donderdag 29 juli 2010

THUISWEDSTRIJD VOOR THE NATIONAL IN BROOKLYN

Terwijl in New York de hitte langzaam plaats maakt voor een zwoele zomeravond, fietst uw verslaggever Prospect Park binnen, de enorme groene oase van Brooklyn en misschien wel het mooiste park van de stad. The Prospect Park Bandshell is het oudste openlucht podium van New York en programmeert al 32 jaar bands. Vanavond behoort het podium toe aan Brooklyn's eigen The National.


Als de laatste dromerige klanken van support Beach House tussen de bomen verdwijnen worden de picknick-kleedjes opgevouwen en dromt de menigte naar voren. Al bij de eerste klanken van Runaway barst een daverend gejuich los, het is duidelijk dat The National hier een thuiswedstrijd speelt. Bijna alles wordt meegezongen en elke uithaal en beweging van zanger Matt Berninger levert groot enthousiasme op.

Uiteraard ligt het zwaartepunt vanavond op High Violet, het album waarmee de band eindelijk grote internationale erkenning verdienden. Daarnaast spelen ze verrassend veel van Alligator uit 2005, zoals het gevoelige Baby, We'll Be Fine.

Het nummer Slow Show wordt speciaal opgedragen aan Leonard Cohen omdat de bagage van de band in Portugal met die van hem is verwisseld. De gitaren van Cohen durft de bescheiden band niet aan te raken, dus spelen ze vanavond op geleende instrumenten. De band lijkt, ondanks de lange weg die ze hebben afgelegd, nog steeds lichtelijk verbaasd over het recente succes, hoewel Berninger grapt dat ze gelukkig vanavond voor het eerst lopend naar hun optreden konden; zo'n stretchlimo gaat ook vervelen.

Berninger doet zijn karakteristieke schutterige bewegingen, loopt schijnbaar besluiteloos heen en weer over het podium om vervolgens exact getimed een enorme uithaal te produceren zoals in het adembenemende Squalor Victoria. De hoge uithalen zijn niet altijd even zuiver en de lage noten regelmatig mompelend, maar hij zingt zo vol overgave zijn hart uit z'n lijf dat het niet uitmaakt. Deze man zorgt ervoor dat je elk haartje op je lijf afzonderlijk overeind voelt komen tot één grote rilling terwijl het buiten 32 graden is. Wie doet hem dat na?

De band is ogenschijnlijk rommelig maar speelt eigenlijk een zeer geoliede rockshow. Vooral het smerig scheurende Available, gevolgd door de ingehouden Cardinal Song maakt diepe indruk, evenals afsluiter Fake Empire. Er trekt er een voelbare rilling door het park als 5.000 kelen woord voor woord meezingen.

In de toegift pakt de band nog even zwaar uit met Secret Meeting, Mr. November en natuurlijk Terrible Love. Als Berninger vertelt dat dit park zijn favoriete plek is, en vraagt of iedereen die uit Brooklyn komt heel hard wil schreeuwen is het duidelijk. De thuisbasis is trots op hun band, en Brooklyn is mede door The National momenteel dé hofleverancier van uitzonderlijk talent.

Little Faith


Bekijk hier de setlist.

You're The Same As Me opereert momenteel vanuit Brooklyn, New York.

...LEES HIER VERDER...

zondag 25 juli 2010

TRIXIE WHITLEY HEEFT SOUL

Als je als 22-jarige Belgische gevraagd wordt als frontvrouw voor Black Dub, de band van muzikaal genie Daniel Lanois (producer/songwriter voor oa U2, Bob Dylan, Neil Young en Peter Gabriel) dan doe je iets heel erg goed. En dat doet Trixie Whitley. Niet alleen heeft deze Belgisch/Amerikaanse schone een stem waar de soul vanaf spat, ze speelt ook nog eens zeer verdienstelijk drums, keyboard en gitaar.


