THE VACCINES IN PARADISO (27.02.2011)

What did you expect from the Vaccines? is de naam van het aankomende debuutalbum van The Vaccines, één van de grote hypes van dit moment. En ja; een nummer 3 notering in de BBC list of 2011 en genamecheckt worden als oa de nieuwe Ramones, Libertines en Drums schept inderdaad enige verwachtingen

Ook in de uitverkochte bovenzaal van Paradiso is een voorzichtige opwinding voelbaar over dit Londense viertal, wiens staat van dienst voorlopig nog niet verder rijkt dan 2 singles. The Vaccines lijken zelf gelukkig weinig last te hebben van hun gehypte status. Zonder al teveel omhaal spelen ze in dik drie kwartier iedereen omver met een energie en overtuiging die de verwachtingen van het begin tot het einde waar maken.

Het gaat allemaal recht vooruit; puntige rocksongs die even abrupt eindigen als ze beginnen en over het algemeen rond de twee minuten klokken. Invloeden varieren van Ramones, The Jam en Jesus And Mary Chain tot wat meer hedendaagse bands als The Drums en Glasvegas.

Ondanks de rauwe recht-toe-recht-aan benadering hebben de liedjes een slim vakmanschap en meer diepte dan je op het eerste gehoor zou zeggen. "I think it takes balls to make simple music", zegt zanger Justin Young in een interview met de BBC, om maar aan te geven dat eenvoudige songs maken niet betekent dat er geen diepgang in moet zitten.

Daarvan getuige bijvoorbeeld het wave achtige A Lack Of Understanding en het bijna epische Family Friend, dat live ontaard in opzwepende marsdrums en een flinke bak feedback. Dankzij de gebruikelijke internetkanalen worden aanstekelijke hitjes als Post Break Up Sex, Blow up en natuurlijk Wreckin' Bar al voorzichtig meegezongen.

The Vaccines is geen band van gedoe. Geen attitude of gevatte praatjes on stage, maar gewoon sympathieke jongens die weten hoe je een pakkend nummer maakt en dat live kunnen onderschrijven. Eigenlijk is bijna elk liedje raak en van het soort kwaliteit dat zo vertrouwd klinkt dat je denkt dat je het al jaren kent, zonder aan frisheid in te boeten.

Na 14 nummers in krap 50 minuten is het gedaan; voorbij voor je er erg in hebt en het enige wat je eigenlijk wilt is de hele set nog een keer horen. Ons hebben ze helemaal overtuigd, we kijken uit naar de festivals deze zomer, waar ze zomaar zouden kunnen uitgroeien tot publieksfavoriet.

The Vaccines - Wreckin' Bar/If You Wanna (live@Paradiso)


Setlist:

Wolf Pack
We Are Happening
Post Break-Up Sex
Blow It Up
It's All Good
All In White
Under Your Thumb
Wetsuit
A Lack of Understanding
Wreckin' Bar
If You Wanna
Family Friend
encore
Sometimes Good Guys (Don't Wear White)
Norgaard

Gezien: The Vaccines, Paradiso, 26 februari 2011

...LEES HIER VERDER...

DE 10 BESTE ALBUMS VAN 2010

Koude rillingen in de hitte, lome melodieën, veelbelovende debutanten en mooie producties. En hulde aan mr. Burton, zware tassen en The Spark. Kortom; mijn 10 albums van 2010.

10. The Thermals - Personal Life
Dankzij Spotify en zonder voorkennis stuitte ik op deze band. Later las ik ergens dat ze vroeger veel beter waren. Meer punk enzo, minder geproduceerd. Geproduceerd is natuurlijk een beetje een vies woord. Dat moet ik dan maar eens uit gaan vinden, hoe dat zit. Ik vind ze in ieder geval in 2010 heel goed. Mooi geproduceerd ook.

9. Jon Allen- Dead Mans Suit
Rafelige emotie, een jonge Rod Stewart. Schitterende stem, hardwerkende jongen, zeer getalenteerd en goede backing-band. Luister naar In Your Light en huiver. Dit is zo'n plaat die je eindeloos kunt blijven draaien. Doet het ook erg goed met kerst trouwens. En Allen haalt hiermee zomaar mijn 10.

8. Paul Weller - Wake Up The Nation
Kleine kans dat Weller niet in mijn lijst staat als hij een nieuwe plaat uitbrengt. Heroes are forever. Wake Up The Nation grijpt (meer dan zijn vorige solo albums) terug op het hoekige werk van The Jam. Stevig en gevarieerd.

7. The Coral - Butterfly House
Soms weet je pas als het terug is wat het was dat je zo hebt gemist in de albums daarvoor. The Spark. Butterfly House heeft alles in zich wat een goed Coral album bezit, met als bonus een fris fruitige sprankeling van hervonden chemie.

