is strak en swingend, maar het publiek gaat er slechts schoorvoetend in mee. Na Jack Penate wil iedereen lekker doorspringen en meebrullen op indiehits tijdens de Noodlanding afterparty. En gelukkig, de rest van de nacht kan dat ook.
Tijd om weer eens wat Nederlandse muziek onder de aandacht te brengen. Rob Klerkx, bekend als drummer van Moke, maakte afgelopen zomer zijn eerste solo album: 'Unleash'. En vergis je niet, Unleash lijkt in de verste verte niet op de muziek waar Moke groot mee werd. Melancholische liedjes met folk en country invloeden is wat Klerkx maakt als hij niet met de heren van Moke op pad is.
In het najaar verbleef hij een paar dagen in Schotland om een video te maken bij single 'She Said'. In de grauwe regenachtige straten van Glasgow bracht hij een ode aan de Schotse vrouwen daar. Na de klik het sfeervolle resultaat.
Posts
De scheidslijn tussen folk en singer/songwriter muziek is een beetje een vage. Maar wellicht omdat folk het toverwoord is van deze tijd wordt newbie Alan Pownall alvast in dit hokje geduwd. Dat hij huisgenoot is van Mumford & Sons en labelgenoot van Noah And The Whale zal hier ook wel toe bijdragen. Met het fijnbesneden uiterlijk van een jonge David Bowie of Brett Anderson lijkt deze 24-jarige Londenaar echter weinig op het prototype folkzanger.