Whitley groeide op in New York en na een aantal jaren in Belgie keerde ze op haar 17e definitief terug naar Amerika. Ze nam de afgelopen tijd twee EP's op; Strong Blood, geproduceerd door Meshell Ndegeocello (2008) en The Engine (2009).

Samen met Black Dub bracht ze onlangs de single I'd Rather Go Blind uit. Het eerste Black Dub album was gepland voor einde dit jaar maar is uitgesteld tot nader order nadat Daniel Lanois betrokken raakte bij een ernstig motorongeluk. Ook de geplande tour werd afgelast. Whitley heeft ondertussen een nieuwe gelegenheidsband om zich heen verzameld waarmee ze onder haar eigen naam optreedt totdat Black Dub weer up and running is.

Voor wie toevallig in New York verblijft deze zomer; aanstaande maandag is ze te bewonderen in The Rockwood Music Hall (Lower East Side).





...LEES HIER VERDER...

zondag 6 juni 2010

MLDC'S TRAGIC TALES OF A GENIUS

Dat Vlaanderen excelleert in prachtige muziek bepleitte ASP collega Peter onlangs al bij het aanprijzen van Marble Sounds. En hoewel de ogen van indieminnend Belgie en Nederland vooral gericht zijn op Vlaanderen doet ook Wallonie een stevige duit in de zak met het onlangs verschenen 'Tragic Tales Of A Genius'. Een pop-opera gebaseerd op het leven van Brian Wilson, van de Luikse band My Little Cheap Dictaphone (tegenwoordig kortweg MLDC).

Een pop-opera? Jawel, en vergeet direct de associatie met pompeuze jaren '70 conceptrockers want dit is andere kost. Rijk georkestreerd dat wel, maar bombastisch of sentimenteel wordt de plaat nergens. Tragic Tales Of a Genius is muzikaal gezien eerder schatplichtig aan Mercury Rev, Elbow, Flaming Lips en een vleugje Oasis en Coldplay.

Het album verhaalt over het getormenteerde bestaan van het muzikale genie, geplaagd door innerlijke demonen, eenzaamheid en een beroerde jeugd, altijd op zoek naar verlichting in de muziek. Naast het leven van Brian Wilson haalde MLDC ook inspiratie uit de biografien van Tom Waits en Johnny Cash.

Voor single What Are You Waiting For wist de band niemand minder dan Jonathan Donahue van Mercury Rev te strikken voor een vocale gastbijdrage. Bekijk hieronder de schitterend geanimeerde cinema-noir clip.



...LEES HIER VERDER...

NIETS AAN DE HAND MET DARWIN DEEZ

In de categorie zomerhit lijkt Darwin Deez goede kansen te maken met de aanstekelijke single Radar Detector. Vrolijk rammelende, niets aan de hand indiepop uit New York. Ja, daar worden we blij van.

Dat de band onder aanvoering van de uberblije hippie Darwin Smith on stage tussen elk nummer absurde aerobicdansjes uitvoert en melige medleys inzet, vergeven we ze dan maar. Het London Calling publiek was er dit voorjaar -terecht- nog niet helemaal klaar voor, zo'n overdosis opgewektheid.

Hun gelijkgenaamde debuutalbum klinkt echter helemaal niet onaardig, met name uitschieters als genoemde single, Bad Days, Bomb Song en Constellations (twinkle, twinkle little star). BBC Radio 1 vergeleek de band al met buddies The Strokes. Daarvoor is naar mijn menig hun geluid te eenzijdig, maar een vrolijke Strokes-light? Wel ja. Luister naar Radar Detector.



...LEES HIER VERDER...

zaterdag 15 mei 2010

PAUL WELLER IN DE MELKWEG

Twee avonden stond veteraan en Mod-held Paul Weller in de Melkweg, en uw verslaggever was er bij. Twee avonden van hoog niveau, enorm speelplezier, bezieling en een gedrevenheid waar menig 20-jarige jaloers op zou zijn.