6. Broken Bells - Broken Bells
Daar is hij, Mr Brian Joseph Burton alias Danger Mouse. Hoe briljant is die man eigenlijk? Alleen al dit jaar is hij verantwoordelijk voor 3 ongekend sterke albums; van de Black Keys, Danger Mouse & Sparklehorse (net buiten m’n top 10) en Broken Bells. En dan heb ik het nog niet eens gehad over eerder werk met Beck, The Gorillaz, Gnarls Barkley... Maargoed, hij dus. Samen met James Mercer van The Shins, de man met één van de mooiste vocalen van deze tijd. Een gouden combinatie.

5. Frightened Rabbit - The Winter Of Mixed Drink
“You know when you’re carrying a really heavy bag for what seems like forever and you reach wherever you’re going, finally dump it down on the floor and it feels like your arms are slowly rising up in happy relief.” Aldus de NME om het gevoel bij deze plaat te omschrijven. Niets aan toe te voegen.

4. The Black Keys - Brothers
Vuig en zompig; the way we like it. Ook de Black Keys stoten dit jaar, net als The National, door naar het grote publiek. Verdiend! Riep iemand Danger Mouse?

3. Balthazar - Applause
Bijzonder sterk debuutalbum. “Gortdroog, melodieus, laidback, vol hitpotentie, de lo-fi Arctic Monkeys... “ Aldus een greep uit de recensies. Bathazar is inderdaad precies al het voorgaande. Ga dit luisteren en laat je meeslepen door de heerlijk loom gezongen vreemde teksten van Maarten Devoldere en Jinte Deprez, het zachtjes rammelend gitaarwerk en een paar heerlijke baslijnen...

2. Tame Impala – Innerspeaker
Eén van de grootste verassingen van dit jaar. Jaren ’60 psychedelica met een zanger die klinkt als John Lennon, en dan toch nergens als copycat klinken. Dat is een prestatie. Heerlijk, dromerig toegankelijk... Werelddebuut.

1. The National - High Violet
In juli dit jaar schreef ik over een gedenkwaardig optreden op een mooie zomeravond in Brooklyn: “Deze man [Mat Berninger] zorgt ervoor dat je elk haartje op je lijf afzonderlijk overeind voelt komen tot één grote rilling terwijl het buiten 32 graden is. Wie doet hem dat na?” Daarom dus, The National op 1 in deze lijst.

...LEES HIER VERDER...

MILES KANE'S ODE AAN THE MUSIC MACHINE

Begin volgend jaar verschijnt het eerste solo album van Miles Kane, voormalig frontman van The Rascals en vooral bekend als wederhelft van Alex Turner in The Last Shadow Puppets.

Inhaler is de eerste single en klinkt eigenlijk precies als een combinatie van beide bands. Ook hier heeft Kane zich laten beinvloeden door de jaren 60, specifieker gezegd, Inhaler is een remake (of ode aan, zo je wilt) van het nummer Mother Nature Father Earth van 60's garage-psychedelica band The Music Machine.

Het is nog niet duidelijk hoe Kane's album gaat heten of wat de exacte releasedatum is, wel is bekend dat niemand minder dan Noel Gallagher gastvocalen levert op het nummer 'My Fantasy'. Als tegenprestatie speelt Kane mee op het lang verwachte solo album van Gallagher, dat ergens diep in 2011 zou moeten uitkomen.

Miles Kane - Inhaler


De officiele video van Inhaler vind je hier (live at MOJO-Liverpool)
Het nummer Mother Nature Father Earth van The Music Machine vind je hier
...LEES HIER VERDER...

THE BOXER REBELLION IN PARADISO (11.11.10)

The Boxer Rebellion is typisch zo'n band met een lange adem en een hoge gun factor. Gisteravond stonden ze in de uitverkochte bovenzaal van Paradiso en lieten ze zien dat ze eigenlijk een maatje te groot zijn voor deze zaal.

Sinds 2003 timmert The Boxer Rebellion aan de weg met goed in het gehoor liggende, galmend sferische shoegazerock met de nodige hitpotentie. Een sound die zich beter leent voor de grote stadions dan de intieme setting van Paradiso.

Jarenlang echter werd de Londonse band geplaagd door botte pech. Het begon veelbelovend in 2003 toen ze getekend werden door legendarische platenbaas Alan McGee (Oasis, Primal Scream, Libertines) en er een tour met The Killers werd gepland. Maar Zanger Nathan Nicholson werd ernstig ziek, de tour werd gecancelled en twee weken na het verschijnen van debuutalbum Exits in 2005 ging het label van McGee zielloos ten onder.