Weller is er de man niet naar om zich ergens makkelijk vanaf te maken, om avond aan obligate best-of sets ten gehore te brengen. Hij weet zich na een carrière van 35 jaar nog steeds te vernieuwen (luister dat eclectische nieuwe album 'Wake Up The Nation'), hij perst elke show het allerbeste van zichzelf uit z'n tenen, en doet dit alles met zoveel passie en vuur dat het een genot is om de hem live te aanschouwen. Of zoals OOR terecht stelt: de grootmeester aan het werk.

Verrassende touropener
De eerste show van de Europese tour blijkt er één vol verrassingen. Wie komt voor de bekende, stemmige singer/songwriter ballads van Weller komt bedrogen uit. In hoog tempo en ongekend hard wordt zo'n beetje het gehele nieuwe album over het publiek uitgestort, afgewisseld met een aantal origineel gekozen oudere tracks (wo Dust & Rocks, Start!, Strange Town). Weinig rustmomenten, geen akoestische intermezzo's maar dik anderhalf uur rock 'n roll waarin alle mogelijke stijlen voorbij komen. De punkrock van The Jam klinkt nog steeds lekker rauw, Style Council hit Shout It To The Top is nog even fris als 25 jaar geleden en het nieuwe werk is een rare maar aangename mengelmoes van rock 'n roll, motown en acid jazz.

Het is de eerste helft voor het publiek duidelijk even wennen, maar dat geldt ook voor de band die in deze aftrap zoekt naast de juiste balans in de setlist. Na een nummer of zeven gaat de hoogste versnelling eraf en wordt het live verrassend goed uit de verf komende Trees ingezet. Een tweede rustpunt volgt vlak voor het einde met het prachtige, song for lost souls everywhere, Broken Stones. In de toegift voert de Modfather het tempo weer flink op en wordt de zaal, tot grote euforie van de oudere garde The Jam-fans, getrakteerd op twee nummers die lang niet live zijn gehoord; Art School, in duet met toetsenist Andy Crofts en Scrape Away. Ondanks de wat rommelige set en het slecht afgestelde geluid (een vervelende Melkweg kwaal) kan dit concert de annalen in als overdonderend, rauw en uniek.

Geoliede vrijdag
Vanavond start Weller ingetogen met Into Tomorrow, Aim High en Seaspray, om daarna gas te geven met Moonshine, de opener van gisteravond. Er is flink aan de setlist gesleuteld, en niet alleen in volgorde. Maar liefst 14 van de 27 nummers vanavond zijn gister niet gespeeld. Toegevoegd is bijvoorbeeld pianoballad Invisible, One Bright Star en een daverende uitvoering van Peacock Suit. Het geluid is nog steeds niet optimaal maar de set kent een betere opbouw met meer rustpunten. Dit heeft wel tot gevolg dat halverwege de aandacht wat verslapt met Andromeda, het lang uitgesponnen Pieces Of A Dream en de eigenlijk wat saaie cover How Sweet It Is (To Be Loved By You).

Maar met verrassing Pretty Green wordt wederom een lang niet gehoord The Jam nummer gespeeld, en is de zaal in één klap weer wakker en helemaal op stoom tot aan de eerste toegift. Die bestaat vanavond uit een schitterende meerstemmige akoestische set met prachtige uitvoeringen van All On A Misty Morning en Brand New Start waarin ook de drummer een couplet voor zijn rekening neemt, en Steve Cradock uitblinkt op slideguitar. Als tijdens de tweede toegift opnieuw Art School wordt gespeeld en afsluiter Whirlpools End wordt er voorin flink gesprongen.

Qua opbouw was vrijdag de betere avond, maar in uniciteit scoort voor mij de donderdag het hoogst. De enthousiast springende NRC recensent naast mij, die de show van donderdag met vijf sterren beloonde, vat twee intense avonden in één prachtige zin samen. Dit is muziek om in te wonen.