Sindsdien brengt The Rebellion materiaal in eigen beheer uit en grijpen ze elke gelegenheid aan om te spelen. Gisteravond stond er een geoliede, hardwerkende en strakke band op het podium, die misschien nog wat meer eigen karakter moet ontwikkelen, met name in de interactie met het publiek maar verder klaar is voor de grotere zalen.

In februari verschijnt hun derde plaat A Cold Still en de preview gisteravond van oa de nummers Step Out Of the Car en The Runner klonk veelbelovend. Zou dit dan de verdiende doorbraak betekenen?

The Boxer Rebellion - Red Light Means Go


The Boxer Rebellion - Forces


Website
Facebook

...LEES HIER VERDER...

LUISTER LIAM GALLAGHER'S BEADY EYE

Vandaag lanceert Beady Eye, de nieuwe band van Liam Gallagher hun eerste gratis downloadtrack. Ha, de nieuwe band van Liam.. dat is natuurlijk gewoon Oasis. Maar dan zonder gitarist en hofleverancier van britpophits Noel Gallagher, die na de zoveelste ruzie met broer lief, zijn kapotgeslagen gitaar aan de wilgen hing.

En terwijl Noel voorlopig de brave huisvader uithangt en sport-programma's presenteert met komiek Russel Brand, hebben Liam en zijn Oasis-maatjes topproducer Steve Lillywhite gestrikt en werd deze zomer een plaat opgenomen.

Hoe klinkt dat? Uiteraard vindt Gallagher zelf dat Beady Eye the next big thing is, maar Bring The Light is vooral een nogal standaard, recht toe recht aan rock 'n roll nummer in de traditie van Jerry Lee Lewis. Niet speciaal iets mis mee maar echt warm lopen we er op de redactie nog niet voor. Misschien u wel. Oordeelt u zelf.


...LEES HIER VERDER...

JON ALLEN IN DE MELKWEG (02.11.10)

De oude zaal van de Melkweg is goed gevuld voor singer/songwriter Jon Allen. Zijn debuutplaat Dead Mans Suit kwam begin dit jaar in Nederland uit en single 'In Your Light' heeft flink wat airplay gekregen. Vanavond speelt hij bijna het hele album aangevuld met wat werk van een eerdere EP en een voorproefje van zijn nieuwe cd die volgend voorjaar uitkomt.

Allen is het type natuurlijke performer; een beetje een troubadour, met akoestische gitaar, corduroy jasje, verwaaid haar en warrig baardje. Hij bezit die kenmerkende ontwapenende Britse charme van bescheidenheid verpakt in humor, wat hem direct de zaal voor zich doet winnen. Dit, tezamen met zijn prachtige hese stemgeluid, maakt het een groot plezier om naar te kijken en luisteren. Hij wordt in de pers veelvuldig vergeleken met een jonge Rod Stewart die dezelfde rafelige emotie bezit, maar invloeden van Bob Dylan en Neil Young zijn ook nooit ver weg.

De set begint klein en ingetogen (alleen Allen en gitarist Simon Johnson, die tevens een prachtige tweede stem levert) met een akoestisch setje van Going Home, een Iers aandoend folkliedje dat eerder gebruikt werd in een commercial van Landrover, en countryballad Lay Your Burden Down. Pas bij Take Me To The Heart valt de band in, wat live een stuk indrukwekkender klinkt dan op de plaat. Het gevaar van dit genre is dat teveel akoestische gevoeligheid live vrij snel tot een verzadigpunt komt, maar met Allen's uitstekende band blijft het tempo er lekker in.

Bij Happy Now wordt al voorzichtig meegezongen en als single In Your Light voorbijkomt durft Allen het aan om het publiek een heel refrein te laten zingen. Waarvoor we vervolgens uitgebreid bedankt worden. Vlak voor de encore geeft Jon aan dat hoewel dit het laatste nummer we natuurlijk allemaal wel weten hoe het werkt, maar hij wil ons toch alvast bedanken voor het geval hij onverhoopt geëlektrocuteerd wordt en geen toegift kan spelen. Je weet tenslotte nooit..

Als dan in de encore eindelijk titelsong Dead Mans Suit voorbijkomt, na veelvuldige verzoeken van een man op het balkon, is iedereen tevreden. De show eindigt net zo ingetogen als hij begon met prachtige nieuwe ballad Last Orders. Daarna staat Allen zelf een doosje meegebrachte cd's te verkopen, die veel te snel zijn uitverkocht en loopt de band gewoon door het publiek de apparatuur naar buiten te schuiven. Precies het soort rommelige charme dat past bij deze gloedvolle avond.

In Your Light


...LEES HIER VERDER...

MOKE + METROPOLE ORKEST

Misschien niet zo'n voor de hand liggende samenwerking, die tussen Moke en het Metropole Orkest. Wel eentje die erg goed uitpakt. Vier gezamenlijke studiodagen in februari en een muzikale en persoonlijke klik tussen band en dirigent Jules Buckley leidde tot een verregaande collaboratie.

Als resultaat debuteerde het orkest dit jaar samen met de Amsterdamse rockers op Neerlands grootste festivalpodium Pinkpop (voor Moke de 2e jaargang op rij). Op 15 oktober verschijnt hiervan een live CD/DVD, én aanstaande zaterdag 9 oktober geven band en orkest samen een avondvullende show in de Heineken Music Hall.

Voor het Metropole past Moke uitstekend in het programma 'de week van het Metropole' een vorig jaar gestart jaarlijks evenement waarbij het orkest de grenzen tussen klassiek en pop verkend, samen met (inter)nationaal bekende artiesten. Ook voor Moke was de timing perfect. Met het eind vorig jaar verschenen tweede album The Long And Dangerous Sea zette de band een grootser en meer georkestreerd geluid neer, dat zich prima leent voor deze samenwerking.

Het album dat simpelweg Moke + Metropole Orkest heet bevat geen nieuw Moke materiaal. Wel een volledige registratie (zowel op CD als DVD) van de Pinkpop show, behind the scenes materiaal en drie studiotracks. Naast een bewerking van The Emigration Song zijn dat twee mooi uitgevoerde covers; Enjoy The Silence van Depeche Mode en nieuwe single Survive van David Bowie. Luister hieronder naar Survive in de Moke uitvoering en het origineel van Bowie.

Live:
Zaterdag 9 oktober, Heineken Music Hall (Amsterdam)
Download Survive op itunes




...LEES HIER VERDER...

THUISWEDSTRIJD VOOR THE NATIONAL IN BROOKLYN

Terwijl in New York de hitte langzaam plaats maakt voor een zwoele zomeravond, fietst uw verslaggever Prospect Park binnen, de enorme groene oase van Brooklyn en misschien wel het mooiste park van de stad. The Prospect Park Bandshell is het oudste openlucht podium van New York en programmeert al 32 jaar bands. Vanavond behoort het podium toe aan Brooklyn's eigen The National.


Als de laatste dromerige klanken van support Beach House tussen de bomen verdwijnen worden de picknick-kleedjes opgevouwen en dromt de menigte naar voren. Al bij de eerste klanken van Runaway barst een daverend gejuich los, het is duidelijk dat The National hier een thuiswedstrijd speelt. Bijna alles wordt meegezongen en elke uithaal en beweging van zanger Matt Berninger levert groot enthousiasme op.

Uiteraard ligt het zwaartepunt vanavond op High Violet, het album waarmee de band eindelijk grote internationale erkenning verdienden. Daarnaast spelen ze verrassend veel van Alligator uit 2005, zoals het gevoelige Baby, We'll Be Fine.

Het nummer Slow Show wordt speciaal opgedragen aan Leonard Cohen omdat de bagage van de band in Portugal met die van hem is verwisseld. De gitaren van Cohen durft de bescheiden band niet aan te raken, dus spelen ze vanavond op geleende instrumenten. De band lijkt, ondanks de lange weg die ze hebben afgelegd, nog steeds lichtelijk verbaasd over het recente succes, hoewel Berninger grapt dat ze gelukkig vanavond voor het eerst lopend naar hun optreden konden; zo'n stretchlimo gaat ook vervelen.

Berninger doet zijn karakteristieke schutterige bewegingen, loopt schijnbaar besluiteloos heen en weer over het podium om vervolgens exact getimed een enorme uithaal te produceren zoals in het adembenemende Squalor Victoria. De hoge uithalen zijn niet altijd even zuiver en de lage noten regelmatig mompelend, maar hij zingt zo vol overgave zijn hart uit z'n lijf dat het niet uitmaakt. Deze man zorgt ervoor dat je elk haartje op je lijf afzonderlijk overeind voelt komen tot één grote rilling terwijl het buiten 32 graden is. Wie doet hem dat na?

De band is ogenschijnlijk rommelig maar speelt eigenlijk een zeer geoliede rockshow. Vooral het smerig scheurende Available, gevolgd door de ingehouden Cardinal Song maakt diepe indruk, evenals afsluiter Fake Empire. Er trekt er een voelbare rilling door het park als 5.000 kelen woord voor woord meezingen.

In de toegift pakt de band nog even zwaar uit met Secret Meeting, Mr. November en natuurlijk Terrible Love. Als Berninger vertelt dat dit park zijn favoriete plek is, en vraagt of iedereen die uit Brooklyn komt heel hard wil schreeuwen is het duidelijk. De thuisbasis is trots op hun band, en Brooklyn is mede door The National momenteel dé hofleverancier van uitzonderlijk talent.

Little Faith


Bekijk hier de setlist.

You're The Same As Me opereert momenteel vanuit Brooklyn, New York.
...LEES HIER VERDER...