Strange Town, Melkweg, donderdag 13 mei 2010


Brand New Start, Melkweg vrijdag 14 mei 2010


setlist van donderdag
setlist van vrijdag

...LEES HIER VERDER...

donderdag 15 april 2010

GRUIZIGE HERRIE VAN DE ARCHIE BRONSON OUTFIT

Ook ineens zin in een flinke bak zompige, gruizige en galmende garage psychedelica? Dan moet u bij de Archie Bronson Outfit zijn.

Dit Britse trio timmert al jaren aan de weg met denderende drums, smerige rammelgitaren en hoekige riffs. Op het recent uitgekomen Coconut maken ze voor het eerst gebruik van synthesizers en dance grooves zonder hun garage afkomst te verloochen. En dat levert, zeker in de eerste helft een explosief geheel op.

Opener Magnetic Warrior dendert als een sneltrein langs je trommelvliezen, terwijl het donkere Shark Tooth eigenlijk een heel aanstekelijk ritme heeft, en samen met Hoola en Chunk bijna poppy klinkt, ware het niet voor het overstuurde stemgeluid van zanger Sam Windett.

Helaas zakt de plaat in het tweede deel flink in. De te schelle productie en de overstuurde gruizigheid beginnen dan richting de irritatiegrens te gaan en de nummers klinken als niet veel meer dan album-fillers. Met Harness (flink geleend van The Cult) wordt dit nog even goedgemaakt maar afsluiter Run Gospel Singer doet dit weer helemaal teniet. Gelukkig staan er enkele ijzersterke uitschieters op Coconut, zoals Magnetic Warrior en Shark's Tooth, die de plaat wel de moeite waard maken.

Archie Bronson Outfit speelt 4 mei in Paradiso, Amsterdam en 6 mei in Merlyn, Nijmegen



...LEES HIER VERDER...

PLAN B PAST NIET IN EEN HOKJE

Achter Plan B (google-technisch niet een heel geschikte naam..) gaat de 26 jarige Britse rapper Ben Drew schuil. Zijn vorige album, vol stoere, vuig spuwende teksten over drugs, sex en geweld, leverde hem de bijnaam 'The British Eminem' op. Maar op zijn nieuwe plaat maakt hij een soort 360 flip richting retrosoul. Ja, u leest het goed, retrosoul. Een soort Engelse Waylon zeg maar.

Gelukkig is hij het rappen nog niet verleerd, waardoor dit nieuwe album een uitermate vreemde combinatie is geworden tussen slicke retro-soul (van het soort met blazers, koortjes en swingende orgeltjes) én The Streets achtige rap met her en der een scheurende gitaarpartij. Zei iemand iets over Rivella?

Plan B scoort met dit subgenre beduidend beter dan als rapper. Het Brittanische muziekjournaille struikelt weer eens over elkaar om de mooiste superlatieven toe te kennen. Maar het werkt, want Plan B gaat deze week zeer waarschijnlijk uit het niets op #1 binnen komen in de Engelse charts. Niet slecht voor een tweede plan.



Het album 'The Defamation Of Strickland Banks ligt deze vanaf deze week in de winkel.

...LEES HIER VERDER...

zaterdag 3 april 2010

KASHMIR - TRESPASSERS

In februari kwam het zesde album uit van het Deense Kashmir (inderdaad ontleend aan het beroemde Led Zeppelin nummer). De band draait al mee sinds begin jaren '90 maar eerlijk gezegd een beetje aan mij is voorbij gegaan. Hun vorige album, met gastvocalen van David Bowie en Lou Reed, is alweer van vijf jaar terug. Kashmir maakt meeslepende rock, dromerig maar ook dreigend, met onverwacht heftige uitbarstingen. Voor liefhebbers van Radiohead, Coldplay, Doves en Boxer Rebellion.

Het album werd geproduceerd door Andy Wallace die vanaf de jaren '80 werk deed voor grote namen als Nirvana, The Cult, Jeff Buckley en Kasabian. Kashmir komt in mei naar Nederland en speelt op 18 mei in Vera, Groningen, 19 mei in W2, Den Bosch en 20 mei in de Melkweg, Amsterdam.

Kashmir - Mantaray


...LEES HIER VERDER...